Η Μέθοδος της Στρουθοκαμήλου

8 06 2008

Ο Σαρτρ κάποτε είπε πως «η κόλαση είναι οι άλλοι» και πραγματικά αυτη είναι μια από τις πιο διαχρονικές ιδέες.

Σήμερα, το «τεράστιο» θέμα που απασχολεί τον κόσμο μας, τον κατά τα άλλα τέλειο και αγγελικά πλασμένο κόσμο μας, που έχει πια λύσει όλα του τα προβλήματα – ή, με άλλα λόγια, έχει χώσει το κεφάλι βαθιά στο έδαφος ως άλλη στρουθοκάμηλος – είναι ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.

Είπαμε, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι απλά κάποιοι σε αυτό τον κόσμο είμαστε περισσότερο ίσοι από κάποιους άλλους.

Μέσα στη φασαρία και το σούσουρο αυτών των ημερών άκουσα μια φράση που μου έκατσε απίστευτα άσχημα.

Μια φίλη μου μου είπε: «Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους gay. Απλά δε μου αρέσει να το βλέπω.»

LOL!!

Δηλαδή, με λίγα λόγια, ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Είναι ωραίο όταν η τέλεια κοινωνία μας γνωρίζει το τι συμβαίνει αλλά κάνει πως δεν το βλέπει. Τότε τα δέχεται όλα και δεν υπαρχουν προβλήματα. Όταν όμως τα «κρυφά» αρχίζουν να ζητάνε φως τότε το πράγμα αλλάζει. Είναι σα να ζητάς από τη στρουθοκάμηλο να βγάλει το κεφάλι από το έδαφος και να αντιμετωπίσει τους φόβους της κατάματα.

Πόσο υποκριτές είμαστε; Πόσο λανθασμένη άποψη έχουμε στο μυαλό μας; «Ότι δε βλέπω δεν υπάρχει»…

Δε θα σας κουράσω άλλο. Η αποψή μου είναι απλή. Ποτέ μου δεν μου άρεσε η υποκρισία. Τη θεωρώ ένα από τα χειρότερα ελαττώματα του ανθρώπου. Σε συνδυασμό μάλιστα με την εθελοτυφλία, η πολιτισμένη μας ζωή μπαίνει για τα καλά στη ζώνη του λυκόφωτος.

Είμαι υπέρ των γάμων των ομοφυλοφίλων, λοιπόν. Είτε ο κόσμος θέλει να το λέει γάμο είτε συμφωνητικό συμβίωσης είτε… ιμαμ μπαϊλντι (αν αυτό κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα). Γιατί;

Γιατί πάντα γούσταρα τους ανθρώπους που έχουν τα αρχίδια να ζητήσουν αυτό που είναι δικαιωματικά δικό τους και όμως η πλειοψηφία θεωρία πως , αν το αποκτήσουν, πρόκειται περί χάρης εκ μέρους τους.

Μπορεί να μην είμαι gay, οπότε να μη με ενδιαφέρει ο γάμος των ομοφυλοφίλων άμεσα, αλλά μια κοινωνία λειτουργεί πιο σωστά όταν κανένα μέλος της δε νιώθει πως τα άλλα το θεωρούν κατώτερο, ανώμαλο ή ντροπιαστικό. Και δεν είναι μόνο οι gay. Δεν είναι μόνο αυτό το θέμα.

Ξέρετε τι είχε γράψει κάποτε ο Martin Niemöller, Γερμανός πάστορας και αντι-Ναζιστής; (συγχωρήστε τη μετάφραση, είναι δική μου προσπάθεια).

Όταν ήρθαν οι Ναζί για τους κομμουνιστές,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν για τα συνδικάτα,
δεν μίλησα:
Δεν ήμουν σε συνδικάτο.

Όταν ήρθαν για τους Εβραίους,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν για εμένα,
δεν υπήρχε πια κανένας για να μιλήσει για εμένα
.

Τέλος, να θυμίσω στους αγαπητούς αναγνώστες πως έναν ολόκληρο αιώνα και κάτι πριν οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου, ενάμιση σχεδόν αιώνα πριν οι έγχρωμοι δούλοι της Αμερικής δεν είχαν απολύτως κανένα δικαίωμα και πως σχεδόν μέχρι ενάμιση με δύο αιώνες πριν άνθρωποι πέθαιναν στην γκιλοτίνα ή καίγονταν στην πυρά επειδή η Ιερά Εξέταση τους έβρισκε αμαρτωλούς απλά επειδή δεν πίστευαν στο «Θεό της πλειοψηφίας».

Ετοιμάστε λοιπόν ξανά τις γκιλοτίνες, ανάψτε φωτιές και μαζευτείτε σε ομάδες για να δείτε το θέαμα ή απλά ανοίξτε τα μάτια και συνειδητοποιήστε πως οι gay είναι ένα θέμα που υπήρχε και θα υπάρχει και πως ο πιο έξυπνος τρόπος να αντιμετωπίσεις κάτι δεν είναι ποτέ το να το απαγορεύεσεις.

—————————————-

Music to listen to while preparing your guillotines:

Radiohead – (Nice Dream) ( She says she’d love to come help but/the sea would/electrocute us all… )

Puressence – Don’t Know Any Better (If you’ re fighting for a cause/nobody should hide it… )

Richard Aschroft – Break The Night With Colour ( I don’t wanna know your secrets/They lie heavy on my head/Let’s break the night with colour/Time for us to move ahead… )