Lately…

11 10 2008

…μου αρέσει το True Blood, η νέα σειρά του ΗΒΟ, δια χειρός Alan Ball (American Beauty, Six Feet Under).

Πάντα μου άρεσαν οι αλληγορίες.

Τις βρίσκω τον πιο έξυπνο τρόπο να πεις κάτι, να εκφράσεις την άποψή σου, να δώσεις μια συμβουλή ή να αποδοκιμάσεις μια κατάσταση, χωρίς στην ουσία να το λες.

Και το πιο ωραίο με τις αλληγορίες είναι πως δρουν διαφορετκά με τον κάθε άνθρωπο.

Τρανό παράδειγμα το True Blood. Μια sci-fi/κοινωνική σειρά στην οποία βρυκόλακες και άνθρωποι συνυπάρχουν, ως αποτέλεσμα της δημιουργίας συνθετικού αίματος το οποίο και καλύπτει τις θρεπτικές ανάγκες των vampires. Οι βρυκόλακες επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους, οι άνθρωποι τους φοβούνται και τους θαυμάζουν (συχνά ταυτόχρονα) και εν μέσω ενός κόσμου διχασμένου ανάμεσα στην αποδοχή και το μίσος, η Sookie Stackhouse, μια τηλεπαθητική σερβιτόρα στη Λουιζιάνα, ερωτεύεται το πρώτο vampire που κάνει την εμφάνισή του στην πόλη, τον Bill.

…and right about here comes the allegory.

Στην παραπάνω παράγραφο όπου βρυκόλακας/vampire βάλτε αλλόθρησκος, gay, μετανάστης και οποιαδήποτε άλλη μορφή σεξισμού ή ρατσισμού μπορείτε να σκεφτείτε. Ο Ball, μεγάλος fan της αλληγορίας (άλλωστε στο Six Feet Under κάθε θάνατος ήταν και μια «αρχή»), δε θέλει να σε πιέσει να «μάθεις» κάτι από το True Blood. Αλλά αν κοιτάξεις πέρα από τους κυνόδοντες και το αίμα, θα βρεις ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που περιμένουν να γίνουν αποδεκτοί σε μια κοινωνία που τους θεωρεί (στην καλύτερη περίπτωση) περιθωριακούς.

Εξαιρετικές ερμηνείες, άριστο cast, αρκετά ενδιαφέρουσα πλοκή και πιστή αναπαράσταση της συντηρητικής Λουιζιάνα σε ένα TV show με τόσες κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που μπροστά του τα αμιγώς κοινωνικά shows, δεν πιάνουν μία. Είναι όλα όσα πρέπει να είναι μια σειρά του είδους: γρήγορη, ανατρεπτική, σέξι και αγωνιώδης με τα τελευταία λεπτά κάθε επεισοδίου να δρυν ως εξαιρετικό cliffhanger για το επόμενο.

Η σειρά προβάλλεται από το συνδρομητικό, αμερικανικό κανάλι HBO (The Sopranos, Six Feet Under, Sex & The City…) και έχει ήδη ανανεωθεί για δεύτερη σεζόν, ενώ η πρώτη βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη.

Try it out.

——————————–

Theme Song:

Jace Everett – Bad Things ( I don’t know who you think you are/ But before the night is through/I wanna do bad things with you… )

Advertisements




Battlestar Galactica

22 07 2008

«Hell hath no fury like a sci-fi show done just right!»

Σκεφτείτε!

Αντιπαθώ όσο λίγα τα sci-fi shows με πρωταγωνιστές εξωγήινους (βλ. Babylon 5), μηχανοπρεπείς αυτιάγγουρες (βλ. Star Trek), αρχηγούς μύξες (βλ. Star Wars) και κυρίως με space themes.

Και όμως το Battlestar Galactica με κέρδισε από την πρώτη στιγμή (βοήθησε βέβαια και η Tricia Helfer, δε λέω :p ).

Για όσους δεν ξέρετε τι ακριβώς παίζει (που λογικά θα είστε αρκετοί, άλλωστε δεν παίζεται και σε κανένα από τα μεγάλα networks της Αμερικής -βλ. ABC,CBS,NBC,FOX), το Battlestar Galactica πραγματεύεται την προσπάθεια των ανθρώπων ενός γαλαξία far far away  από τον δικό μας να ορθοποδήσουν μετά την επίθεση που δέχτηκε ο πολιτισμός τους , ο οποίος διαιρήτο σε 12 αποικίες, από ρομποτικά δημιουργήματα (με το όνομα Cylons – ελληνιστί Κύλωνες) που έφτιαξαν οι ίδιοι σε μεγάλα κέφια κοσμογονίας.

Όπως όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου όμως, κάτι πήγε στραβά στην πορεία και, για κακή τους τύχη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δημιούργημα είχε μυαλό (αν και μηχανικό) για να καταφέρει να σταθεί επάξια απέναντι στο δημιουργό του, να φτιάξει τους δικούς του κανόνες για το παιχνίδι της επιβίωσης και να πλάσει τελικά τα δικά του υβρίδια ανθρώπου-Κύλωνα.

Οι λίγες χιλιάδες άνθρωποι που επιβίωσαν από την οργή των κυκλοθυμικών, πρώην δούλων της ανθρωπότητας προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους για την 13η αποικία που είναι η Γη.

Να σημειώσω δε εδώ πως οι Times την έχουν ανακηρύξει την καλύτερη σειρά που παίζεται αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση και λίγα επεισόδια θα σας αποδείξουν το γιατί.

Εξαιρετικό και καλοδουλεμένο σενάριο, άριστες ερμηνείες, υπέροχοι χαρακτήρες που ακροβατούν άναμεσα σε ήρωες και αντιήρωες από επεισόδιο σε επεισόδιο και όλα αυτά σε ένα πέπλο μυστηρίους και δράσης.

Για τα καλοκαιρινά βράδια που βαριέστε να τρέχετε για καφέ στο Θησείο ή που είστε ρέστοι και το ποτό στην παραλιακή είναι out of the question, το Battlestar Galactica είναι εξαιρετική ιδέα για συντροφιά.

Frak me!

I never thought I’d fall in love with an alien.

🙂





TV: The Soulful Dead

30 11 2007

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση…

Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο.

Όχι δε θα σας μιλήσω για το «φαινόμενο Λαζόπουλος» γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half their fun and awe-power όταν αρχίζουμε να τα υπεραναλύουμε (αφήστε που και να ήθελα όντως να σας μιλήσω για αυτό δε θα το χαρακτήριζα έτσι γιατί η έκφραση «βρωμάει» μεσημεριανάδικο 3ης κατηγορίας) και 3) όταν τα «φαινόμενα» χτυπούν τα φώτα της ράμπας, αλλοτριώνονται σε κάτι ευτελές που ίσως δεν είχαν καν σκεφτεί ποτέ να ενστερνιστούν.

Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η μουσική.

Η πολύπαθη μουσική που έχει φτάσει στο σημείο να ανέχεται τραγουδιστές τύπου one-night stand και που κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο ακούγοντας στίχους απείρου κάλλους τύπου «μπριζόλας» και Έφης Θώδη.

Μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα κρέατος, υπάρχουν ερμηνευτές που το κάνουν πραγματικά γιατι το λέει η καρδιά τους. Γιατί γουστάρουν να τραγουδηθούν από χιλιάδες στόματα και να παρηγορήσουν με τους στίχους τους σκόρπιες νεανικές σκέψεις.

Έτσι, ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν μια Τρίτη βράδυ άνοιξα την τηλεόρασή μου και άκουσα τη Γαλάνη και την Αρβανιτάκη να τραγουδάνε ζωντανά. Κουφάθηκα. Δεν περίμενα να ακούσω πια τίποτα καλό από την τηλεόραση. Ή μάλλον τίποτα που να μη με κάνει να ντρέπομαι που το άκουσα.

Και όμως…

Δύο από τα τραγούδια που άκουσα, από δύο πραγματικά εξαιρετικές φωνές, μου θύμισαν πόσο είχα κολλήσει μαζί τους όταν τα πρωτοάκουσα, μόνος μου μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης και μου έδωσαν ένα γερό χαστούκι για να μάθω να μην ξεχνάω ποτέ πως τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που δεν μας τα δίνουν μασημένα. Τα υπόλοιπα είναι απλά υποκατάστατα ενός κόσμου που βαριέται να μασήσει το σκληρό.

Το πρώτο είναι το τραγούδι της Αρβανιτάκη, το «Παράπονο«.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα ακούσει κάποτε σε ένα κουτουκάκι…άλλης φάσης, μετά από 2-3 «ένα ακόμα» στο σερβιτόρο και με καλή παρεΐτσα. Θυμάμαι πως είχαμε ακουμπήσει ο ένας στον άλλο και πως το είχαμε βουλώσει όλοι για περίπου 4 λεπτά, όσο κράτησε το τραγούδι σε μια ηθελημένη και ειρηνική «υποχώρηση» πάνω στους στίχους. Δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να μιλήσουμε. Ήταν απλά η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος στην υπερυψωμένη γωνίτσα του μαγαζιού που λέει όσα θέλεις να πεις πολύ πιο μελωδικά και πιο ειλικρινά από ότι θα μπορούσες ποτέ εσύ ο ίδιος να τα πεις.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

 

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει

Ελευθερία Αρβανιτάκη – Το Παράπονο

Το δεύτερο είναι της Δήμητρας Γαλάνη και λέγεται «Στερεότυπα»

H Δήμητρα Γαλάνη είναι από τα άτομα τα οποία γουστάρω στην σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Όταν άκουσα τον τελευταίο της δίσκο με ξένισε τόσο πολύ που ήθελα (μα τον Τουτατή!) να της στείλω ευχαριστήριο μήνυμα! Στη νεκροζώντανη ελληνική μουσική σκηνή, όταν κάποιος τολμάει και δεν επαναλαμβάνεται, ξεφεύγει από αυτά που ξέρει πως θα τον οδηγήσουν στην εύκολη επιτυχία και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του, είναι πραγματικά άξιος συγχαρητηρίων. Fuck me, εκεί φτάσαμε… η αλλαγή να έρχεται από καλλιτέχνες που έχουν στις πλάτες τους ολόκληρες δεκαετίες καριέρας, τέτοια είναι η ξεφτίλα μας.

Η Γαλάνη στο δίσκο της «Ντάμα Κούπα» λοιπόν, δεν αναμασάει τα ίδια αλλά πέφτει επίτηδες και στα δύσκολα. Τραγουδάει και Λίνα Νικολακοπούλου, τραγουδάει και Κοντοβά. Κάνει ντουέτο με Cesaria Evora, χτυπάει και τις λάιτ σάμπες-ρούμπες της (Um Pincelada). Από το δίσκο ξεχώρισα όταν τον πρωτοάκουσα τα «Στερεότυπα» και «Κόκκινο Τρένο». Η γυναίκα gamei και dernei – dot και – !!

Τι είναι αυτό που λείπει
απ’ τη μέσα μου ζωή
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ καρδιά μου
Στερεότυπά μου
έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι’ αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά…

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ’ ακούς, να ‘ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα…

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ’ άσπρο φακελάκι…

Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα





Once More With No Feeling Left At All (aka Numb)

15 11 2007

Τα λόγια περιττά…

Χίλια κομμάτια σε δωμάτια και δρόμους…

Ένα κολάζ αναμνήσεων και προσδοκιών είναι μονάχα η ζωή…

Η φωτογραφία από το αριστουργηματικό Six Feet Under, μια από τις καλύτερες σειρές που είδαν ποτέ το φως των τηλεοπτικών καναλιών…

————————————————————–

Music to make your own collages to:
Damien Rice – Creep ( Live Radiohead cover) (I’m a creep/ I’m a weirdo/ what the hell am I doing here?/ I don’t belong here… )





The Greek Elections Massacre: (Όπως Βγαίνεις) Δεξιά

12 09 2007

Μετά την απύθμενου κάλλους παράταξη του ΛΑ.Ο.Σ, η οποία αναλύθηκε σε προηγούμενο postαι η οποία σημειώνω διακρίνεται για τα νιάτα των υποψηφίων της – μέσος όρος ηλικίας… το ενάμιση πόδι στον τάφο), σήμερα θα επιστρέψουμε στις «ρίζες» του Mr. Fantastic….εεεε…Γιώργου Καρατζαφέρη, στο κόμμα δηλαδή που βγάζει τέτοια βλαστάρια… στη Νέα (Αειθαλή) Δημοκρατία (ή εναλλακτικά Καρατζαφέρης: The Beginning).

PART II: ΝΔ

Ο Πρόεδρος και πρωθυπουργός, γεννήθηκε το 1956. Φημολογείται ότι στα μικράτα του έπεσε στη χύτρα με το μαγικό ζωμό – στο ρεπό όμως του Πανοραμίξ που είχανε άλλο φαγητό στο τσουκάλι, τελείως διαφορετική συνταγή από αυτή που είχε πέσει μέσα ο Οβελίξ (όσο και να σας τον θυμίζει) – ο οποίος έχει δώσει στον Πρόεδρο μια ακατάσχετη επιθυμία για παροχολογία, αερολογία, μπουρδολογία και κυρίως… ψηφοθηρία. Ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος έχει ένα πρόβλημα επιλεκτικής μνήμης η οποία εμφανίζεται με τα εξής συμπτώματα: Χρησιμοποιεί μελλοντικό χρόνο (όπως «θα γίνει», «θα επανεξεταστεί», «θα διορθωθεί», «θα απλοποιηθεί», «θα αλλάξει»…you get the point) και σε 2-3 ώρες έχει ξεχάσει όσες προτάσεις περιείχαν μέσα τους την εν λόγω λεξούλα, πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει προκαλώντας ρίγη (όχι συγκίνησης) στο πανελλήνιο, από το 2004.

Ο Καραμανλής Jr., ανηψιός (και όχι τόσο αγαπημένος) του Καραμανλή Sr., εξελέχθη Πρόεδρος της -τότε- αντιπολίτευσης, το 1997, μιας αντιπολίτευσης που είχε πιαστεί ο κώλος της (μετά συγχωρήσεως) να κάθεται στα έδρανα του δεύτερου κόμματος, και κάκιωνε με τους πάντες και τα πάντα, όπως θυμώνει το παιδάκι που βλέπει τα άλλα να παίζουν και εκείνο να το έχουν μόνο του στη γωνίτσα του.

Το 2000, εκλέγεται από τα κανάλια πρωθυπουργός για 9-10 λεπτά, αλλά πάνω στο μάζεμα των φτωχικών του αντικειμένων για να εισέλθει πανηγυρικά στο Μαξίμου, τον ενημερώνουν (και πάλι τα κανάλια) πως τελικά ΔΕΝ εκλέγεται πρωθυπουργός. Εν τω μεταξύ, τα μισά στελέχη της ΝΔ, είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν δηλώσεις για τη νίκη, για το κάλεσμα του λαού, για την επερχόμενη αλλαγή, για καλύτερες μέρες, για τα υπουργεία τους, για μια….καλύτερη Ελλάδα, (κλαπ κλαπ – χειροκρότημα) που τη θέλαμε (όπως έλεγε η ατάκα των διαφημιστικών σποτ)… όνειρα όμως που έμειναν μισά.

Με μια πίκρα στο στόμα και μια ακόμα 4ετία αντιπολίτευσης στις πλάτες του και με τα έδρανα του κοινοβουλίου να να γίνονται όλο και πιο βαρετά και άβολα για τα τεράστια πλάνα του προέδρου αλλά και για τους to-be υπουργούς του, ο Καραμανλής, Part II αρχίζει ένα δημοκρατικό ξεκαθάρισμο των ατόμων που διαφωνούσαν μαζί του. Το πιο γνωστό θύμα του πολέμου αυτού, είναι ο Γεώργιος Καρατζαφέρης, ο οποίος έπεσε ηρωικά το Μάιο του 2000 (και εκτοτε συνεχίζει να πέφτει)…

Το 2004 η ΝΔ κερδίζει τις εκλογές και το παιδικό όνειρο του κ. Καραμανλή, γίνεται πραγματικότητα. Είναι πλέον πρωθυπουργός. Έκτοτε, ένα σκάνδαλο Τσιτουρίδη, ένα σκάνδαλο ομολόγων, ένα σκάνδαλο βασικού μετόχου, ένα σκάνδαλο υποκλοπών, πολλές αρλούμπες Πολύδωρα και μια καμμένη (ολοσχερώς) χώρα αργότερα…τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.

Guest Stars: ( ή Γιατί Να Ψηφίσω ΝΔ)

Βύρων Πολύδωρας

Αναμφισβήτητα, μια από τις μεγαλύτερες μορφές της κυβέρνησης ΝΔ. Θα μπορούσε να χριστεί και Μασκώτ της ΝΔ για την περίοδο 2004-2007 (αν δεν προσπαθούσαν να μαζέψουν και όχι να διώξουν ψηφοφόρους ίσως και να το κάνανε). Ένα όνομα, χιλιάδες καταστροφές. Υπουργός Δημόσιας Τάξης (και κυρίως αταξίας), κατάφερε να μείνει στην ιστoρία με ιστορικές φράσεις όπως: «Ασύμμετρη απειλή» και «Σας το λέω…αγγαρεία κάνω και ποινή εκτίω»

Ιδού το πρώτο video-μάθημα (ή πάθημα) για σήμερα (και όποιος βρει τι εννοεί κερδίζει λουκουμάκι):

Γιώργος Αλογοσκούφης

Ο εν λόγω κύριος, Υπουργός Οικονομικών, είναι γνωστός για δύο πράγματα: για την ανάπτυξη που μπορεί και διακρίνει στην οικονομία (ενώ όλοι οι άλλοι -προφανώς κοντόφθαλμοι και ηλίθιοι – δεν την βλέπουμε) και για την απάντησή του στην ερώτηση «με 220 ευρώ πως θα ζήσουμε;», στην οποία δίνει την αποστομωτική απάντηση «Όχι, με 220 ευρώ δε θα ζήσετε» (!!!!!). Εσχάτως μας προέκυψε και μια ακόμη, εξαιρετική πλευρά του χαρακτήρα του: η αντι-ρατσιστική του θεώρηση, την οποία μπορείτε να θαυμάσετε σε όλο της το μεγαλείο παρακάτω.

Μαριέττα Γιαννάκου

Αν υπήρχε βραβείο πιο Καλοντυμένης Πολιτικού, το δίχως άλλο η αξιαγάπητη από όλη τη νεολαία Μαριέττα, Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, θα το είχε κερδίσει άνετα. Κάθε μέρα, ένα βήμα πιο κοντά στην πλήρη επαναφορά των 80s. Κάθε μέρα, ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική διάλυση της παιδείας. Αλλά, φευ, η ατυχία χτυπά πάντα τους πιο δυνατούς, αφού με λάθη στις πανελλαδικές, θέματα που ήταν από πριν γνωστά σε κάποια φροντιστήρια και λάθος βάσεις και άλλα τέτοια ασήμαντα μικρο-περιστατικά, αμαυρώθηκε το όμορφο τοπίο που είχε αφήσει πίσω της η Margaret Thatcher της ελληνικής παιδείας (ξέρετε, ότι απέμεινε από έδρανα στα πανεπιστήμιο ολόκληρο, ότι μαθήματα μπόρεσαν να ολοκληρωθούν όπως-όπως, ότι προλάβαμε να σώσουμε από αυτά που κλέβουν οι πρυτάνεις…αυτά!)

High point: Η αναζήτηση «κατσίκα» στο google, έβγαζε πρώτο αποτέλεσμα την αξιαγάπητη κυρία Υπουργό. Coincidence? I think not…

Και μην ξεχνάτε! Ψηφίζουμε ΝΔ (λέμε τώρα – μην το πάρετε στα σοβαρά) γιατί….






The Greek Elections Massacre: Τι Μας Έμεινε απ’ το Debate

6 09 2007

Μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση, με:

6 πολιτικούς αρχηγούς που παίζανε «χαλασμένο τηλέφωνο»,

 

5 σοβαρούς δημοσιογράφους (+ 1 Αιμίλιο Λιάτσο)

 

6 θεματικές ενότητες και

 

1 απελπισμένη συντονίστρια την οποία είχαν όλοι (ανεξαιρέτως) γραμμένη

ολοκληρώθηκε πριν λίγη ώρα στους δέκτες μας. Τα αποτελέσματα τρομακτικά! Τεράστιες αλλαγές στην καθημερινότητα του μέσου ανθρώπου, καίριες ερωτήσεις και ξεκάθαρες απαντήσεις πάνω σε πραγματικά προβλήματα! Ας δούμε κάποια από αυτά που μας έμειναν από την αποψινή βραδιά:

 

1) Ότι όλοι όσοι δεν είναι στην εξουσία «θα φέρουν αέρα αλλαγής» (όταν βγουν)

 

 

2) Ότι ο Παπανδρέου και η Παπαρήγα (εκτός από κοινό πρώτο συνθετικό στο επίθετο) χαρακτηρίζονται από επίσης κοινή μυωπία/αστιγματισμό.

 

 

3) Ότι το να παλεύεις για τα δικαιώματά σου σε κάνει «ταραξία«

 

 

4) Ότι, αν θες να έχεις μέλλον στην πολιτική θα πρέπει να μάθεις ότι στην ερώτηση «Τι μέρα έχουμε σήμερα;» η σωστή απάντηση είναι πάντα «Δέκα παρά τέταρτο!«

 

 

5) Ότι ο Αιμίλιος Λιάτσος έχει ενσωματωθεί στη λογική του Star – ανοίγει το στόμα, πετάγεται από μέσα η Λαμπίρη!

 

 

6) Ότι αν οι πολιτικοί αρχηγοί σκοπεύουν να βάλουν τάξη στη χώρα όπως φέρονταν στο debate – ας ψηφίσουμε ομαδικά Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών!

 

 

7) Ότι η Παπαρήγα πήγαινε τo παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο γιατί δεν την έπαιρνε ο χρόνος – τραγική ιστορία!

 

 

8 ) Ότι το σύστημα υγείας δεν έχει απολύτως κανένα, μα ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα – δεν εξηγείται αλλιώς η ερώτηση του Λιάτσου στον Αλαβάνο – σε θέμα «Κοινωνία/Υγεία» ερώτηση «Γιατί αποκαλέσατε τον πρωθυπουργό Νονό;» (εδώ έχουμε μια ακόμα χρήση του προαναφερθέντος σωστού τρόπου ερωταπαντήσεων στην πολιτική )

 

 

9) Ότι έλαβε μέρος και ο Παπαθεμελής (δεν ξέρω αν τον παρατηρήσατε – στη γωνίτσα ήτανε!)

 

 

10) Ότι το νέο αγαπημένο motto του λατρεμένου Προέδρου -μαχητή του Λαού- Καρατζαφέρη είναι το «Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν στην κυβέρνηση το 74, μετά Παπανδρέου το 81, μετά Παπανδρέου το 93, μετά Καραμανλής το 04…»! Εντάξει, το πιάσαμε διάβασες την ιστορία σου… Τι σημασία έχει το ποιός ΗΤΑΝ πρωθυπουργός το 1974 για εμένα το 2007; Αλλά ξέχασα…εσύ την έχεις μια τάση να μας γυρίζεις στο παρελθόν, σωστά Πρόεδρε;;

 

 

11) Ότι οι κανόνες του χρόνου υπάρχουν – μυστηριωδώς χωρίς να τους ξέρουν/ έχουν καν ακούσει/ ενδιαφέρουν οι πολιτικοί αρχηγοί, για να καταστρατηγούνται από τους ίδιους;; Παράλογο;;; Δεν απαντά. Άρα λογικό!

 

 

12) Ότι ο Παπανδρέου μπορεί ΚΑΙ να θυμώσει – ναι, ναι… σας ορκίζομαι, μου φάνηκε πως τον είδα κάποια στιγμή να φωνάζει (εντάξει…όχι να φωνάζει, να μιλά σε υψηλότερο τόνο!) – X-File και αυτό!

 

 

13) Ότι η ΝΔ τρεισήμισι χρόνια στην κυβέρνηση έχει κάνει τεράστιο έργο – απλά προφανώς, το κρύβει επιμελώς!

 

 

14) Ότι η Όλγα Τρέμη δεν πρόκειται ποτέ να ησυχάσει μετά τη συνεργασία της με την Έλλη Στάη – και τότε μαζί της στο mega και τώρα σε μια «one-night only» εμφάνιση, «Στάη» την φωνάζουν οι φίλοι και οι γνωστοί!

 

 

15) Ότι για να αποκτήσει ποτέ ενδιαφέρον το εκλογικό debate θα πρέπει να βάλουν buzzer μπροστά στους αρχηγούς, να κάνουν ερωτήσεις με βάση τις κατηγορίες «Βουλή/Ελεύθερος Χρόνος/Ομόλογα/Ασσύμετρες Απειλές/Polydoras Says» οι δημοσιογράφοι και να το πατάνε οι αρχηγοί αν ξέρουν τη σωστή απάντηση στην εκάστοτε ερώτηση – να έχει και live κοινό και αντί για € να ανεβάζουν τα ποσοστά τους!

 

 

16) Ότι ο Καραμανλής μεγάλωσε με σατέν και γαλλίδες νταντάδες.

 

 

17) Ότι έλαβε μέρος και ο Παπαθεμελής (το ξανα-ανέφερα; Δε βαριέσαι! Παπαθεμελής λέει…πόσοι θα το είδανε την πρώτη φορά που το έγραψα; )

 

 

18) Ότι ο Καρατζαφέρης είναι αυτοδημιούργητος, ΔΕΝ είναι ακραίος, ΔΕΝ εκμεταλλεύεται τον πατριωτισμό των Ελλήνων και ΔΕ θέλει να διώξει όλους τους μετανάστες – ΑΥΤΑ, τουλάχιστον, σίγουρα δεν τα είχατε φανταστεί!

 

 

19) Ότι ο Παπαθεμελής μοιάζει με τον Frodo από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών!

 

 

+ 20) Ότι ΔΕ μάθαμε τελικά, ποιο υπουργείο θα πάρει η Έφη Σαρρή αν εκλεγεί; Το Πολιτισμού, το Παιδείας ή το Εξωτερικών;

 

 

Τελικά με έπεισαν…

Και φέτος… σαλαμάκι!

🙂

Nam3l3ss





Αξιοπρέπειας το Ανάγνωσμα…

26 06 2007

Γιατί ρε πούστη μου, χάνουμε το δάσος που καίγεται και μας ενδιαφέρει το χρυσό άχρηστο δεντράκι στη μέση;

Ο Χριστόδουλος έχει καρκίνο. Και γιατί όχι άλλωστε; Δεν είναι ο Θεός, δεν είναι αθάνατος και άνετα δεν μπορεί να επικαλεστεί το αλάθητο ως έκφραση παραπόνου για την περιπέτειά του αυτή. Και η ερώτηση μου είναι μία;

Ε ΚΑΙ;

Έχω να πω το εξής, και θα τα πω όσο πιο ωμά γίνεται γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι ξεχνάμε το τι είναι σημαντικό και πιανόμαστε από το εντυπωσιακό και χρειαζόμαστε ένα πολύ γερό ταρακούνημα για να μας συνεφέρει.

Ο Χριστόδουλος θα έχει την καλύτερη δυνατή θεραπεία. Θα φύγει σε Αμερικές και Ευρώπες αναζητώντας την υγεία του και όλα αυτά καλυμμένα από τα λεφτά της εκκλησίας. Θα έχει πάντα ανθρώπους γύρω του και Η-Λ-Ι-Θ-Ι-Ο-Υ-Σ φανατικούς πιστούς που θα δηλώνουν στις εφημερίδες πως «θα έδιναν όλα τα όργανά τους για να σωθεί ο Αρχιεπίσκοπος». Θα έχει μια ολόκληρη χώρα στο πόδι με συνεχή ιατρικά ανακοινωθέντα για την πορεία της υγείας του, θα έχει προσευχές (που μπορεί να είναι και άχρηστες, μπορεί όμως να είναι και χρήσιμες) από χιλιάδες ανθρώπους, θα έχει ό,τι χρειαστεί, δε θα χάσει τη δουλειά του και δε θα χρειαστεί να κάνει οικονομία ακόμα και στο φαγητό που τρώει για να επιβιώσει όχι από την αρρώστια, αλλά από τη ζωή που προχωράει και δεν κοιτάει το «πώς» είσαι, αλλά απλά ότι υπάρχεις. Δε θα τρέξει σε γιατρούς, αυτοί θα τρέξουν σε αυτόν. Δε θα κακοπέσει και δε θα δώσει φακελάκια (α ρε Αμαλία…). Αν και όταν πεθάνει, θα τον θάψουν δημοσία δαπάνη. Δε θα τον κάνουν να νιώσει σκουπίδι και κυρίως… δε θα χάσει την αξιοπρέπειά του, αυτή με την οποία γεννιόμαστε και στην οποία έχουμε δικαίωμα όλοι ανεξαιρέτως, είτε το παίζουμε σωτήρες των λαών είτε όχι.

Μιλάω λοιπόν στους ανθρώπους που κολλάνε στις τηλεοράσεις τους περιμένοντας μια δήλωση για τον κκ. Businessman Χριστόδουλο:

Το ξέρετε πως υπάρχουν παιδιά στα νοσοκομεία που πάσχουν από ίδιες και χειρότερες μορφές καρκίνου;

Το ξέρετε πως αυτά τα παιδιά, δε θα μιλήσουν ποτέ σε κάμερες και δε θα απασχολήσουν ποτέ τα μέσα με ιατρικά ανακοινωθέντα;

Το ξέρετε πως οι γονείς που έρχονται από την επαρχία αναγκάζονται (μέχρι πρόσφατα – δεν ξέρω αν έχει αλλάξει αυτό) να πληρώνουν γιατί δεν υπάρχει ένας χώρος να τους στεγάζει όσο τα παιδιά βρίσκονται σε χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες;

Το ξέρετε πως πολλά από τα παιδιά (που είναι το αύριο, στο οποίο τόσο πολύ υπολόγιζε ο κ. Χριστόδουλος) δε θα ζήσουν ούτε για να σπουδάσουν, ούτε για να ερωτευτούν για πρώτη φορά, ούτε για να παίξουν και να διασκεδάσουν όσο τους αξίζει;

Το ξέρετε πως οι περισσότεροι γονείς θα μείνουν στον άσσο προσπαθώντας να καλύψουν τα υπέρογκα ποσά που ζητάνε τα νοσοκομεία;

Το ξέρετε πως πολλά παιδιά θα πεθάνουν απλά γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα να φύγουν στο εξωτερικό για μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή;

Το ξέρετε πως ένα μεγάλο ποσοστό των γονιών θα πουλήσει και την ίδια του την ψυχή στο διάολο για να μπορέσει να καλύψει έξοδα διαμονής, φακελάκια και το παραμικρό πράγμα που θα μπορέσει να δώσει έστω και στιγμιαία χαρά στο παιδί τους;

Το ξέρετε πως θα απαιτηθούν χιλιάδες αδικοχαμένες ώρες (από παιδιά που πολύ απλά δεν τις έχουν διαθέσιμες για να τις δώσουν) ψάχνοντας αίμα για τα παιδιά αυτά;

Το ξέρετε πως τα παιδιά αυτά θα κοιμηθούν σε χιλιοπλυμένα σεντόνια που θα έχουν χάσει τα χρώματά τους και θα μπουν σε τουαλέτες πιο βρώμικες και από τη βρωμιά την ίδια;

Το ξέρετε πως θα κλάψουν και δε θα ακουστούν σε κανένα κανάλι και σε καμιά εφημερίδα;

Το ξέρετε πως θα περιμένουν τα επόμενα Χριστούγεννα ή τον επόμενο τηλεμαραθώνιο για να συγκεντρωθούν χρήματα για να αλλάξει κάτι από τα παραπάνω;

Το ξέρετε πως κάποιοι ακόμα και αν πουλήσουν τα πάντα, δε θα μπορέσουν να ολοκληρώσουν τις απαραίτητες θεραπείες;

Το ξέρετε πως δυστυχώς ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των παιδιών, θα πεθάνει και θα έχει ζήσει μια ζωή μισή, χωρίς να το τιμήσουν για την προσπάθειά του να κρατηθεί σε αυτή με νύχια και με δόντια, με κηδείες δημοσίας δαπάνης και στεφάνια;

Τα ξέρετε όλα αυτά;

Όλα αυτά τα έχω ζήσει και τα ξέρω. Και δεν την μπορώ τη γαμημένη την αδικία. Δεν την μπορώ. Δεν αντέχω να βλέπω τον κόσμο να σκάει με αυτά που του πασάρουν ως σημαντικά και τα πραγματικά σημαντικά να τα έχει γραμμένα στα αρχίδια του.

Και κυρίως, δεν μπορώ να καταλάβω ποίος και πότε πήρε μια ζυγαριά και έκρινε πως η αξιοπρέπεια και η σημασία του Χριστόδουλου, και του κάθε τραγόπαπα/τραγουδιάρη/ ηθο(κακο)ποιού είναι πιο «βαριά» από το χαμόγελο και το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια ενός παιδιού.

Γι’αυτό λοιπόν, όσοι ενδιαφέρεστε πραγματικά να δείτε τον πόνο (και όσοι νομίζετε πως μπορείτε να τον αντέξετε – και ΟΛΟΙ μπορούμε) πηγαίνετε μια βόλτα από το Παίδων. Μυρίστε τους χώρους που βρωμάνε θάνατο και ρίξτε μια ματιά στα παιδιά που λάμπουν μέσα στους σκοτεινούς θαλάμους από τη ζωή που παλεύει μέσα τους.

Και μετά, ελάτε να μου πείτε για την κάθε μαϊμού της Tv και για το τι αξία πραγματικά έχει…

(Γιατί μάλλον σήμερα γεννιόμαστε όλοι με την ίδια αξιοπρέπεια, απλά κάποιοι φαίνεται πως δικαιούνται περισσότερη από τους άλλους)