A Post to Say Goodbye

4 08 2007

Βαλίτσα….ΟΚ

Laptop….Φορτισμένο

iPod… Καργαρισμένο

CD, DVD… Στη θέση τους

Πετσέτες, Bathing Suit etc…. Όλα μέσα

Ήρθε η ώρα να κάνω τις πολυπόθητες διακοπές μου. Δεν θα κρατήσουν πολύ – σκάρτα ένα 5ήμερο. Αλλά είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι τώρα. Ατέλειωτες ώρες χωρίς να χρειάζεται να κάνω τίποτα, χαλάρωση στο maximum, πέταγμα από το μπαλκόνι των ρολογιών (δε χρειάζεται να τα ρωτάω πλέον αν είναι ώρα να ξεκινήσω για τη δουλειά ή τη σχολή) και το laptop φορτωμένο με ταινίες και μουσική για τις ώρες ανάμεσα στα δεν-έχω-τίποτα-να-κάνω και τα άντε-τώρα-να-ετοιμάζεσαι-για-επιδρομή-στα-bar. Το κινητό; Πέθανε! Δε σκοπεύω να κάνω χρήση κινητού τουλάχιστον για 5 μέρες και νιώθω και πάλι ελεύθερος…

Έχω δύο χρόνια να κάνω διακοπές και οι λίγες αυτές μέρες μου φαίνονται παράδεισος. Όχι ότι θα άντεχα και περισσότερες υπό διαφορετικές συνθήκες – είμαι φτιαγμένος για να ζω στις πόλεις – ο πλανήτης Nam3l3ss είναι full στις αναμνήσεις από δαύτες. Είναι το ιδανικό διάστημα: ακριβώς στο μέσον του «θέλω να ξεκουραστώ» και του «βαριέμαι τη ζωή μου τώρα».

Μέχρι τώρα, όποιον άκουγα να λέει για «φόρτισμα μπαταριών» και για «δυνάμεις για το χειμώνα που έρχεται», γέλαγα. Φυσικά, αυτό ήταν σε μια άλλη εποχή, πλανήτη και ζωή που οι διακοπές ήταν αυτονόητες και το μόνο θέμα γύρω από την «Επιχείρηση: Ξεκούραση» ήταν ο αριθμός των ημερών και ο τόπος.

Οι φίλοι μου γελάγανε προχτές γιατί εγώ (μιας και ποτέ δεν συμβαδίζω με τον φυσιολογικό κόσμο) έκανα ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Όχι, δεν είμαι παλαιοημερολογίτης on ecstasy. Απλά το καλοκαίρι (μια εποχή που ποτέ δε συμπάθησα ιδιαίτερα) ήταν για μένα το τέλος, η διάσπαση και ο χωρισμός και ακολουθείτο κάθε χρόνο από το φθινόπωρο, την επιστροφή στη συνήθεια, την επαναφορά της καθημερινότητας και την επανένωση με παρέες, δουλειές και υποχρεώσεις.

So, Nam3l3ss is leaving… just for a few days.

Το internet εκεί που θα πάω είναι ορολογία από άλλο πλανήτη και φυσικά δεν παραπονιέμαι διόλου γι’αυτό! Θα συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και υπόσχομαι διθυραμβική επιστροφή στα πάτρεια blogίστικα εδάφη από το τέλος της επόμενης βδομάδας.

ΥΓ: ΠΡΟΣΟΧΗ! Αν είστε στην Κεφαλλονιά, παραθερίζοντας ή μη, κυκλοφορείται στα στενά της Σάμης και τα πλακόστρωτα του Αργοστολιού τσεκάρετε που και που γύρω σας…κάπου εκεί θα είμαι και εγώ, πιθανότατα σκνίπα στο μεθύσι, τραγουδώντας καντάδες και τραγούδια του νησιού. Αν λοιπόν με πετύχετε (λογικά θα με καταλάβετε από το μεγάλο Nam3l3ss στο κούτελο ;P ) ελάτε να τραγουδήσουμε παρέα για όσα μας πονάνε και για όσα μας κάνουν να γελάμε κρυφά μέσα μας.Η ρομπόλα κερασμένη από εμένα…

Until next time…

Think. Provoke. Stay true to yourselves.

Να (μην) προσέχετε.

Nam3l3ss

——————————————-

Music to Listen to Until I Return:

Bedroom Walls – Do The Buildings & Cops Make You Smile? ( When your friends can’t be found/ take a walk into town/ do the buildings and cops make you smile? )

Counting Crows – Round Here ( Round here/ we always stand up straight/ Round here/ something radiates… )

Editors – Munich ( People are fragile things/ you should know by now/ Be careful what you put them through… ) -Have I gone crazy ή όντως η φωνή του frontman των Editors θυμίζει επικίνδυνα Madrugada σε Strange Colour Blue εξάρσεις;

PJ Harvey – Rid of Me ( Oh, you’re not rid of me/ Yeah, you’re not rid of me/ I’ll make you lick my injuries/ I’m gonna twist your head off, see… )

Placebo – Eyesight to the Blind ( Inside out and outside in/ you bring eyesight to the blind. Crying is a crime… )





Ταξίδι είναι ο δρόμος, όχι ο προορισμός

4 07 2007

Μια πρόταση από τον zero2one με την οποία με προσκαλεί να γράψω 5 αγαπημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς, με έκανε να σκεφτώ για ακόμα μια φορά την ειρωνεία των κοσμικών δυνάμεων: πώς να επιλέξω μόνο 5 προορισμούς, όταν το μόνο που θέλω να κάνω είναι να φύγω όσο πιο μακριά γίνεται, χωρίς να με ενδιαφέρει το «για πού»;;

Θα το κάνω ωστόσο. Γιατί when friends ask, you should be ready to answer:

1)London, UK: Γιατί πήγα πριν από 3 (αλήθεια πάνε τόσα;;) χρόνια και ήταν η πιο κουραστική, ανοργάνωτη αλλά συνάμα καταπληκτική εμπειρία της ζωής μου. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι στο διάολο έκανα λάθος προσπαθώντας να εξηγήσω στον ψιλικατζή ότι θέλω «a pack of cigarettes» σε σημείο να με κοιτά σαν τον E.T…

2)New York, USA. ΟΚ. I’m not gonna lie. Γουστάρω το Big Apple. Μου αρέσουν οι τρελοί του ρυθμοί και οι εξουθενωτική του καθημερινότητα σε σημείο βλακείας. Ξέρω πως τίποτα δεν είναι όσο «λαμπερό» και «καθαρό» φαίνεται στις ταινίες, αλλά επιθυμώ να διατηρήσω την αφέλεια αυτής της εικόνας, έστω και αν ξέρω πως η αλήθεια δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από αυτή την οπτική.

3) Sydney, Australia. Είναι το μέρος εκείνο που έχω τις περισσότερες πιθανότητες να πάω (βλ. έχω πολλούς συγγενείς εκεί) και θα μπορούσα να συνηθίσω άνετα τη ζωή εκεί (βλ. έχει πάάάάρα πολλούς Έλληνες εκεί – και η ελληνική ζωή είναι πιο ζωντανή ακόμα και από εδώ).

4) Stockholm, Sweden. Νομίζω πως θα μου ταίριαζε απόλυτα αυτή η πόλη. Έχει την ιδιοσυγκρασία μου. Όπως και η νύχτα της, έτσι και η μελαγχολική διάθεσή μου όταν έρχεται δε λέει να φύγει. Όπως και η μέρα της, έτσι και η όρεξή μου να ζήσω και να φωνάξω, κρατάει τόσο όσο χρειάζεται για να μη με κουράσει. Είναι μαζεμένη όταν πρέπει και δημιουργική όταν χρειάζεται. I like this city.

5) Athens, Greece. OK, σας μπερδεύω τώρα. Ναι, στην Αθήνα μένω αλλά όχι, δεν την έχω «επισκεφθεί». Ναι, έχω ζήσει τον τρελό της χορό, αλλά όχι δεν την χόρτασα ποτέ όπως θα ήθελα. Θέλω να την ανακαλύψω και να με ανακαλύψει. Να πάω σε μέρη που ποτέ δεν πήγα και να τα κάνω δικά μου, να τα χωρέσω στις αναμνήσεις και την τρέλα μου. Η γαμημένη η Αθήνα, όταν θέλει, μπορεί να γίνει εκνευριστικά όμορφη…

Κοινότυποι οι προορισμοί, το ξέρω. Αλλά όπως προανέφερα (και σε αυτό το post και σε δεκάδες άλλα) η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι το να φύγω. Το να μπω σε ένα αεροπλάνο και απλά να χαθώ στον ορίζοντα. Ξέρεις πως είναι τα όνειρα: ποτέ δεν περιέχουν λεπτομέρειες, απλά μερικές άσχετες μεταξύ τους αλλά ταυτόχρονα αλληλένδετες στιγμές μιας ζωής που επιθυμείς με όλο σου το είναι. Έτσι, στο όνειρό μου να φύγω ποτέ δεν πάω κάπου συγκεκριμένα. Απλά φεύγω.

Wish me good luck on my journey to my personal Neverland 🙂

Mε τη σειρά μου κάνω πάσα σε: Razz, Balidor, Ocsoul, Bliss και Βερενίκη . Πού θέλετε να σας πάνε τα δικά σας όνειρα;

—————————————————

Music to Travel To

Franz Ferdinand – Eleanor Put Your Boots On ( Put those boots back on/
Put the boots back on and run/ Come, come on over here/ I could be there when you land…
)

Snow Patrol – Chocolate ( Just because I’m sorry/ doesn’t mean I didn’t enjoy it at the time… )

The Cardigans – Live & Learn ( Oh with the sun in my eyes/ Surprise, I’m living a life/ But I don’t seem to learn/ No I don’t think I can learn… )

Mazzy Star – Bells Ring (Acoustic) ( Hold your throat/ And arm together/ And see the light that goes away… )