Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αινίγματα

6 08 2013

Γιατί φοβούνται οι άνθρωποι τόσο πολύ τη μοναξιά;

Δεν το καταλαβαίνω. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Λέξεις από Ρ

7 07 2013

Παρασκευή σούρουπο.

Μπαλκόνι.

Μπύρες και καλή παρέα με φίλους από την παλιά δουλειά.

Τελευταία μένει πίσω η Μ. για να τελειώσουμε τις μπύρες που έμειναν («έλα ρε, 3 μείνανε, βαριέμαι και να τις ξαναβάλω στο ψυγείο»).

Μου λέει πως χώρισε με τον Χ.

Εκπλήσομαι. Ήταν 3.5 χρόνια μαζί και τους είχα κάπως συνδυάσει.

Αποσπάσματα του διαλόγου (εγώ με italics)

 

– Οπότε του ζήτησες να χωρίσετε;

Όχι, ο Χ. μου το ζήτησε.

– Και εσύ δεν είχες πρόβλημα;

Είχα δεν είχα, δεν έχει σημασία. Είχε εκείνος και αυτό μου έφτανε και μου περίσσευε. Ακόμα και αν ήμουν ερωτευμένη, δε θα ήθελα να είμαστε μαζί μετά από αυτό. Μου είπε πως δεν ήμουν ειλικρινής μαζί του για τη σχέση μας και πως καλύτερα να το αφήναμε.

– Και όντως έτσι ήταν;

Όχι. Στο θέμα της σχέσης μας, δεν του είπα ψέματα ούτε μία φορά. Λίγες μέρες αφού τέλος πάντων «τα φτιάξαμε» του είπα πως οι σχέσεις μου δεν κρατάνε πολύ. Είχε πει να προσπαθήσουμε γιατί «κάθε φορά είναι διαφορετικά». Προσπαθήσαμε. Κρατήσαμε 3 χρόνια και 7 μήνες. ΟΚ, συγκριτικά, όντως κρατήσαμε παραπάνω. Αλλά δεν είπα ψέματα ποτέ.

Και τι του απάντησες;

Του θύμισα αυτά που σου είπα πριν. Και μετά εκείνος μου είπε πως εδώ και κάποιο καιρό αισθανόταν κάπως αλλά εγώ ούτε που έδωσα σημασία.Και αυτό ψέμα.
Έδωσα σημασία. Αλλά κάποιοι άνθρωποι – συμπεριλαμβανομένης εμού – όταν έχουν θέματα με τη σχέση τους δεν θέλουν απαραίτητα να τα συζητήσουν αμέσως. Κάποιοι άνθρωποι θέλουμε χρόνο να επεξεργαστούμε τι είναι αυτό που μας χαλάει ώστε να το παρουσιάσουμε στον άλλο με αρχή-μέση-τέλος και όχι σαν άμορφη μάζα εσύ-φταις-για-όλα. Επίσης υπάρχουν και θέματα προσωπικά που δε θέλεις να τα μοιραστείς με τον άλλο – φάσεις δικές σου προσωπικές. Εκ του αποτελέσματος, μάλλον έκανα λάθος ότι ο Χ ήταν ένας από αυτούς που σκέφτονται και δρουν έτσι.

– Σου λείπει;

Μου λείπει η ιδέα του περισσότερο από τον ίδιο. Αυτό το ότι θα σήκωνα τον τηλέφωνο να τον πάρω στις 7 το απόγευμα που σχόλαγε από τη δουλειά ή που θα τον έπαιρνα να του θυμίσω να δώσει την αντιβίωση στον Πέρση (σημ. σκύλος του Χ). Τον τελευταίο καιρό δε βλεπόμασταν και κάθε μέρα λόγω της απόστασης και της δουλειά, οπότε η λογική λέει ότι θα έπρεπε να μου λείπει 1-2 μέρες την εβδομάδα αλλά για να πω την αλήθεια μου λείπει στιγμές μέσα στη μέρα. Και όσο περνάνε οι μέρες, λιγοστεύουν, οπότε είμαι καλά.

– Καλά, κοίτα, μην τρελαίνεσαι. Ποτέ δεν ξέρεις και μπορεί αυτό να σας κάνει και καλό. Μπορεί να τα ξαναβρείτε ρε παιδί μου.

Μπα.
Και δεν το λέω με κακία ή μιζέρια αυτό. Θέλω να είναι καλά και τον αγαπάω. Δεν παύεις έτσι να αγαπάς έναν άνθρωπο γιατί δε σας βγήκε η συνταγή. Απλά δεν πιστεύω πως ούτε υπάρχει λόγος ούτε και μπορούμε πλέον να τα ξαναβρούμε. Εγώ πίστευα πως ήμασταν ΟΚ. Εκείνος προφανώς, όχι. Αν δε μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο μετά από κοντά 4 χρόνια σχέσης, τι σκατά; πώς θα το φτιάξουμε αυτό;

– Εντάξει ρε παιδί μου, αλλά αμα δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι…

Έλα τώρα, εντάξει. Παραμύθια για παιδιά. Ο έρωτας έρχεται και φεύγει γρήγορα. Αυτό που μένει είναι η αγάπη. Και αν η φρέσκια σχετικά αγάπη δεν είναι αρκετή δε έχει ελπίδες ότι θα είναι και ποτέ αρκετή. Γιατί να τυραννάμε λοιπόν ο ένας τον άλλο για ένα γαμώτο; Αν γυρνούσε εγώ θα ήθελα να ήταν εκείνος πριν 4 χρόνια και εκείνος εγώ πριν 4 χρόνια. Δεν είμαστε. Τώρα ξέρουμε καλύτερα. Και απλά, δεν ταιριάξαμε για μεγαλύτερο διάστημα. Shit happens.

Τέλειωσαν οι μπύρες.

Με χαιρέτισε και έφυγε για το σπίτι της.

Το γουστάρω το μπαλκόνι μου αλλά έχει πάντα τόσο άκυρο μάζεμα μετά που σου ξενερώνει την όλη διάθεση.

Και τότε σκέφτηκα πως ο δικός μου ρομαντισμός για την εικόνα «μπύρες με το παρεάκι στο μπαλκόνι» ίσως να ήταν μεγαλύτερος από το ρομαντισμό της Μ.

Ο ρεαλισμός σκότωσε τον ρομαντισμό ή ο ρομαντισμός αυτοκτόνησε στη θέα του ρεαλισμού;





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 4η: “The Gay Issue”

13 04 2013

Πριν σας πω την άποψή μου, θα ήθελα να αναφέρω δύο πράγματα-γεγονότα-ιστορίες (call them what you like):

———————————–

Με πιάσανε τις προάλλες τα νοσταλγικά μου και πήρα τηλέφωνο τον ξάδερφό μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 2η: «H Έξυπνη Ξανθιά και ο Άγιος Βασίλης»

22 03 2013

My generation’s apathy. I’m disgusted with it. I’m disgusted with my own apathy too, for being spineless and not always standing up against racism, sexism and all those other -isms the counterculture has been whinning about for years.”

– Curt Cobain

Προχθές σε μια συζήτηση θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που έλεγε ποιός θα κέρδιζε αν έπαιζαν χαρτιά μια έξυπνη ξανθιά, μια χαζή ξανθιά και ο άγιος Βασίλης και η σωστή απάντηση ήταν η χαζή ξανθιά, γιατί ο Άγιος Βασίλης και η έξυπνη ξανθιά είναι φανταστικά πρόσωπα.

[σημ.: ναι, το μυαλό μου roughly 70% της ημερήσια λειτουργίας του αναλώνεται σε άκυρους συσχετισμούς, what of it?]

Νιώθω πως είμαι η χαζή ξανθιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Έλα ντε!

6 03 2013

Μου τη δίνουν απίστευτα οι ερωτήσεις τύπου «Γιατί μου το έκανε αυτό;»

Ακόμα περισσότερο μου τη δίνουν οι all-time low, self-loathing ερωτήσεις τύπου «Γιατί την/τον αφήνω να με πληγώνει;»

Και όχι γιατί είμαι μαλάκας, αδιάφορος κρετίνος που χέστηκε για τον πόνο του άλλου. Κάθε άλλο.

Αλλά γιατί η μοναδική απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις δεν μπορεί να είναι άλλη από Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η Ντροπή μιας Πατερίτσας

21 11 2012

Από όλα τα εκατομμύρια προβλήματα εκεί έξω, αυτά που αναγνωρίζεις με τη μεγαλύτερη δυσκολία είναι αυτά που βιώνεις μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.

Στο ισόγειο του πατρικού μου, έμενε και μένει η Θεία μου.

Η Θεία είναι ο άνθρωπος μαζί με τον οποίο μεγάλωσα. Παίζαμε παιχνίδια, τρώγαμε μαζί, βλέπαμε τηλεόραση και μου μίλαγε για εκατοντάδες πράγματα. Στα μάτια μου, η Θεία τα ήξερε όλα και μπορούσε να με «γλιτώσει» από όλα – είτε αυτό ήταν οι λαχανοντολμάδες που ποτέ μα ποτέ η μάνα μου δεν έμαθε ότι δεν έτρωγα είτε αυτό ήταν ένας τσακωμός στο σχολείο και ένα μαυρισμένο μάτι για αναμνηστικό. Ήταν για πολλά χρόνια, «ο άνθρωπός μου» – αν και δε μου χαριζόταν ποτέ εκεί που δεν έπρεπε: μπορεί το λάχανο από τους λαχανοντολμάδες να το γλίτωνα το υπόλοιπο όμως το έτρωγα όλο και όταν το φταίξιμο ήταν δικό μου για έναν τσακωμό στο σχολείο πάντα μου έλεγε ότι το σωστό είναι να πάω και να ζητήσω συγγνώμη.

Θυμάμαι πως εκείνη ήταν η πρώτη που μου επέτρεψε να δοκιμάσω τη γεύση του καφέ και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που η γεύση και η μυρωδιά του καφέ μου είναι τόσο οικείες και αγαπημένες. Θυμάμαι πως εκείνη μου έμαθε να μετράω, βάζοντάς με να της φέρνω από το δωμάτιο της τις κλωστές της. Θυμάμαι πως ήταν η πρώτη που με έκανε να νιώσω ότι η άποψή μου μετράει, όταν με ρώταγε ποιό νομίζω ότι είναι το πιο ωραίο σχέδιο για το επόμενο κέντημά της – δεν έκανε πάντα αυτό που ήθελα εγώ, αλλά ένιωθα πως η γνώμη μου μετράει για εκείνη και αυτό ήταν αρκετό. Και ποτέ μα ποτέ δεν της μίλησα στο πληθυντικό – πάντα με το μικρό της όνομα.

Περνούσα τόσο πολύ χρόνο με τη Θεία – σχεδόν όλο το χρόνο που είχα ελεύθερο από το διάβασμα και τους φίλους μου – που είναι πραγματικά απορίας άξιο το ότι ποτέ δεν εξέλαβα την αναπηρία της ως «πρόβλημα». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ντρέπομαι…

18 09 2012


Από τότε που η Χρυσή Αυγή απέκτησε στόμα και φωνή, από τότε που έγινε mainstream το να είσαι φασίστας, από τότε που έγινε απολύτως φυσιολογικό να ξυλοκοπούμε μέχρι θανάτου ανθρώπους άλλου χρώματος, θρησκείας και εθνικότητας, από τότε που βάλαμε στη Βουλή πλάσματα με ανθρωπιά ύαινας, ντρέπομαι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι που είμαι άντρας, που είμαι Έλληνας, που θέλω να λέω ότι είμαι απόγονος ενός μεγάλου πολιτισμού, που ζω και αναπνέω σε έναν κόσμο που το μίσος το γιορτάζουμε πανηγυρικά και που όλοι φταίνε εκτός από εμένα, όλοι τα έκαναν σκατά ενώ εγώ τα έκανα όλα τέλεια. Που οι δικές μου μίζες, ρεμούλες και το ατέλειωτο λάδι που εγώ βοήθησα να κινήσει τον τροχό της σαπίλας μας δεν έπαιξαν κανέναν απολύτως ρόλο στην κατάντια της χώρας μου, αλλά για όλα φταίνε οι Άλλοι: οι Ευρωπαίοι που μας ζηλεύουν, οι μετανάστες που μας κλέβουν, οι αριστεροί, οι κεντρώοι, οι… οι… οι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι. Γιατί από την φτώχεια υπάρχει ελπίδα να σωθείς. Αν όμως πάρεις την κατηφόρα του φασισμού, της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού, δεν υπάρχει γυρισμός. Πουλάς την ψυχή σου στο διάολο για λίγη επιβεβαίωση ότι δε φταις (και) εσύ, και ο διάολος δε φημίζεται για τις επιστροφές του σε ψυχές όταν τα δύσκολα περάσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »