Πάμε Πάλι απ’ το «Λόλα, Να Ένα Μήλο…»

13 08 2007

Καλά, ε…. γουστάρω τρελά τα ελληνικά slang!

Σε αντίθεση με τα αγγλικά, τα ελληνικά είναι πολύ πιο έξυπνα, πολύ πιο περιεκτικά σε νόημα και πολύ LOL.

Να μερικά που έτυχε να βρω σήμερα στο slang.gr και με έκαναν να ρίξω την αγαπημένη μου Starbuck’s κούπα από το γραφείο (την τύχη μου την ντεκαφεϊνέ) – αλλά δε γαμιέται… γέλασα τρελά:

1) Μαλένγχξ
Δεν θέλει ιδιαίτερη φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει. Είναι μια πολύ αεράτη -σχεδόν καλοκαιρινή- εκδοχή του ‘Μαλάκα΄

(…εδώ παρατηρούμε τη λεπτομέρεια στην έκφραση, την αέρινη κίνηση της λέξης, το ανάλαφρο βάδισμα του νοήματος. Συνοδεύεται απαραιτήτως από τρυφερές βοηθητικές λέξεις όπως «τράβα γραμήσου» και «τουρλοκωλιάσου μη σε πάρει ο Διάολος». Θα φορεθεί πολύ φέτος το καλοκαίρι σε μπαράκια, κωλάδικα και Μπ(λι)ά(χ)λουξ)

2) Παντοφλερ
Κινέζος γιγαντόσωμος νάνος με ειδικό μοντούλ για extended undercover σαγιονάρες και hobby την αναθεώρηση του συντάγματος επι χούντας.

(φαντάσου τι πρέπει να είχε πάρει ο δημιουργός – που στο διάολο φυτρώνει τέτοιας ποιότητας χόρτο να τρέξω;; )

3) Κώλος
κώλος σημαίνει τελείως μουνί.

(και αντιστοίχος φαντάζομαι, μουνί σημαίνει τελείως κώλος. Είδες βρε παιδί μου, κύκλος η ζωή! )

4) Ψευτομαλακίζομαι
Ενδιάμεσο στάδιο ανάπαυσης έιτε μετα το πέρας παρατεταμένης εργασίας, είτε λόγω ελειψης ενδιαφέροντος προς την εργασία αυτή, είτε κατα την διαδικασία «πσολινγκ». Παρατηρείται όμως πάντοτε κατά την προσπάθεια επιλογής πετσέτας Μπομπ Σφουγγαράκης με βέλτιστο σκίτσο που εμπεριέχει και Πάτρικ.

(μετά από αυτή την επεξήγηση, νομίζω πως μπορώ να πεθάνω νιώθοντας πως τα έζησα, τα είδα και τα άκουσα όλα! Μα όλα!)

5) Ζαμπόν
Βγαίνει από το ζα το οποίο βγαίνει από το πρέζα.

(Αυτό τώρα, ή βγάζει όντως νόημα ή εγώ πρέπει να κόψω τα βαριά – μπα, θα βγάζει νόημα :p)

6) Τυρόπιτας
Τύπος χωμένος στο μουνί της γκόμενας μέχρι το λαιμό. Αλλιώς και σκαλτσόνας ή πεϊνιρλής.

( ή σκαλοπίνιας, ή πίτσας, ή σπανακόπιτας… )

7) Κωλιάζω
Όταν έχεις πιει τον κώλο σου είτε απο ουσίες είτε απο ξύδια μα περισσότερο απο ουσίες και έχεις γίνει ένα με το πάτωμα.

(LoL… μήπως να κόψω το Nam3l3ss να το κάνω Koliasmenos; )

8 ) Τυρόχλα
Άσχημη, άκομψη, υπέρβαρη κοπέλα, συνήθως με ακμή.

(LOL)

9) Σκαλά
Συνδυασμός των λέξεων σκατά + καλά. Τροπικό επίρρημα που χρησιμοποιείται όταν τα πράγματα δεν είναι ούτε καλά, ούτε κακά.

(Ολά Σκαλά! Πάντα Σκαλά)

10) Πουτσοσπορά
Συνώνυμη έκφραση του αρχιδόκαμπος και πουτσοχώραφο, αλλά δίνει περισσότερο έκφραση στα πρόσωπα παρά στο μέρος.

(Αυτό είναι το σωστό! Να υπάρχει έκφραση για το μέρος, αλλά να υπάρχει και άλλη ξεχωριστή για τα πρόσωπα. Ή τα μιλάμε ή δεν τα μιλάμε!)

11) Υποφρικιό
Άτομο που φλερτάρει με την αισθητική των φρικιών, χωρίς να την υιοθετεί πλήρως.

(παραλλαγή: Cyberφρίκιο – το blogοφρικιό)

12) Αχρίδι
Το αρχίδι σε πιο light κατάσταση.

(0 ή 2% ?? )

13) Ρόφτυμα
Ο καφές που σερβίρεται σε σταθμούς ΚΤΕΛ, καράβια κ.λπ.

(Εδώ δε μιλάμε για slang! Μιλάμε για καταγγελία!)

14) Ζεβουαζιόν
Δηλώνει κατάσταση, ενίοτε και άτομο, που ενώ δε σε ξέρει θα πιει τον καφέ σου, θα κάνει απ’τα τσιγάρα σου, θα σου σηκώσει το τηλέφωνο κλπ κλπ. Η κατάσταση δηλώνει τζαμπέ και χαλαρά μαζί.

(Έχω καεί εγώ από ζεβουαζιόν άτομα… Να καπνίζεις και να χάνεις το τσιγάρο σου όπως είναι αναμμένο. Πώς στο διάλο το κάνουν!! Είναι τέχνη, τι να πεις!)

15) Σάπινγκ
Η κατάσταση σαπίλας, σήψης, αποσύνθεσης. Προκύπτει απ’ το σαπίζω και την κατάληξη ing του αγγλικού γερούνδιου. Στα αγγλικά θα γραφόταν sapping.

(Νο comments!)

Advertisements




War of the Blogs: Episode 1

30 07 2007

Δεν ξέρω γιατί αλλά τις τελευταίες μέρες παρατηρώ μια «ένταση» στα blogs. Δεν αποδίδεται κάπου συγκεκριμένα, ούτε και νομίζω προσωπικά πως οφείλεται κάπου…απλά υπάρχει. Τη νιώθεις στα posts, στα λόγια των bloggers, στους τίτλους των κειμένων, στις ερωτήσεις που τίθονται…παντού.

Διαβάζοντας προχτές ένα πολύ αγαπημένο blog (και συγκεκριμένα της Bliss), του οποίου η ιδιοκτήτρια αναρωτιόταν πότε γέμισε τόσο ασφυκτικά η ελληνική blogόσφαιρα από κόσμο που μιλάει χωρίς να λέει απολύτως τίποτα και πότε έγινε το blogging κάτι τόσο τυποποιημένο και, τελικά, ανούσιο.

Συμφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει και περισσότερο απ’ όλα γουστάρω τον τρόπο που τα λέει. Από την άλλη τα blogs είναι ένα κομμάτι σου: αν είσαι βαρετός, ανούσιος, γκρινιάρης και μονόχνωτος στην πραγματική ζωή, γιατί και πώς να είναι κάπως αλλιώς το blog σου; Αν δεν έχεις τίποτα να πεις γιατί να περιμένει κανείς πως θα το γράψεις;

Τώρα, γιατί κάποιος που δεν έχει να γράψει τίποτα, να γράφει;; Καλή ερώτηση… Ίσως γιατί είναι μόδα. Ίσως γιατί είναι μια προσπάθεια να νιώσουν και εκείνοι πως κάτι έχουν να πουν. Ίσως γιατί ο κόσμος των blogs, όπως και ο πραγματικός, χρειάζεται όλα τα είδη ανθρώπων για να επιβιώσει. Και αυτούς που μπορούν να προσφέρουν και αυτούς που αδυνατούν.

Να σας πω ποιούς παραδέχομαι και γουστάρω απίστευτα εγώ; Αυτούς που μιλάνε ίσα και σταράτα στα blog τους. Που ρίχνουν την ψυχή τους στα πλήκτρα και φωτίζουν τις σκέψεις τους στην οθόνη, στολίζοντας τα λόγια τους με εικόνες και μουσικές. Δεν έχει σημασία αν αυτά που έχουν να πουν με αφορούν ή με ενδιαφέρουν, άμεσα. Μονάχα να λένε αυτά που πραγματικά νιώθουν, γουστάρουν, φοβούνται, ελπίζουν και θυμούνται. Άλλωστε θεωρώ πως είναι τουλάχιστον ηλίθιο να κρύβεσαι πίσω από τεράστια ψέματα σε ένα χώρο που είναι πραγματικά μονάχα δικός σου.

Τι είναι για μένα ένα blog; Μμμμ… είναι ένας χώρος που μπορείς να μιλάς ελεύθερα. Πέρα από τα «δεν κάνει» και τα «μην τα λες αυτά» του κόσμου που σε ξέρει… Ένας χώρος που γουστάρεις και θέλεις να ξεγυμνώνεις την ψυχή και το μυαλό σου. Ένα μέρος για να μοιράζεσαι τη δική σου κοσμοθεωρία, τους φόβους και τα άγχη σου. Ένας χώρος για να γράφεις τις μεγαλύτερες ελπίδες και τις πιο βαθειά ριζωμένες σου αναμνήσεις. Χωρίς όρια. Χωρίς πρέπει και μη.

Όταν ξεκίνησα το blog αυτό, ήθελα να γράψω για μένα και τον κόσμο (μου). Γι’ αυτά που με πονάνε, αυτά για τα οποία εύχομαι στα μεγαλύτερα μεθύσια μου, αυτά που θυμάμαι και αγαπάω, που βλέπω γύρω μου, τις σκέψεις και τις αγωνίες μου. Δεν ξέρω πόσο τα κατάφερα ή πόσους αφορούν αυτά που γράφω, αλλά 70+ posts αργότερα, το blogging είναι το πιο γνήσιο και αποδοτικό group therapy για μένα και δεν το αλλάζω με τίποτα…

Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει με τα blogs. Για μια ακόμα φορά η φύση του ανθρώπου «μετάλλαξε» μια αρχική ύλη σε κάτι διαφορετικό, πότε γαμάτο και πότε γάμησέ το. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι όταν βλέπω τυποποιημένα blogs. Όταν γράφεις την ιστορία σου, φρόντισε ο χώρος που τη γράφεις να μη μοιάζει με χιλιάδες άλλους πανομοιότυπους χώρους. Άλλαξε τον. Δώσε του το δικό σου φως και χρώμα.

Δε θέλω καν να σχολιάσω κάποιους χρήστες που μπαίνουν και βρίζουν σε ξένα blogs. Δεν το θεωρώ μόνο άνανδρο και γελοίο, αλλά και ανούσιο και ντροπιαστικό ακόμα για να ασχοληθώ με αυτό: πόσο loser πρέπει να είσαι για να βρίζεις και να προσβάλεις τις σκέψεις του άλλου, όποιες και αν είναι αυτές;

Το blogging είναι δώρο το Θεού του Internet στα messed-up παιδιά του (δηλ. εμάς).
Είναι ο τρόπος μας να ενωνόμαστε, να μιλάμε και να μοιραζόμαστε.
Μην αφήνετε κανέναν να μας το χαλάσει, παίδες.

In Blogs we trust!!

Think. Provoke. Stay Alert. And write. Always write.

Nam3l3ss

————————————————————————-

Music to listen to while surfing your favorite blogs:

Christopher Cross – Sailing (Sailing/ Takes me away/ To where I’ve always heard it could be/ Just a dream and the wind to carry me/ And soon I will be free… )

Tracey Thorn – Grand Canyon ( Down among the heretics, the losers, and the saints/ You are here amongst your own/ You’ve come home… )

Alanis Morissette – Ironic (iTunes Sessions) ( Well life has a funny way/ of sneaking up on you/ when you think everything’s okay/ and everything’s going right/ And life has a funny way/ of helping you out/ when you think everything’s gone wrong/ and everything blows up in your face… )

Sia – Don’t Bring Me Down ( Your face becomes the sun/ and i’m addicted to the joy/ that the little things,/ those little things/ the little things they bring… )





Sunday’s Songs & Five Revelations

18 02 2007

Μιας και οι αγαπητές Razz και Ocsoul με tagaραν, I have no choice but to tell you 5 things about me (άλλο που δεν ήθελα)!

Thanks to both of you.

Λοιπόν. The rules, για εσάς που δεν τους γνωρίζετε, are simple. 5 πράγματα του χαρατήρα μου, 5 πράγματα που δεν παραδέχομαι με το «καλημέρα σας, με λένε…», 5 απλά χαρακτηριστικά μου. Και μετά δίνω πάσα σε 5 άτομα της επιλογής μου για να κάνουν ακριβώς το ίδιο.

Επειδή όμως, συχνά, η μουσική τα λέει καλύτερα από εμάς, κλικάρετε και στα κομμάτια που ακολουθούν. Θα σας βοηθήσουν να με καταλάβετε καλύτερα (if you’d like to) και θα πουν πολλά περισσότερα για τις πτυχές αυτές του χαρακτήρα μου απ’ότι θα μπορούσα ποτέ να πω από μόνος μου.

Let’s go, λοιπόν:

1) Μου αρέσει πολύ να χουζουρεύω το πρωί με καφέ και τσιγάρο. Δεν νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να ξυπνάς ένα πρωινό (όχι πολύ μουντό ή πολύ φωτεινό, ένα οποιοδήποτε πρωινό) και να απολαμβάνει τις πρώτες ώρες της νέας μέρας στο κρεβάτι με ζεστό καφέ και την τονωτική φίλη σου, τη νικοτίνη.

Rufus Wainwright – Cigarettes & Chocolate Milk

Χάρις Αλεξίου & Γιώργος Νταλάρας – Πρωινό Τσιγάρο (Live) -ξέρω πως φαίνεται να μην κολλάει αλλά το ακούω ΠΑΝΤΑ, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να πραγματοποιώ την παραπάνω φαντασίωση.

2) Στην παρέα μου δεν μπορώ ποτέ να είμαι απλά ένα «μέλος». Θα είμαι είτε ένα από τα κύρια πρόσωπα, είτε δε θα είμαι καθόλου εκεί. Δε νιώθω καλά όταν οι άλλοι λένε «Ας πούμε και στον {input name}…», θέλω να λένε «Ρώτα τον {input name} και βλέπουμε τι θα κάνουμε…». Δεν είμαι ψώνιο. Απλά δεν μπορώ τη θέση του spacefiller. Θέλω να «υπάρχω» μέσα στην παρέα και να με θεωρούν από τα βασικότερα κομμάτια της.

Placebo – Pure Morning

3) Μου αρέσει η μοναξιά σχεδόν όσο μου αρέσει η παρέα. Θέλω να μένω μόνος μου περίπου όσες φορές γουστάρω να βγω έξω. Χρειάζομαι χρόνο για να συναρμολογήσω τα κομμάτια του εαυτού μου μετά από μια κουραστική μέρα ή μετά από μια δύσκολη περίοδο και αυτό δεν μπορώ να το καταφέρω (τουλάχιστον εγώ) σε κανένα μπουζικομάγαζο ή club της συνοικίας. Θέλω χρόνο για να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου και όλα αυτά μπορώ να τα καταφέρω μόνο στη σιωπή του δωματίου μου.

Archive – Noise

4) Υποστηρίζω πάντα και παντού οτι είμαι αυτάρκης, αλλά δεν το εννοώ. Χωρίς φίλους νιώθω χαμένος. Γι’αυτό άλλωστε και για μένα οι φίλοι είναι πολύ πιο ψηλά από το σόι. Γιατί τους φίλους τους επιλέγουμε, δε μας τους επιβάλλει κανείς. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι στους οποίους θα τρέξουμε για βοήθεια και για να γελάσουμε με το κουφό που μας έτυχε σήμερα στη δουλειά/στο δρόμο/στη σχολή. Θα μοιραστούμε και θα μας καταλάβουν. Θα μιλήσουμε και θα μπορέσουν να μας ακούσουν. Σκεφτείτε για ένα δευτερόλεπτο, όλη σας τη ζωή χωρίς τους φίλους σας…δεν είναι εκκωφαντικά άδειοι οι διάδρομοι των αναμνήσεων έτσι;;

Live – I Alone (Unplugged)

5) Μπορεί να παθαίνω ψύχωση με ένα πράγμα και να μην μπορώ καν να μιλήσω για αυτό, χωρίς προφανή λόγο. Μπορεί ώρες-ώρες να εκνευρίζομαι με το παραμικρό και να μη σηκώνω μύγα στο σπαθί μου για θέματα που ξέρω πως δεν είναι και τόσο σημαντικά, at the end of the day. Μπορεί να γίνομαι μαζοχιστής επιστρέφοντας ξανά και ξανά σε σχέσεις που δεν έχουν παρόν ή μέλλον. Μπορεί να μουδιάζω τον πόνο με ποτά και με ξενύχτια. Μπορεί να κάνω (ασυναίσθητα) τα πάντα (sometimes) για να με μισήσουν οι άλλοι και να με διώξουν μακριά. Όμως, κρυφά χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που θα με σηκώσουν από το πάτωμα και θα με πλακώσουν στις σφαλιάρες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μέχρι να συνέλθω από τον παραλλογισμό μου. Και εξ ίσου κρυφά, τους ευχαριστώ που δεν με αφήνουν να πνιγώ στη θάλασσα της τρέλας μου. Και είναι πολύ φουρτουνιασμένη η ρημάδα… 🙂

Alanis Morissette – Thank U

Και τώρα σειρά μου να κάνω tag. So the lucky ones are:

1) Βερενίκη

2) Sounds of Mine

3) Balidor

4) Dizzy Dream

5) Fotaras

Enjoy, people!!

Και ο player έπαίξε…

Dishwalla – Angels or Devils (Rare live version) (PS: Amazing…)

Crowded House – Four Seasons in One Day (Live) (PS II: This as well…)

Athlete – Wires

Dirty Vegas – Days Go By (Acoustic)

Anathema – A Natural Disaster