Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




(You Don’t Really) Know Thyself

19 08 2014

Είναι πολλά αυτά που μαθαίνεις για τον εαυτό σου μεγαλώνοντας.

Τις παραξενιές που δε λένε να ξεκολλήσουν από το πετσί σου, τον ωκεανό δυνατοτήτων που φυλάς μέσα σου (για ποιόν άραγε;), αυτά που σε κάνουν να γελάς και αυτά που σε κάνουν να θες να σπάσεις ό,τι γυαλικό υπάρχει σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια, το γεγονός πως είσαι ο χειρότερος εχθρός και ο καλύτερος φίλος σου και οι δύο πλευρές είναι πάντα σε πόλεμο, την Αχίλλειο πτέρνα σου και όλα αυτά τα όρια που δε μπορείς ποτέ να ξεπεράσεις.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο στα φευγάτα χρόνια της εφηβείας σου ή στα πρώτα σου βήματα στην ενήλικη ζωή, πιθανότατα θα νομίζεις πως εσύ ξέρεις τον εαυτό σου απόλυτα.

Αλλά κάνεις λάθος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Το Κεντρί

25 07 2014

Υπάρχουν χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, πράγματα που σε τσιμπάνε καθημερινά σα μέλισσα τον Αύγουστο, όταν έχεις χάσει την αδερφή σου.

Υπάρχουν τα μεγάλα: το μέλλον σας που είναι πλέον κάτι ανάμεσα σε ερήπια και επιστημονική φαντασία, τα όνειρα που κάνατε μαζί και αυτό το αναπόφευκτο αίσθημα μοναξιάς που σε σκεπάζει σαν κύμα ώρες-ώρες. Ότι δεν έχεις τον άνθρωπό σου πια κοντά.

Και υπάρχουν και τα μικρά: οι εικόνες και οι μυρωδιές που σου θυμίζουν μια άλλη εποχή, οι μικρές καθημερινές υπενθυμίσεις μέσα από παρόμοια περιστατικά και τυχαία νέα που μαθαίνεις καθώς κινείσαι μέσα στον κόσμο που συνεχίζει να υπάρχει απαράλλακτος.

Και έπειτα υπάρχουν και τα απρόβλεπτα… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Forgive us now for what we’ve done

13 01 2014

Οι τύψεις είναι το πιο άχρηστο συναίσθημα.

Είναι σα να καπνίζεις χόρτο χωρίς τις ευχάριστες πλευρές. Απλά μουδιάζεις και χάνεσαι.

Και όπως η ενέργεια, δε χάνονται ποτέ ολοκληρωτικά. Απλά αλλάζουν μορφές και τρόπους να σε στοιχειώνουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Έλα ντε!

6 03 2013

Μου τη δίνουν απίστευτα οι ερωτήσεις τύπου «Γιατί μου το έκανε αυτό;»

Ακόμα περισσότερο μου τη δίνουν οι all-time low, self-loathing ερωτήσεις τύπου «Γιατί την/τον αφήνω να με πληγώνει;»

Και όχι γιατί είμαι μαλάκας, αδιάφορος κρετίνος που χέστηκε για τον πόνο του άλλου. Κάθε άλλο.

Αλλά γιατί η μοναδική απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις δεν μπορεί να είναι άλλη από Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Hats off

9 08 2012

Γενικά δεν ποστάρω πολλά link προς άλλα site.

Όχι γιατί δε διαβάζω άλλους bloggers ή άλλα site, εννοείται πως διαβάζω. Συνεχώς διαβάζω.

Απλά σπάνια βρίσκω κάτι που να θέλω τόσο πολύ να μοιραστώ απλά και μόνο γιατί με καλύπτει απόλυτα και δε θα μπορούσα να το πω καλύτερα ή πιο «προσωπικά» ακόμα και αν προσπαθούσα.

Τον τελευταίο όμως καιρό έπεσα πάνω σε δύο κείμενα που περιγράφουν τόσο άριστα τις σκέψεις μου για δύο θέματα που απλά έπρεπε να μοιραστώ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »