Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Dear sis

11 08 2014

Άργησα φέτος να σου γράψω.

Όχι γιατί δεν ήξερα τι θέλω να σου πω ή γιατί δεν είχα κάτι να σου γράψω, αλλά life got in the way.

Ξέρω πως θα με συγχωρήσεις. Πάντα είχες έναν μαγικό τρόπο να παραβλέπεις τις ηλιθιότητές μου.

12 χρόνια, λοιπόν.

Ξεχνάω πολλές λεπτομέριες σε πολλά πράγματα – και ξέρεις πως δεν ήμουν και ποτέ ιδιαίτερα παρατηρητικός, αυτή ήσουν εσύ – αλλά θυμάμαι σα να ήταν χθες την ημέρα της κηδείας σου.

Η ημέρα του θανάτου σου και της κηδείας σου φέτος πέρασαν ήρεμα.

Χωρίς ξεσπάσματα, χωρίς τσακωμούς, χωρίς κλάματα, χωρίς πολλά πολλά.

Έκανα τον κλόουν για ακόμα μια φορά στη μαμά και τον μπαμπά μας. Τους είπα ιστορίες από την τωρινή μου ζωή και αστεία περιστατικά που δε συνέβησαν ποτέ για να τους κάνω να ξεχάσουν.

Η εικόνα σου στο μυαλό μου να μου ψιθυρίζει συνωμοτικά «είμαι καλά, μην το πεις στη μαμά, θα ανησυχήσει» όταν τα πρώτα σημάδια της επιστροφής της αρρώστιας σου έκαναν την επανεμφάνισή τους, ήταν κολλημένη στο repeat.

«Μην το πεις, μην το πεις».

Έκανα το καλύτερο που μπορούσα αλλά μερικές φορές, το καλύτερο που μπορείς δεν είναι αρκετό.

Δε μπορούσα να μη σε αναφέρω καν. Είσαι πάντα εδώ, άλλωστε.

Αλλά είναι καλά, μικρή μου. Είναι και οι δύο τους καλά και έμαθαν να ζουν με την πραγματικότητα της απουσίας σου.

Εγώ;

Εγώ δούλεψα σαν το σκυλί, από την ώρα που ξύπνησα μέχρι τα βαριά μεσάνυχτα για να μη σε σκέφτομαι. Για να μη σκέφτομαι όλα αυτά «αν ήταν εδώ…» που χτύπαγαν με ρόπαλα τα τείχη του μυαλού μου. Δεν έφαγα σχεδόν τίποτα γιατί τίποτα δεν κατέβαινε, σχεδόν ξέχασα να πιω νερό γιατί δεν ήθελα να σταματήσω τη δουλειά.

Δεν είναι δίκαιο, ρε συ. Δεν είναι δίκαιο.

Όλο αυτό που μας συνέβη – που ΣΟΥ συνέβη – απλά δεν είναι δίκαιο. Θα ήσουν στα 20 σου τώρα και θα έκανες τον κόσμο – τον κόσμο μου – ένα καλύτερο μέρος αν ήσουν εδώ.

Είναι δύσκολο για εμένα να ελπίζω πως θα σε ξαναδώ. Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο, για να σου πω την απόλυτη αλήθεια. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, να λειτουργώ με βάση το «πίστευε και μη ερεύνα» και όχι το «πίστευε και μη, ερεύνα». Αλλά αυτή είναι η κατάρα του ρεαλιστή: ότι μερικές φορές απλά δεν μπορείς να πιστέψεις.

Αλλά θέλω να πιστέψω.

Θέλω να πιστέψω πως υπάρχει ένας άλλος κόσμος κάπου εκεί έξω για εσένα και για εμένα. Ένας καλύτερος κόσμος.

Και πως μια μέρα θα είμαστε και πάλι μαζί, να μοιραστούμε τα νέα μας, να γελάσουμε με τις μαλακίες μας και τις μαλακίες του κόσμου, να με βρίσεις που προσέχω περισσότερο απ’όσο πρέπει και να σε βρίσω που δεν προσέχεις όσο πρέπει.

12 χρόνια έχουν περάσει και μου λείπεις όπως την πρώτη ημέρα. Και όταν σε βάλω στο μυαλό μου, ο πόνος γίνεται σωματικός. Ξεκινάει με ένα σφίξιμο στην καρδιά, έναν κόμπο στο λαιμό και ένα σύννεφο πίσω από τα μάτια. Και έπειτα το υπόλοιπο σώμα μπαίνει στο χορό.

Προσπαθώ να μη σε σκέφτομαι και συνεχώς αποτυγχάνω φριχτά.

Πάντα αυτή η απέραντη θάλασσα θλίψης και χαμένων ευκαιριών…

Κάθομαι στο γραφείο μου και σου γράφω ένα γράμμα καταδικασμένο να έχει την ίδια κατάληξη με ένα μήνυμα σε μπουκάλι πεταμένο στη θάλασσα και μονάχα την ελπίδα ενός τρελού ότι μπορεί κάπως να σε φτάσει.

Αλλά αν ο τρελός επιβεβαιωθεί και το γράμμα μου σε βρει, θέλω να ξέρεις πως σ’αγαπάω ακριβώς όσο σε αγαπούσα πάντα. Πως μου λείπεις κάθε μέρα. Πως δεν υπάρχει λεπτό που να μην έδινα με απέραντη χαρά τη δική μου ζωή για να επιστρέψεις πίσω. Πως είμαι περήφανος που είσαι η αδερφή μου. Και πως έχεις αγαπηθεί – από ένα τσούρμο ανθρώπων που πέρασαν από τη βιαστική ζωή σου αλλά και από εμένα.

Δεν είναι πολλά, αλλά είναι αυτά που μπορώ να σου προσφέρω.

Τα οποία, δυστυχώς, όπως και όταν ήσουν εδώ δεν είναι ποτέ αρκετά.

Για πάντα δικός σου,

Nam3l3ss

—————————————————————————————





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η ζωή σου ΔΕΝ είναι σκατά

7 06 2013

0

Φορτώνω, όπως κάθε άνθρωπος.

Με δεκάδες πράγματα στους άλλους και χιλιάδες στον ίδιο μου τον εαυτό, τα παίρνω άσχημα.

Αλλά αν υπάρχει κάτι που να εγγυάται ότι θα μου ανάψουν τα λαμπάκι στιγμιαία, τότε αυτό είναι η φράση:

«Είναι σκατά η ζωή μου…»

…ΟΤΑΝ. ΔΕΝ. ΕΙΝΑΙ. ΣΚΑΤΑ. Η. ΓΑΜΩΖΩΗ. ΣΟΥ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 2η: «H Έξυπνη Ξανθιά και ο Άγιος Βασίλης»

22 03 2013

My generation’s apathy. I’m disgusted with it. I’m disgusted with my own apathy too, for being spineless and not always standing up against racism, sexism and all those other -isms the counterculture has been whinning about for years.”

– Curt Cobain

Προχθές σε μια συζήτηση θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που έλεγε ποιός θα κέρδιζε αν έπαιζαν χαρτιά μια έξυπνη ξανθιά, μια χαζή ξανθιά και ο άγιος Βασίλης και η σωστή απάντηση ήταν η χαζή ξανθιά, γιατί ο Άγιος Βασίλης και η έξυπνη ξανθιά είναι φανταστικά πρόσωπα.

[σημ.: ναι, το μυαλό μου roughly 70% της ημερήσια λειτουργίας του αναλώνεται σε άκυρους συσχετισμούς, what of it?]

Νιώθω πως είμαι η χαζή ξανθιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Surviving Reality, Pt. I

7 02 2013

Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι, Μαρία Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





πΡεζολούσιονς

5 01 2013

Α, τα Χριστούγεννα.

Η χαζοχαρούμενη μουσική, τα δεντράκια, οι οικογενειακές συγκεντρώσεις με συγγενείς που δε θέλεις να δεις όταν είσαι στα καλύτερά σου πόσο μάλλον όταν δεν έχεις τα κέφια σου και το ποτό.

Αλλά πάνω και περισσότερο απ’όλα, οι προσδοκίες.

Οι προσδοκίες που δεν επαληθεύτηκαν τη χρονιά που πέρασε οπότε ανανεώνονται και παίρνουν παράταση για έναν ακόμη χρόνη και οι νέες, λευκές και λαμπερές προσδοκίες σου, αυτές που μοιάζουν να πλύθηκαν με αυτό-που-συνιστούν-29-κατασκευαστές-πλυντηρίων στην αντίστοιχη διαφήμιση.

Ω και φυσικά, τα πλάνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »