TV: The Soulful Dead

30 11 2007

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση…

Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο.

Όχι δε θα σας μιλήσω για το «φαινόμενο Λαζόπουλος» γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half their fun and awe-power όταν αρχίζουμε να τα υπεραναλύουμε (αφήστε που και να ήθελα όντως να σας μιλήσω για αυτό δε θα το χαρακτήριζα έτσι γιατί η έκφραση «βρωμάει» μεσημεριανάδικο 3ης κατηγορίας) και 3) όταν τα «φαινόμενα» χτυπούν τα φώτα της ράμπας, αλλοτριώνονται σε κάτι ευτελές που ίσως δεν είχαν καν σκεφτεί ποτέ να ενστερνιστούν.

Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η μουσική.

Η πολύπαθη μουσική που έχει φτάσει στο σημείο να ανέχεται τραγουδιστές τύπου one-night stand και που κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο ακούγοντας στίχους απείρου κάλλους τύπου «μπριζόλας» και Έφης Θώδη.

Μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα κρέατος, υπάρχουν ερμηνευτές που το κάνουν πραγματικά γιατι το λέει η καρδιά τους. Γιατί γουστάρουν να τραγουδηθούν από χιλιάδες στόματα και να παρηγορήσουν με τους στίχους τους σκόρπιες νεανικές σκέψεις.

Έτσι, ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν μια Τρίτη βράδυ άνοιξα την τηλεόρασή μου και άκουσα τη Γαλάνη και την Αρβανιτάκη να τραγουδάνε ζωντανά. Κουφάθηκα. Δεν περίμενα να ακούσω πια τίποτα καλό από την τηλεόραση. Ή μάλλον τίποτα που να μη με κάνει να ντρέπομαι που το άκουσα.

Και όμως…

Δύο από τα τραγούδια που άκουσα, από δύο πραγματικά εξαιρετικές φωνές, μου θύμισαν πόσο είχα κολλήσει μαζί τους όταν τα πρωτοάκουσα, μόνος μου μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης και μου έδωσαν ένα γερό χαστούκι για να μάθω να μην ξεχνάω ποτέ πως τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που δεν μας τα δίνουν μασημένα. Τα υπόλοιπα είναι απλά υποκατάστατα ενός κόσμου που βαριέται να μασήσει το σκληρό.

Το πρώτο είναι το τραγούδι της Αρβανιτάκη, το «Παράπονο«.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα ακούσει κάποτε σε ένα κουτουκάκι…άλλης φάσης, μετά από 2-3 «ένα ακόμα» στο σερβιτόρο και με καλή παρεΐτσα. Θυμάμαι πως είχαμε ακουμπήσει ο ένας στον άλλο και πως το είχαμε βουλώσει όλοι για περίπου 4 λεπτά, όσο κράτησε το τραγούδι σε μια ηθελημένη και ειρηνική «υποχώρηση» πάνω στους στίχους. Δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να μιλήσουμε. Ήταν απλά η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος στην υπερυψωμένη γωνίτσα του μαγαζιού που λέει όσα θέλεις να πεις πολύ πιο μελωδικά και πιο ειλικρινά από ότι θα μπορούσες ποτέ εσύ ο ίδιος να τα πεις.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

 

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει

Ελευθερία Αρβανιτάκη – Το Παράπονο

Το δεύτερο είναι της Δήμητρας Γαλάνη και λέγεται «Στερεότυπα»

H Δήμητρα Γαλάνη είναι από τα άτομα τα οποία γουστάρω στην σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Όταν άκουσα τον τελευταίο της δίσκο με ξένισε τόσο πολύ που ήθελα (μα τον Τουτατή!) να της στείλω ευχαριστήριο μήνυμα! Στη νεκροζώντανη ελληνική μουσική σκηνή, όταν κάποιος τολμάει και δεν επαναλαμβάνεται, ξεφεύγει από αυτά που ξέρει πως θα τον οδηγήσουν στην εύκολη επιτυχία και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του, είναι πραγματικά άξιος συγχαρητηρίων. Fuck me, εκεί φτάσαμε… η αλλαγή να έρχεται από καλλιτέχνες που έχουν στις πλάτες τους ολόκληρες δεκαετίες καριέρας, τέτοια είναι η ξεφτίλα μας.

Η Γαλάνη στο δίσκο της «Ντάμα Κούπα» λοιπόν, δεν αναμασάει τα ίδια αλλά πέφτει επίτηδες και στα δύσκολα. Τραγουδάει και Λίνα Νικολακοπούλου, τραγουδάει και Κοντοβά. Κάνει ντουέτο με Cesaria Evora, χτυπάει και τις λάιτ σάμπες-ρούμπες της (Um Pincelada). Από το δίσκο ξεχώρισα όταν τον πρωτοάκουσα τα «Στερεότυπα» και «Κόκκινο Τρένο». Η γυναίκα gamei και dernei – dot και – !!

Τι είναι αυτό που λείπει
απ’ τη μέσα μου ζωή
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ καρδιά μου
Στερεότυπά μου
έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι’ αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά…

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ’ ακούς, να ‘ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα…

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ’ άσπρο φακελάκι…

Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα

Advertisements




Rain.Again.

18 11 2007

Δε θυμάμαι πάντα τα λόγια σου…

Υπάρχουν στιγμές – μονάχα για μερικά δευτερόλεπτα – που ξεχνάω ακόμα και τη μορφή σου.

Δεν ξέρω γιατί το σώμα αντιδρά έτσι όταν πονά στη θύμησή σου, ίσως γιατί ξέρει και εκείνο πως κάποια πράγματα ο άνθρωπος τα αντέχει όπως τα ναρκωτικά: μόνο σε μικρές, στιγμιαίες δόσεις, σαν τη φευγαλέα ψευδαίσθηση της ευτυχίας, σαν την ξαφνική βροχή που έρχεται να ξεπλύνει ανομήματα και όψεις μιας πολής γεμάτης βρώμικα στενά και πουλημένες ψυχές. Άλλωστε ο πόνος δε φτιάχτηκε για να έρχεται σε μεγάλες δόσεις. Δεν αντέχεται έτσι. Απλά, δεν αντέχεται.

Ξεχνάω, λοιπόν.

Ή μάλλον όχι, δεν ξεχνάω. Ελέγχω τις αναμνήσεις μου πια. Το ακούς;; Δεν είναι ότι πιο τρελό άκουσες ποτέ;; Ελέγχω τι θυμάμαι και τι ξεχνάω. Σαν κακοκουρδισμένο παιχνιδάκι που ελέγχεται με αόρατα χειριστήρια με σκοπό να αποφύγει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ξεπεσμό στην αχρηστία. Στην πλήρη, εκκωφαντικά κενή και λυτρωτικά ψευτο-ελεύθερη, αχρηστία.

Χα.

Και όσα λένε… παραμύθια της Χαλιμάς. Δεν ωριμάζει ο άνθρωπος. Φεύγει απλά όλο και πιο μακριά από την ανέμελη αφέλεια της αθωότητας.

Τα υπόλοιπα είναι απλά χρυσά χάπια και παρηγοριές της κακιάς ώρας, γιατί, simply, we don’t grow up. We just grow older.
Ακόμα και έτσι όμως, με την ψευτιά και την δήθεν ευτυχία για παρέα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως παρά τις φιλότημες προσπάθειές μου για το αντίθετο,

Θυμάμαι πάντα το χαμόγελό σου και τη λάμψη των ματιών σου…

Θεέ μου, πόσο μου τα θυμίζει τούτη η καταραμένη βροχή…

Πως το έλεγαν στο V for Vendetta;; «God is in the rain».

Σωστά;

Σωστα. MY God is in the rain…

Forever yours,

Nam3l3ss

——————————————-

Radiohead – Fog (Again) (Live) ( There’s a little child/ Runnin’ ’round this house/ And she never leaves/ She will never leave… )