Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Inspiration is a Walker

4 02 2014

Απέναντι από το σπίτι μου είναι μια τεράστια πολυκατοικία.

Είναι μια από αυτές τις απροσδιορίστου ηλικίας πολυκατοικίες, με τα (κυριολεκτικά) δεκάδες διαμερίσματα σε ό,τι μέγεθος μπορείς να φανταστείς που όταν την κοιτάζεις μοιάζει να μην ξεκινά και να μην τελειώνει πουθενά.

Στο διαμέρισμα που είναι περίπου στο ίδιο ύψος με το μπαλκόνι μου (οπότε υποθέτω 3ος-4ος όροφος) μένει μια μεγάλης ηλικίας κυρία που καπνίζει στο μπαλκόνι. Από τις πρώτες φορές που την είδα μου έκανε εντύπωση. Βγαίνει πάντα καλοντυμένη, ακουμπάει τους αγκώνες της στα κάγκελα, κάνει πάντα ένα και μόνο τσιγάρο το οποίο πάντα καπνίζει μέχρι το φίλτρο και έπειτα σβήνει στο τασάκι που έχει στο τραπεζάκι της και γυρίζει μέσα. Ποτέ δεν την έχω δει να το πετάει από κάτω (πιστέψτε με, συμβαίνει πιο συχνά απ’ότι νομίζετε).

Συνήθως έχω την τέντα μου μισοκατεβασμένη, αλλά τα τελευταία χρόνια όποτε δούμε ο ένας τον άλλο στο μπαλκόνι χαιρετιόμαστε σαν παλιοί φίλοι. Αν ποτέ πέφταμε μούρη με μούρη στο δρόμο δεν ξέρω αν θα τη γνώριζα και, από μία πλευρά, καλύτερα να μην την αναγνώριζα γιατί θα ένιωθα απλά άβολα να μιλάω με κάποια που δεν ξέρω…που δηλαδή ξέρω… αλλά βασικά δεν ξέρω.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«…the mistaken impression that life owes you something»

1 11 2011

Υπήρχε μια σκηνή στο Six Feet Under – το οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται ως ξεχωριστό μάθημα στα σχολεία, είναι και σε DVD άρα βολεύει – όπου η μητέρα της δυσλειτουργικής οικογένειας του γραφείου κηδειών Fisher μιλάει με την κόρη της, την Claire.

Διαφωνούν για κάτι – που στη γενικότερη υπόθεση της σειράς δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία ή αντίκτυπο – ώσπου η μητέρα της την κοιτάζει στα μάτια και της λέει:

«I pity you, Claire. You are under the mistaken impression that life owes you something. Well, you are in for some very harsh surprises.»

Για αυτό τη λάτρεψα αυτή τη σειρά. Γιατί σε κάθε επεισόδιο υπήρχε ένα σημείο που έμενες μαλάκας για λίγο, που σε «έριχνε» με την καλή έννοια και που -παραδόξως- δεν ήταν σχεδόν ποτέ οι θάνατοι όπως θα περίμενε κανείς από μια σειρά που εξιστορεί τη ζωή μιας οικογένειας…νεκροθαφτών. Αλλά φαντάζομαι, έτσι μπορείς να κρίνεις αν μια σειρά ήταν καλή: όταν σε κάνει να σκέφτεσαι, να αμβισβητείς, να θυμώνεις μαζί της και με τον εαυτό σου, να σε εκνευρίζει που έχει δίκιο και να θυμάσαι σκηνές της σε άκυρες στιγμές της ζωής σου.

Μια τέτοια άκυρη (or not) στιγμή που θυμήθηκα αυτή τη φράση, έσκασε και σήμερα…. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ένα Παραμύθι για Μεγάλα Παιδιά

26 02 2011

Τους συνάντησα στις 7 το απόγευμα.

Χειμώνας και η πόλη νυχτώνει από νωρίς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Heads/Tails

2 06 2010

Πριν δύο-τρεις μέρες είχα μια συζήτηση που μου έδωσε να καταλάβω πως μερικές φορές, απλά χρειάζεται ένας άνθρωπος να σου δείξει την άλλη πλευρά του νομίσματος για να καταλάβεις πως η δική σου οπτική γωνία είναι μονάχα αυτό και τίποτα παραπάνω: μια από τις χιλιάδες οπτικές γωνίες.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν η μητέρα ενός παιδικού μου φίλου. Δεν είχε τύχει ποτέ να της μιλήσω παραπάνω από τα τυπικά «καλησπέρα σας, είναι εκεί ο Χ;». Ξέρεις, μερικές φορές κάποιους ανθρώπους πρέπει να τους γνωρίσεις όταν είσαι έτοιμος να «πάρεις» ένα κομμάτι από τη σοφία τους, αλλιώς δεν έχει αξία. Άσε που όταν μιλάς με μια φανατική αντικαπνίστρια, το να κάνεις συζήτηση 4 ωρών είναι ένα μικρό βασανιστήριο – εκτός από αυτή την περίπτωση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »