Music in the 10s

21 12 2010

Όταν ήμουν μικρότερος είχα μια ανεξήγητη μανία με τις λίστες.

Έπαιζα αυτοκινητάκια και τα έβαζα να κάνουν αγώνες, σημείωνα τα σκορ και έφτιαχνα ολόκληρα πρωταθλήματα στο χαρτί.

Όταν μεγάλωσα και σταμάτησα να παίζω βρήκα νέα τρέλα με λίστες: Έγραφα κάθε Σάββατο βράδυ τα τραγούδια που είχα ακούσει περισσότερες φορές σε ένα τετράδιο και έφτιαχνα το προσωπικό μου chart (τώρα βέβαια υπάρχουν προγράμματα στον υπολογιστή που τα κάνουν αυτά – και πολλά άλλα ταυτόχρονα – αλλά τότε που το Pentium δεν ήταν ούτε καν ιδέα στο μυαλό της Intel και το PC μου είχε ένα κουμπάκι που έγραφε «Turbo» και όταν το πάταγες… δεν έκανε απολύτως τίποτα, τα πράγματα ήταν αλλιώς).

Πλέον, υπάρχει ο last.fm για αυτές τις δουλειές (όσοι δεν το έχετε δοκιμάσει και γουστάρετε όπως και εγώ τις λίστες, θα βρείτε τον Παράδεισό σας)

Δε μπορώ βέβαια να πω. Μου λείπει που και που το τετράδιο με τα χοντροκομμένα μου γράμματα αλλά…

—————————————

Μιας λοιπόν και έφτασε το τέλος και αυτού του έτους, σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με τα albums που άκουσα περισσότερο φέτος, χωρίς αυτά να είναι απαραίτητα φετινά ή ακόμα και περσινά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι οι φετινές – και περσινές – κυκλοφορίες των αγαπημένων μου συγκροτημάτων και καλλιτεχνών… δε με συγκλόνισαν κιόλας.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Play

1 09 2010

«Από όλους τους ανθρώπους που με αγάπησαν, αυτοί που αγάπησα περισσότερο εγώ ήταν εκείνοι που ποτέ δε με γνώρισαν πραγματικά.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Summer Inside

2 08 2010

Η ζέστη είναι αφόρητη, ένα μωρό δε σταματάει να κλαίει από την απέναντι πολυκατοικία, μου τελεiώνουν τα τσιγάρα και καπνίζω μέχρι φίλτρου τα τελευταία μου γιατί βαριέμαι να πάω να πάρω και το μόνο που θέλω να κάνω όλη μέρα είναι να ακούω μουσική.

Beirut – Elephant Gun

Paolo Nutini – Candy

Semisonic – Closing Time

Interpol – Barricade

Sia – Stop Trying

A Fine Frenzy – Lifesize





Sinking, Floating, Flying

3 05 2010

Σε μια οποιαδήποτε, τυχαία ημέρα, οι επιλογές που ανοίγονται μπροστά στα μάτια σου είναι πάντα τρεις: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Sola Fide

31 03 2010

Θα έπρεπε να πιστεύεις στον εαυτό σου; Σαφώς. Είναι το μοναδικό πλάσμα στον κόσμο το οποίο – με αρκετή προσπάθεια και όχι πάντα επιτυχημένα – μπορείς να ελέγξεις και άρα να εμπιστευτείς.

Θα έπρεπε να πιστεύεις τους γύρω σου; Εννίοτε. Άλλες φορές γιατί έτσι μόνο μπορείς να βγάλεις τη μέρα, άλλες πάλι γιατί απλά δεν υπάρχει επιλογή.

Θα έπρεπε να πιστεύεις πως στον ύπνο σου έρχονται νεράιδες και σου γαργαλάνε τις πατούσες; Ξερω ‘γω; Γιατί όχι; Αν γουστάρεις να το πιστεύεις, have fun! Απλά, μην προσπαθείς να πείσεις και τους γύρω σου για κάτι που υποψιάζεσαι και εσύ πως παίζει να είναι απλά ο Φρέντο, η γάτα της γειτόνισσας που σκαρφαλώνει τα μπαλκόνια και χώνεται όπου βρει χαραμάδα και ευκαιρία να πειράξει ξένους.

Μεγαλώνοντας πίστευα πολλά πράγματα:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Οι 25.000 Μέρες Ενός Καριόλη

24 03 2010

Κάπου διάβασα πως ο μέσος άνθρωπος ζει περίπου 25.000 μέρες.

Αν είσαι τυχερός και προσέχεις λίγο και στο δρόμο, μπορεί να φτάσεις και τις 30.000.

Αν όταν γεννήθηκες η Τύχη έκανε διακοπές στις Μπαχάμες πίνοντας mojito, υπολόγισέ το γύρω στις 15.000 μέρες.

Ας είμαστε λοιπόν «συγκρατημένα αισιόδοξοι». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Love is Ego With A Fancier Name

9 01 2010

Πριν από λίγες μέρες (αν και έχει περάσει από τότε ένα…Χριστούγεννο και ένας χρόνος ;p) η Razz και ο Balidor ασχολήθηκαν με ένα πολύ σημαντικό θέμα: αυτό του να γίνεται κανείς γονιός.

Τα posts και των δυο είναι εξαιρετικά – από τα καλύτερα δείγματα γραφής τους, και έχουν πολλά τέτοια 🙂 – αλλά εγώ δε θέλω να μιλήσω για αυτό το θέμα. Θέλω να μιλήσω για τον εγωισμό που κρύβει μέσα της η λέξη «αγάπη»

Η απάντησή μου στο post της Razz είναι η παρακάτω: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Χρυσή Ευκαιρία

9 08 2009

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΦΙΛΟΙ

Απαραίτητα προσόντα

1) Aγάπη. Not the actual mushy feeling. Πραγματική αγάπη. Αυτή που μπορεί να μην εκφράζεται με λόγια – θα θεωρηθεί προταίρημα αν ΔΕΝ εκφράζεται με λόγια – αλλά με πράξεις.

2) Προθυμότητα να γράψεις τα πάντα και τους πάντες όταν θα νιώσεις πως πραγματικά σε έχω ανάγκη. Ακόμα πιο εύκολα, όταν δε στο ζητήσω, αλλά απλά το νιώσεις. Θα εκτιμηθεί αποφυγή εξηγήσεων του «γιατί δεν ήμουν» εκεί ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχουν εξηγήσεις.

3) Απέχθεια στα ψέματα. Η ειλικρίνεια πονάει αλλά όταν σαπίζει το ψέμα, πονάει σαν σκουριασμένο καρφί στην καρδιά.

4) Αντιπάθεια στην επαφή μέσω SMS, MMS, βιντεο-κλήσεων, MSN, Facebook, Skype και λοιπών παραπροϊόντων επικοινωνίας.

5) Κακή γνώση εύρεσης ηλίθιων δικαιολογιών – ιδιαίτερα όταν δεν πείθουν καν εσένα.

6) Ανθεκτικότητα στις παραξενιές μου – και αυτές που καταπολεμώ και αυτές που δε θέλω να καταπολεμήσω.

7) Κοσμοθεωρία στην οποία οι φίλοι να μην είναι αξεσουάρ ή αντι-καταθλιπτικά χάπια μιας χρήσης.

8 )Επιθυμητή διάρκεια σύμβασης: Lifetime. Δεν τα πάω καλά με το «γνωστοί», «παρείτσα», «ήμασταν φίλοι για ένα φεγγάρι».

Επιθυμητά Προσόντα

1)  Utterly messed (or even fucked) up ψυχολογικός κόσμος. Οι άνθρωποι που νιώθουν χαμένοι ειναι πάντα πιο πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να βρείτε μαζί το δρόμο σας, από εκείνους που θεωρούν πως η ζωή τους είναι σαν δημόσιο έργο – τέλειο στη μακέτα.

2) Γερό στομάχι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Late night drinking habits, over-analysing life syndrome και μανιοκατάθλιψη θα ληφθούν ως εξαιρετικά θετικά στοιχεία.

Ανταγωνιστικές Παροχές

1) Μικρές, ηλίθιες και ανούσιες πράξεις. Surprise parties, συζητήσεις μέχρι αηδίας για όσα σε πονάνε, ξενύχτια για δικές σου υποχρεώσεις, ξαφνικές εφόδους για διαπίστωση μη-σαπίλας όταν δεν είσαι καλά, σπρώξιμο στον έξω κόσμο όταν έχεις αποφασίσει πως δεν αξίζει τελικά να ξαναβγείς από την ασφάλεια του σπιτιού σου

2) Δύο ώμοι και δύο αυτιά.

3) Ένα κινητό πάντα ανοιχτό

4) Αηδιαστική διακριτικοτητα

5) Αγάπη. Δεν ξέρω να το λέω, ξέρω μόνο να το δείχνω.

6) Δέσμευση. Δεν κάνω πράγματα και δε νιώθω πράγματα για ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν στη ζωή μου – μονάχα για όσους στήνουν αντίσκηνο μέσα στην ψυχή μου.

7) Εθελούσιος θυσιασμός προσωπικής ευτυχίας για τη δική σου (απαραίτητη προϋπόθεση να το εκτιμάς και να νιώθω πως και εσύ θα το έκανες για μένα – χωρίς ποτέ να χρειαστεί ή να να θελήσω να σε βάλω σε αυτή τη θέση)

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αφήσουν comment ή να στείλουν mail. Οι θέσεις είναι πολύ λίγες και δεν πρόκειται να αυξηθούν ποτέ.

———————————————-

Polly Jean Harvey & John Parish – Black Hearted Love (When/ you call out my/ name in rapture/I/ volunteer my/ soul for murder…)





Ένας Μεγάλος Κόσμος

25 02 2009

Σήμερα θα σας πω μια ιστορία.

Και όσο και να ‘θελα να υποστηρίξω ότι την κατέβασε η κούτρα μου, είναι περα για πέρα αληθινή.

Θα σας μιλήσω για έναν πολύ καλό μου φίλο, ας τον πούμε Χ.

Ο Χ. είναι gay.

Δεν το ξέρουν πολλοί δικοί του άνθρωποι και το γεγονός ότι παρόλα αυτά εμένα μου το εκμυστηρεύτηκε, με κάνει να νιώθω καλά. Ο Χ. δεν είχε κάνει ποτέ σχέση στη ζωή του, δεν είχε φιλήσει ποτέ, δεν είχε αγαπήσει ή ερωτευτεί ποτέ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού πάντα κάνει ότι μπορεί για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα για το ποιές είναι οι προτιμήσεις του.

Μια μέρα ίδια με χίλιες άλλες, με συναγερμούς οπλισμένους και ηλεκτροφόρους φράχτες πάντα στο Full ON, γνώρισε τον Κ.

Και ύστερα έπαψε να αισθάνεται μόνος στον κόσμο. Ήταν αυτό που εμείς οι «φυσιολογικοί» (sic)  θα λέγαμε «κεραυνοβόλος έρωτας». Τον γνώρισα και εγώ. Θυμάμαι το κοκκίνισμα στο πρόσωπο του Χ. όταν με ρώτησε αν θα με πείραζε να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως κοιταζόντουσαν στην καφετέρια που πήγαμε για να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως ώρες ώρες έμοιαζα να μιλάω μόνος μου, εκείνοι έδειχναν χαμένοι σε μια άλλη ήπειρο, πέρα για πέρα δική τους. Θυμάμαι και τα λόγια του Χ. όταν χωριστήκαμε και με γύρναγε σπίτι: «Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι έχουν γράψει τόσα τραγούδια για την αγάπη. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος θυμάσαι πως είσαι ζωντανός».

Πέρασαν οι εποχές, η άνοιξη έγινε καλοκαίρι, το καλοκαίρι έγινε ένα γκρίζο φθινόπωρο και το φθινόπωρο έφερε το χειμώνα. Εκείνοι πάντα μαζί και πάντα μυστικά, γιατί ο κόσμος θα μίλαγε, θα έδιχνε με δάχτυλα και θα ψιθύριζε σε αυτιά. Μέχρι κάποια στιγμή ήταν κοινή απόφαση αυτή η σιωπή, τα ραντεβού σε άκυρα και ασφαλή μέρη, όπου δε θα τους ήξερε κανένας, οι βόλτες στα κρυφά από φίλους και συγγενείς και την αγάπη να σιγοκάει στο πίσω μάτι της κουζίνας του σπιτιού του Κ.

Ώσπου μια μέρα πριν λίγο καιρό,  ο Χ. ήρθε και με βρήκε με το βλέμμα που έχουν όλοι όσοι ξέρουν πως είναι χαμένοι από χέρι, πως είτε πάνε μπροστά είτε πάνε πίσω, ο γκρεμός είναι παντού.

Μου είπε πως ο Κ. του είπε πως δεν το αντέχει αυτό. Αυτό το «σε έχω, αλλά δε σε έχω», «σε αγαπώ, αλλά δεν πρέπει να σε αγαπώ». Του ζήτησε να διαλέξει: Ή τα λένε όλα ή χωρίζουν.

Αλήθεια, όταν αγαπάς κάποιον τον φέρνεις στον γκρεμό;

Μήπως τελικά αγάπη είναι να σε πηγαίνω στο χείλος και μετά να σε σπρώχνω, γιατί η θέα από εκεί ψηλά αξίζει την ελεύθερη πτώση;

Ο Χ. με ρώτησε τι να κάνω και εγώ του είπα να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο.

Αλλά αυτός δε με άκουσε…

Γιατί το να κυνηγάς την ευτυχία είναι τις περισσότερες φορές πιο επίπονο από το να δέχεσαι και να συμβιβάζεσαι απλά με τη δυστυχία.

Χώρισαν. O X. μαζεύει τα κομμάτια του από το πάτωμα, ο Κ. προσπαθεί να… σβήσει το μάτι της κουζίνας του που δε λέει να σταματήσει να σιγοκαίει.

Και μετά, όπως λέει και η Violet στο VfV, «there were no more roses. Not for anyone».

Η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη. Θα καταλάβαινα πολλούς από εσάς αν δεν τη διαβάζατε. Δεν χρειάζεται να τη διαβάσετε. Να ξέρετε μονάχα ένα πράγμα που είναι και το μόνο που ήθελα να μείνει απο αυτή την ιστορία:

Η αγάπη είναι ένα πανηγύρι ενέργειας. Σπίθες στον αέρα και κομφετί στο πάτωμα. Και είναι εύθραυστη και πολύτιμη. Γιατί η αγάπη και η ευτυχία είναι στιγμές. Και δεν έχει σημασία με ποιόν ή πως τις ζεις. Δεν έχει σημασία αν ο κόσμος θα σε δεχτεί γι’αυτό. Αρκεί μονάχα να τις ζεις. Όταν τα φώτα σβήσουν και η αυλαία πέσει, είναι πάντα λιγότερο το κρύο όταν…σιγοκαίει το ματάκι της κουζίνας.

Και μετά οι άνθρωποι σου λένε για κατηγοροιοποιήσεις των ανθρώπων και αηδίες.

Πφφφ.

Η αγάπη δεν πέφτει σε κατηγορίες. Είναι μια κατηγορία από μόνη της.

Και ποιός καλύτερος λόγος για να αποδεκτείς ακόμα και αυτό που δε θεωρείς «φυσιολογικό».

Δεν είναι, άραγε, η αγάπη λόγος αρκετός;

———————————

Music for the ones that loved and then just… left the stove open

The Cinematic Orchestra – That Home ( This is a place where I don’t feel alone/This is a place that I call my home…. )

Stereo Nova – Ένας Μεγάλος Κόσμος (…και κάπως έτσι τελειώνει/ η ιστορία ενός ανθρώπου/ που ζητούσε αγάπη /στο τέλος του δρόμου





Lately…

2 11 2008

…γουστάρω τρελά το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη, «Έλα«.

Είχα καιρό να ακούσω τραγούδι από νέα/ο Ελληνίδα/Έλληνα καλλιτέχνη  -αν θυμάμαι καλά από την Ασπιρίνη της Μποφίλιου- που να με κάνει να σκεφτώ πως η ελληνική μουσική δεν έχει πεθάνει οριστικά χωρίς ελπίδα νεκρανάστασης. Από την άλλη όλα αυτά μπορεί να είναι οι «τελευταίες αναλαμπές» μιας μουσικής βιομηχανίας που λούζει με χρυσό τα σκουπίδια της αλλά… what if όλα αυτά είναι οιωνοί μιας much neded καλλιτεχνικής αναγέννησης σε μια εποχή στεγνή από συναίσθημα;;

Μοναδική ένσταση η συμμετοχή του Πάνου Μουζουράκη που μοιάζει άχρωμη και…well…άχρηστη. Αυτό βέβαια δε λέει τίποτα για τον ίδιο τον Πάνο, ο οποίος οφείλω να ομολογήσω πως κάποτε που τον είχα δει στο Σταυρό του Νότου τα έλεγε σαν πραγματικός showman.

«Eλα, δεν αντέχω έξω να ‘μαι πάλι
Έλα, δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα και μισώ τη τόση ελευθερία…»

Ελεονώρα Ζουγανέλη – Έλα (με τον Πάνο Μουζουράκη)

PS: Check out και το video clip του κομματιού που αποτελείται από ένα μονταζ με φιγούρες από free jumpers. Άσχετο με το τραγούδι, αλλά εξαιρετική έμπνευση.