Τελικά, είχες δίκιο…

11 04 2014

Ένα από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ότι έχεις πάντα την ευκαιρία να παραδεχτείς πως έκανες λάθος.

Ακόμα και αν αυτή η παραδοχή δεν οδηγεί πουθενά, λειτουργεί πάντα ως μια πρώτης τάξεως κάθαρση το να λες δυνατά (ή να γράφεις κάπου, as the case may be) ότι έκανες μαλακία.

Και εγώ τότε έκανα μαλακία.

Απευθύνομαι σε εσένα που μπαίνεις ακόμα εδώ μέσα πού και πού (το ξέρω ότι μπαίνεις) και σου λέω ανοιχτά πως έκανα μαλακία.

Εσύ, βέβαια, το ήξερες αυτό από τότε αλλά εγώ εδώ και λίγο καιρό νιώθω πως χρωστάω να στο πω.

Ήσουν too much και εγώ ήμουν σε άλλη φάση. Δεν έχει σημασία πως περάσαν χρόνια από τότε. Οι μαλακίες που κάνουμε δεν ξεφτίζουν με τον καιρό όπως τα χρώματα από τις παλιές φωτογραφίες. Παραμένουν το ίδιο μεγάλες ή μικρές για πάντα, ακόμα και αν τα χρόνια περάσουν. Έχουν μια περίεργη αφθαρσία.

Δεν ξέρω αν τώρα είμαι στη σωστή φάση ή αν ο χρόνος δίνει άλλη διάσταση στα πράγματα και τις ιστορίες που δεν ειπώθηκαν όπως έπρεπε να είχαν ειπωθεί, αλλά ξέρω πια πως έκανα λάθος κινήσεις.

Αν περιμένεις να σου πω «στείλε μου αν θέλεις ένα μήνυμα», δε θα στο πω. Ούτε και εγώ θα σου στείλω. Δεν έχει πια νόημα, άλλωστε. Το χθες είναι χθες και έχουμε και οι δύο προχωρήσει στις ζωές μας τόσο που δεν ξέρω αν θα υπήρχε και τίποτα να μας δένει πια όπως τότε.

Θα σου ευχηθώ να είσαι ευτυχισμένη εκεί που είσαι. Να έχεις γύρω σου ανθρώπους που να σ’αγαπούν.

Όπως και να’χει όμως, η universal truth μου για την ημέρα είναι πως στο συγκεκριμένο θέμα που είχε να κάνει με εμάς τους δύο, εσύ είχες δίκιο και εγώ είχα άδικο.

Έπρεπε να είχα(με) προσπαθήσει.

Να περνάς όμορφα.

Nam3l3ss

—————————————–





Forgive us now for what we’ve done

13 01 2014

Οι τύψεις είναι το πιο άχρηστο συναίσθημα.

Είναι σα να καπνίζεις χόρτο χωρίς τις ευχάριστες πλευρές. Απλά μουδιάζεις και χάνεσαι.

Και όπως η ενέργεια, δε χάνονται ποτέ ολοκληρωτικά. Απλά αλλάζουν μορφές και τρόπους να σε στοιχειώνουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αnd when the fires came…

9 06 2013

                    …the smell of cinders and rain
                      Perfumed almost everything
                   We laughed and laughed and laughed

                      When I run in the dark
Into a place that’s lost
Under a sheet of rain in my heart
I dream of home…

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

And under wild blue skies
Marble movie skies
I found a home in your eyes
We’d never be apart

And as my house spun round
My dreams pulled me from the ground
Forever to search for the flame

IMG_0461

For home again…

————————————————————————————————————————–





Surviving Reality, Pt. I

7 02 2013

Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι, Μαρία Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





I’m on borrowed time, running low on air

27 09 2012

 

«Even though we know it’s forever changing
Even though we know we lie and wait
Even though we know the hidden danger
I hope it’s not too late…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Seven Devils

27 07 2012

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Απεξάρτηση

10 07 2011

Τελευταία, ανακαλύπτω τους τρόπους που όλα τα πράγματα στη ζωή μας είναι ενωμένα με μια λεπτή, αόρατη κλωστή.

Υπάρχει κάτι για να υπάρξει και κάτι άλλο. Μαθαίνουμε κάτι για να μάθουμε και κάτι άλλο. Παρατηρούμε κάτι για να μπορέσουμε να δούμε και κάτι άλλο.

Μια τέτοια αόρατη κλωστή συνδέει και τις ανθρώπινες σχέσεις -και ακόμα περισσότερο την απώλεια αυτών- με τον εθισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »