Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





I’m on borrowed time, running low on air

27 09 2012

 

«Even though we know it’s forever changing
Even though we know we lie and wait
Even though we know the hidden danger
I hope it’s not too late…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Mixtape #7 aka The High Point of Low

30 05 2011

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Music in the 10s

21 12 2010

Όταν ήμουν μικρότερος είχα μια ανεξήγητη μανία με τις λίστες.

Έπαιζα αυτοκινητάκια και τα έβαζα να κάνουν αγώνες, σημείωνα τα σκορ και έφτιαχνα ολόκληρα πρωταθλήματα στο χαρτί.

Όταν μεγάλωσα και σταμάτησα να παίζω βρήκα νέα τρέλα με λίστες: Έγραφα κάθε Σάββατο βράδυ τα τραγούδια που είχα ακούσει περισσότερες φορές σε ένα τετράδιο και έφτιαχνα το προσωπικό μου chart (τώρα βέβαια υπάρχουν προγράμματα στον υπολογιστή που τα κάνουν αυτά – και πολλά άλλα ταυτόχρονα – αλλά τότε που το Pentium δεν ήταν ούτε καν ιδέα στο μυαλό της Intel και το PC μου είχε ένα κουμπάκι που έγραφε «Turbo» και όταν το πάταγες… δεν έκανε απολύτως τίποτα, τα πράγματα ήταν αλλιώς).

Πλέον, υπάρχει ο last.fm για αυτές τις δουλειές (όσοι δεν το έχετε δοκιμάσει και γουστάρετε όπως και εγώ τις λίστες, θα βρείτε τον Παράδεισό σας)

Δε μπορώ βέβαια να πω. Μου λείπει που και που το τετράδιο με τα χοντροκομμένα μου γράμματα αλλά…

—————————————

Μιας λοιπόν και έφτασε το τέλος και αυτού του έτους, σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με τα albums που άκουσα περισσότερο φέτος, χωρίς αυτά να είναι απαραίτητα φετινά ή ακόμα και περσινά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι οι φετινές – και περσινές – κυκλοφορίες των αγαπημένων μου συγκροτημάτων και καλλιτεχνών… δε με συγκλόνισαν κιόλας.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Hardest Thing is Letting People In

6 04 2010

Είναι κάποια album που φτιάχνονται για να χορέψεις. Άλλα που απλά γράφονται για να μελαγχολήσεις. Άλλα, που γράφονται για να μελαγχολείς ενώ χορεύεις.  Πολλά άλλα, που απλά φτιάχνονται απλά και μόνο γιατί η/ο καλλιτέχνης έχει συμβόλαιο για «ακόμα ένα» album με την εκάστοτε δισκογραφική και, δυστυχώς, υπάρχουν και κάποια άλλα τα οποία απλά γράφονται γιατί η εκάστοτε Britney θέλει a new set of boobs.

Που και που, όμως, υπάρχουν και κάποια album, κάποιες νότες που μπαίνουν σε μια συγκεκριμένη σειρά και κάποιες συγχορδίες που γεννιούνται για να πουν μια ιστορία.

Ξεκινάνε από την Αρχή και φτάνουν, μέσα από υπέροχες μελωδίες και στίχους, σκοτώνοντας δράκους και αναστένοντας ελπίδες, στο Τέλος.

Ένα από αυτά τα album είναι το Hospice των The Antlers


But let’s start from the beginning… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Paramnesia (Mixtape #6)

13 12 2009

Οι Flaming Lips, στον δίσκο τους The Soft Bulletin του 1999, έχουν ένα κομμάτι που λέγεται «What Is The Light?»

To τραγούδι συνοδεύεται από έναν «υπότιτλο», που συνήθως αποφεύγεται να χρησιμοποιείται γιατί είναι αρκετά μεγάλος.

Συγκεκριμένα ο ολοκληρομένος τίτλος του κομματιού είναι:

What Is the Light? (An Untested Hypothesis Suggesting That the Chemical (In Our Brains) by Which We Are Able to Experience the Sensation of Being in Love Is the Same Chemical That Caused the «Big Bang» That Was the Birth of the Accelerating Universe)

Πολύ μου άρεσε αυτή η υπόθεση.

Αν και το βρίσκω λίγο αντιρεαλιστικό.

Με τον τρόπο που λειτουργεί η αγάπη στο κεφάλι μας, αν το σύμπαν εξαρτιόταν από αυτή τη δύναμη για να κάνει το Big Bang του, θα ήταν ακόμα στη φάση ¨να το κάνω, να μην το κάνω;», «να φύγω ή να μείνω;». Άσε που, με την καταστροφική επίδραση της αγάπης στο μυαλό μας, κατά πάσα πιθανότητα το σύμπαν θα είχε διαβρωθεί πλήρως, τότε.

Αλλά φαντάσου να ήταν λέει αλήθεια…

Χημικές ενώσεις του ερωτα εν δράση, να κινουν το σύμπαν.

————————

Μετά από αρκετό καιρό κατάφερα να ολοκληρώσω το καινούργιο mix tape μου και σας το χαρίζω. Πάρτε το σα χριστουγεννιάτικο δώρο, πάρτε το σα κυριακάτικο δώρο ή σαν άλλο ένα post. It really doesn’t matter. Just as long as you like it.

Paramnesia (Mixtape #6)

  1. Regina Spektor – Us
  2. Broken Social Scene – Lover’s Spit
  3. Devendra Banhart – Insect Eyes
  4. Sugarplum Fairies – A Story
  5. Earlimart – Before It Gets Better
  6. Morcheeba – Enjoy The Ride
  7. The Temper Trap – Sweet Disposition
  8. Interpol – Direction
  9. Jenny Owen Youngs – Fuck Was I
  10. DeVotchKa – New World
  11. Sister Gertrude Morgan & King Britt – New World in My View

+ Bonus Track: The Flaming Lips – What Is The Light?





The Sound of Everything

24 08 2009

Υπάρχει ένα τραγούδι που μοιάζει να με ακολουθεί.

Το ακούω και το πετυχαίνω σε ανύποπτο χρόνο, σε ανύποπτα μέρη.

Το έψαξα πολύ αυτό το τραγούδι, όχι σε οποιαδήποτε εκτέλεση. Σε αυτή που ήθελα εγώ. Στην προ-ADSL Εποχή των Ιντερνετικών Παγετώνων, δεν μπόρεσα ποτέ να το βρω.

Έψαξα να το αγοράσω. Το album στο οποίο συμπεριλαμβανόταν είχε σταματήσει πια να κυκλοφορεί.

Κατέβηκα στα δισκοπωλεία του κέντρου, στα κρυμμένα δισκάδικα στο Μοναστηράκι και τα σβησμένα από το χάρτι μικρά, σχεδόν ρετρό δισκάδικα στο τρίγωνο Πανεπιστημίου – Εξάρχεια – Ομόνοια. Μάταια. Όλοι μου έλεγαν πως το CD δεν κυκλφορούσε πια. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί. Ήταν και είναι, ένα από τα πιο σημαντικά album της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Το μόνο που μπόρεσα να βρω είναι ένα κάκιστης ποιότητας sample των 30 δευτερολέπτων.

Το έλιωσα. Ποτέ ξανά τα 30 δευτερόλεπτα δε γέμισαν ώρες όπως τότε.

Σε μια εκδρομή με το σχολείο το άκουσα ξανά σε ένα ταβερνάκι που είχαμε κάτσει με την τότε παρέα. Θυμάμαι να κοιτάμε τα ήρεμα νερά του Αργολικού κόλπου, να γελάμε και να κάνουμε σχέδια για την επερχόμενη επιστροφή στην Αθήνα (και κυρίως για το πως θα την παλέψουμε μέχρι τις διακοπές του Πάσχα) όταν το άκουσα. Η παρέα είχε πέσει σε περισυλλογή και μιλούσε ο καθένας με τον διπλανό του σιγανά, γι’αυτό μπόρεσα και το άκουσα. Μου φάνηκε τόσο αστεία και ειρωνική η εικόνα. Λες και όλοι σταμάτησαν να φωνάζουν και να γελάνε για να ακούσω το τραγούδι. Όταν τελείωσε, λίγο προτού προλάβω να ρωτήσω τον ιδιοκτήτη αν μπορώ να αγοράσω το CD του, άκουσα το σήμα του ραδιοφώνου…

Έπειτα, πέρασε καιρός μέχρι να τύχει να το ξανακούσω. Τo 30″ sample αν είχε φωνή θα με έβριζε και αν ήταν CD θα είχε λιώσει. Thank God for MP3s. Thank him even more for free downloadable samples.

Το ξανάκουσα τυχαία μια μέρα που πήγαινα στο νοσοκομείο για να δω την αδερφή μου. Το 622 πήγαινε πιο αργά και από τον ορισμό του αργού, και τα τραγούδια στο discman μου είχαν τελειώσει, είχαν ξαναπαίξει και είχαν ξανατελειώσει. Έβαλα ραδιοφωνο να ακούσω και έπεσα και πάλι πάνω του. Δεν το πρόλαβα από την αρχή. Θυμήθηκα την προηγούμενη φορά που το είχα ακούσει και θυμάμαι να σκέφτομαι πως η ζωή είναι μια τεράστια πλάκα: η ειρωνία και το γελοίο του πράγματος ήταν και πάλι παρόντα. Ο τίτλος του περιέγραφε σε 5 λέξεις όσα ένιωθα μέσα μου και η μελωδία του ζέστανε για λίγο την καρδιά μου εκείνο το βροχερό απόγευμα του Σεπτέμβρη.

Μετά, δεν ήθελα πια να το ακούω. Έσβησα ακόμα και το sample γιατί και μόνο ο τίτλος του με έκανε να δακρύζω. 30 δευτερόλεπτα μουσικής ήταν ικανά να με κάνουν να χτυπάω το κεφάλι μου στους τοίχους ενός κρύου σπιτιού.

Αργότερα, πέρασαν οι εποχές και άλλαξαν τα ιντερνετικά ήθη και έθιμα. Γνώρισα τη μαγεία της ADSL και ανακάλυψα πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που γουστάρουν να μοιράζονται καλή μουσική. Είχα ήδη αγοράσει δύο album που υποτίθεται πως το περιείχαν. Τρίχες. Χλωμές διασκευές και άνοστες/άοσμες επανεκτελέσεις.

Έψαξα και πάλι να το βρω σε κάποιο online δισκάδικο – είπαμε άλλαξαν οι εποχές, τα Εξάρχεια και το Μοναστηράκι έπαψαν να είναι οι μοναδικές πηγές για παλιά αγαπημένα albums.

Το βρήκα τελικά ολόκληρο και σε πολύ καλή ποιότητα. Μέχρι και σήμερα αισθάνομαι ενοχές που δεν το έχω αγοράσει – έστω και αν έφαγα τον τόπο να το βρω.

Αποφάσισα να μην το ακούω συχνά. Δεν ήθελα ποτέ να έρθει μια μέρα που να το βαρεθώ: μου θύμιζε τόσα πολλά, που ένιωθα πως θα πρόδιδα τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών αν αισθανόμουν κάτι τέτοιο.

Η μουσική όμως είναι μια θάλασσα και έχει τα δικά της καπρίτσια.

Εγώ αποφάσισα να το βάλω στην άκρη – αλλά εκείνο δεν το είχε αποφασίσει.

Ένα απόγευμα που καθόμουν στο μπαλκόνι του πατρικού μου ήρθε και πάλι να με συναντήσει. Με γέμισε τόση νοσταλγία ο ήχος του λες και είχα να το ακούσω χρόνια. Έχετε ζήσει ποτέ μια στιγμή, μια μονάχα στιγμή που να σκεφτείτε πως αυτό που συνέβη τώρα ολοκλήρωσε σαν το τελευταίο κομμάτι του πιο δύσκολου παζλ, την τελειότητα της στιγμής; Αυτό συνέβη. Ποτέ δεν έμαθα από που ερχόταν η μουσική. Αλλά δε με ένοιαζε αν ερχόταν από το σπίτι των απέναντι, των δίπλα, από το Θεό ή τον Διάβολο. Με ένοιαζε μονάχα που την άκουγα ξανά.

Μετά, βρήκα το δικό μου σπίτι και μετακόμισα. Στο καθάρισμα του σπιτιού ήμουν μαζί με κόσμο. Μαμάδες, γιαγιάδες, φίλους, φίλες που ήρθαν να βοηθήσουν και να τακτοποιήσουν όσο μπορούσαν. Όταν έφυγαν όλοι και έμεινα μόνος, ξεθεωμένος και ταλαιπωρημένος όσο δε φαντάζεστε, έβαλα ένα παλιό CD που είχε ξεθαφτεί στη μετακόμιση, να παιξει για να δω αν ήταν τίποτα αξιόλογο ή αν ήταν από την εποχή των Μεγάλων Pop εξάρσεων (και συνεπώς αν θα έτρωγε πέταμα ή όχι). Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν και πάλι αυτό.

Έκλαψα πολύ εκείνο το πρώτο βράδυ στο καινούργιο σπίτι.

Κάποτε με είχε ρωτήσει η αδερφή μου αν θα την άφηνα ποτέ μόνη και αν θα μέναμε μαζί όταν μεγαλώναμε, χωρίς τους γονείς μας. Οι δυό μας απέναντι στον κόσμο. Ένα από τα πολλά ψέματα που είχα αναγκαστεί να της πω ήταν και αυτό. Ακόμα με πληγώνει απίστευτα αυτός ο ψεύτικος κόσμος που της έχτιζα και κυρίως, πως ένας ψεύτικος κόσμος ήταν το μοναδικό που μπορούσα να της προσφέρω… Της έβαλα να ακούσει το κομμάτι και της είχα πει:

«Ξέρεις πως το λένε αυτό; Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων»

Είχε σηκωθεί και το είχαμε χορέψει, ατσούμπαλα και παιδικά.

Το είχαμε ακούσει πάνω από 10 φορές, όταν τελικά μας πήρε ο ύπνος αγκαλία. Ευχαριστούσα κάθε μέρα τους Θεούς των Ανθρώπων που δεν κατάλαβε ποτέ την ειρωνία της στιγμής και που δε με είδε να δακρύζω όταν χορεύαμε.

Εκείνο το βράδυ, το πρώτο βραδυ στο νέο μου σπίτι, στο πρώτο δικό μου σπίτι, στο σπίτι που θα ήταν δικό μας και που θα ήμασταν εμείς οι δύο απέναντι στον κόσμο, το τραγούδι που με γιάτρευε και που άκουγα πάντα με τόση λαχτάρα με σκότωσε με κάθε του νότα.

Σήμερα μου το θύμισε ένας φίλος.

Αύριο είμαι σίγουρος πως αν δε μου το θυμίσει το ραδιόφωνο, θα μου το ξαναφέρει στο μυαλό ένα ξεχασμένο CD , θα το βάλει στο τέρμα ένας μακρινός γείτονας, θα τρυπώσει και πάλι στο μυαλό μου και θα έρθει και πάλι να με βρει με τον τρόπο του.

Και νιώθω ευτυχισμένος για αυτό

Δεν είναι ειρωνικό;

Ίσως γι’αυτό να το λένε Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων. Όλα όσα αγάπησα και πόνεσα ακούγοντας αυτό το κομμάτι, χάθηκαν. Και άλλα τόσα θα χαθούν.

Πώς γίνεται ένα Βαλς που γράφτηκε τέσσερις δεκαετίες πριν, ένα βαλς που δεν έχει καν στίχους, που το έχω ακούσει εκατομμύρια φορές  να με κάνει ακόμα να θέλω να πετάξω πάνω από τις στέγες των σπιτιών και να αγγίξω τον ουρανό;

———————————————————

Μάνος Χατζιδάκις – Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων

(Νιώθω πως αυτό είναι το πιο ειλικρινές, αληθινό και ειρωνικά τραγικό post μου. Διάβασέ το ολόκληρο.Δε χρειάζονται comments αν δεν το θέλεις. Απλά θα ήθελα να το διαβάσεις)





Ένας Μεγάλος Κόσμος

25 02 2009

Σήμερα θα σας πω μια ιστορία.

Και όσο και να ‘θελα να υποστηρίξω ότι την κατέβασε η κούτρα μου, είναι περα για πέρα αληθινή.

Θα σας μιλήσω για έναν πολύ καλό μου φίλο, ας τον πούμε Χ.

Ο Χ. είναι gay.

Δεν το ξέρουν πολλοί δικοί του άνθρωποι και το γεγονός ότι παρόλα αυτά εμένα μου το εκμυστηρεύτηκε, με κάνει να νιώθω καλά. Ο Χ. δεν είχε κάνει ποτέ σχέση στη ζωή του, δεν είχε φιλήσει ποτέ, δεν είχε αγαπήσει ή ερωτευτεί ποτέ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού πάντα κάνει ότι μπορεί για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα για το ποιές είναι οι προτιμήσεις του.

Μια μέρα ίδια με χίλιες άλλες, με συναγερμούς οπλισμένους και ηλεκτροφόρους φράχτες πάντα στο Full ON, γνώρισε τον Κ.

Και ύστερα έπαψε να αισθάνεται μόνος στον κόσμο. Ήταν αυτό που εμείς οι «φυσιολογικοί» (sic)  θα λέγαμε «κεραυνοβόλος έρωτας». Τον γνώρισα και εγώ. Θυμάμαι το κοκκίνισμα στο πρόσωπο του Χ. όταν με ρώτησε αν θα με πείραζε να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως κοιταζόντουσαν στην καφετέρια που πήγαμε για να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως ώρες ώρες έμοιαζα να μιλάω μόνος μου, εκείνοι έδειχναν χαμένοι σε μια άλλη ήπειρο, πέρα για πέρα δική τους. Θυμάμαι και τα λόγια του Χ. όταν χωριστήκαμε και με γύρναγε σπίτι: «Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι έχουν γράψει τόσα τραγούδια για την αγάπη. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος θυμάσαι πως είσαι ζωντανός».

Πέρασαν οι εποχές, η άνοιξη έγινε καλοκαίρι, το καλοκαίρι έγινε ένα γκρίζο φθινόπωρο και το φθινόπωρο έφερε το χειμώνα. Εκείνοι πάντα μαζί και πάντα μυστικά, γιατί ο κόσμος θα μίλαγε, θα έδιχνε με δάχτυλα και θα ψιθύριζε σε αυτιά. Μέχρι κάποια στιγμή ήταν κοινή απόφαση αυτή η σιωπή, τα ραντεβού σε άκυρα και ασφαλή μέρη, όπου δε θα τους ήξερε κανένας, οι βόλτες στα κρυφά από φίλους και συγγενείς και την αγάπη να σιγοκάει στο πίσω μάτι της κουζίνας του σπιτιού του Κ.

Ώσπου μια μέρα πριν λίγο καιρό,  ο Χ. ήρθε και με βρήκε με το βλέμμα που έχουν όλοι όσοι ξέρουν πως είναι χαμένοι από χέρι, πως είτε πάνε μπροστά είτε πάνε πίσω, ο γκρεμός είναι παντού.

Μου είπε πως ο Κ. του είπε πως δεν το αντέχει αυτό. Αυτό το «σε έχω, αλλά δε σε έχω», «σε αγαπώ, αλλά δεν πρέπει να σε αγαπώ». Του ζήτησε να διαλέξει: Ή τα λένε όλα ή χωρίζουν.

Αλήθεια, όταν αγαπάς κάποιον τον φέρνεις στον γκρεμό;

Μήπως τελικά αγάπη είναι να σε πηγαίνω στο χείλος και μετά να σε σπρώχνω, γιατί η θέα από εκεί ψηλά αξίζει την ελεύθερη πτώση;

Ο Χ. με ρώτησε τι να κάνω και εγώ του είπα να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο.

Αλλά αυτός δε με άκουσε…

Γιατί το να κυνηγάς την ευτυχία είναι τις περισσότερες φορές πιο επίπονο από το να δέχεσαι και να συμβιβάζεσαι απλά με τη δυστυχία.

Χώρισαν. O X. μαζεύει τα κομμάτια του από το πάτωμα, ο Κ. προσπαθεί να… σβήσει το μάτι της κουζίνας του που δε λέει να σταματήσει να σιγοκαίει.

Και μετά, όπως λέει και η Violet στο VfV, «there were no more roses. Not for anyone».

Η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη. Θα καταλάβαινα πολλούς από εσάς αν δεν τη διαβάζατε. Δεν χρειάζεται να τη διαβάσετε. Να ξέρετε μονάχα ένα πράγμα που είναι και το μόνο που ήθελα να μείνει απο αυτή την ιστορία:

Η αγάπη είναι ένα πανηγύρι ενέργειας. Σπίθες στον αέρα και κομφετί στο πάτωμα. Και είναι εύθραυστη και πολύτιμη. Γιατί η αγάπη και η ευτυχία είναι στιγμές. Και δεν έχει σημασία με ποιόν ή πως τις ζεις. Δεν έχει σημασία αν ο κόσμος θα σε δεχτεί γι’αυτό. Αρκεί μονάχα να τις ζεις. Όταν τα φώτα σβήσουν και η αυλαία πέσει, είναι πάντα λιγότερο το κρύο όταν…σιγοκαίει το ματάκι της κουζίνας.

Και μετά οι άνθρωποι σου λένε για κατηγοροιοποιήσεις των ανθρώπων και αηδίες.

Πφφφ.

Η αγάπη δεν πέφτει σε κατηγορίες. Είναι μια κατηγορία από μόνη της.

Και ποιός καλύτερος λόγος για να αποδεκτείς ακόμα και αυτό που δε θεωρείς «φυσιολογικό».

Δεν είναι, άραγε, η αγάπη λόγος αρκετός;

———————————

Music for the ones that loved and then just… left the stove open

The Cinematic Orchestra – That Home ( This is a place where I don’t feel alone/This is a place that I call my home…. )

Stereo Nova – Ένας Μεγάλος Κόσμος (…και κάπως έτσι τελειώνει/ η ιστορία ενός ανθρώπου/ που ζητούσε αγάπη /στο τέλος του δρόμου





It’s a Bitch to Grow Up…(Music Special #4)

2 06 2008

Όταν τα λεγα εγώ!!

Της Alanis ΔΕΝ ΤΗΣ ΠΑΕΙ ΤΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το So-Called Chaos, το προηγούμενο LP, της αδιαμφσβήτητης queen of pain, ήταν σαν να ακούω τους Cure…. να διασκευάζουν Britney Spears… έχοντας πάρει LSD!!

Σε μερικούς ανθρώπους και ιδιαίτερα όταν μιλάμε για καλλιτέχνες, ισχύει ότι δεν τους πάει η ευτυχία. Και είναι λογικό – άλλωστε, ένας άνθρωπος που πονάει έχει πάντα πολύ περισσότερα να πει από έναν ευτυχισμένο άνθρωπο. Και η δις Morissette τον καιρό που ετοίμαζε το So-Called Chaos ήταν ευτυχισμένη μέχρι αηδίας.

Σήμερα, ένα Best Of μετά, έναν αρραβωνιαστικό λιγότερο, ένα happy ending-to-be μείον και αρκετό θυμό και ρυθμό συν, κυκλοφορεί το νέο της album με τον (ατυχέστατο) τίτλο Flavors of Entanglement.

Όχι, για όσους θυμούνται την θυμωμένη έφηβη με τα μονίμως ανακατεμμένα, ατέλειωτα μαλλιά, το μόνιμο μειδίασμα και την ντροπαλή σκηνική παρουσία,  η Alanis του Jagged Little Pill δεν επέστρεψε.

Στη θέση της όμως ήρθε η μεγάλη της αδερφή, που έχει πάψει πλέον να είναι θυμωμένη με όλο τον κόσμο, έχει σταματήσει να κατηγορεί (μονάχα) τους άλλους για τα στραβά της ζωής της και τολμάει να πει τα πράγματα με το όνομά τους (I miss your smell and your style/ and your pure abiding way/
Miss your approach to life/ and your body in my bed
).

Ναι, όσοι περιμένετε την ίδια ποιότητα στους στίχους, τις γνωστές power pop/rock μελωδίες της Alanis και τις μοναδικές ερμηνείες σε τραγούδια που μόνο εκείνη θα μπορούσα να είχε γράψει/τραγουδήσει, στο FoE θα βρείτε μπόλικα από όλα αυτά (και ευτυχώς δε θα βρείτε την χιουμοριστική διασκευή του My Humps).

Αν ήταν στο χέρι μου να δώσω τον τίτλο στο δίσκο θα έδινα τον τίτλο του κομματιού που τελικά δεν κατάφερε να μπει στα 11 βασικά του δίσκου αλλά μπορεί κανείς να το βρει μέσα από το iTunes:

It’s a Bitch to Grow Up

Και η Alanis το ξέρει αυτό καλύτερα από όλους. Άλλωστε υπήρξε η σημαία και η θυμωμένη φωνή μιας ολόκληρης εποχής.

Αλλά όλα αυτά έχουν περάσει.

Και το ωραίο με το FoE ειναι πως ακριβώς αυτό λέει και η ίδια στην καινούργια της δουλειά: έχει πάψει πια να βρίζει και να κατηγορεί τους πάντες γύρω της, για όσα της συνέβησαν. Δε φαίνεται να μετανοιώνει, δε βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια. Απλά κάνει το θυμό ανάμνηση και μιλάει για όσα πέρασαν όπως μιλάμε με τους φίλους μας για την σχέση εκείνη για την οποία έπρεπε να είχαμε προσπαθησει περισσότερο, εκείνη που αφήσαμε χωρίς πολύ πολύ σκέψη, εκείνη που μας έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για το πιο όμορφο πράγμα που ζήσαμε. Αλλά, πιο σημαντικά, εκείνη που είπαμε αλλά ποτέ δεν αποφασίσαμε να ξεγράψουμε και γι’αυτό μας στοιχειώνει – όχι τρομακτικά, όχι αποπνυκτικά…αλλά αθώα και γλυκά.

Final word, το FoE δεν είναι το «screaming bloody murder» Jagged Little Pill, ή το «ταξίδι σην Κάθαρση» Supposed Former Infatuation Junkie. Είναι όμως αυτό πουθα έπρεπε να είναι: όχι μια απελπισμένη επιστροφή σε παλιά, γνώριμα, επιτυχημένα εδάφη, αλλά μια επίσκεψη στο χθες μέσα από τα μάτια του σήμερα.

Oh yes, growing up can be the biggest bitch of all…

————————————————

Alanis Morissette – It’s A Bitch To Grow Up

Alanis Morissette – Tapes ( I’m too exhausting to be loved/A volatile chemical/ Best to quarantine and cut off… )

Alanis Morissette – Not As We ( Eyes wet/Toward wide open freight/If God is taking bias/I pray he wants to lose… )





I Took My Love Down to Violet Hill…

13 05 2008

Τελείωσε!

I’m a sucker for distorted guitars!!

Το όλο θέμα ξεκίνησε με το (προσωπικό μου) καλύτερο album του 2007, το εξαιρετικό (σε όλα εκτός του τίτλου του) In Rainbows των Radiohead, με τις μαγευτικές του mixes distorted guitars, acoustic προεκτάσεων και αναπάντεχων ξεσπασμάτων μελωδίες. Και ειλικρινά, για έναν άνθρωπο που ακούει πολύ μουσική και κάθε φορά έχει συνηθίσει οι αγαπημένοι του καλλιτέχνες να τον απογοητεύουν με τις νέες τους κυκλοφορίες τόσο πολύ που πλέον να το «αποζητά» και να είναι παραπάνω αυστηρός μαζί τους απ’ότι τους αξίζει, that means something. Με άλλα λόγια, χέστηκα για το buzz γύρω από το καινούργιο album των Radiohead, την μισο-επαναστατική/μισο- εκ του ασφαλούς, μισο-μουσικόφιλη/ μισο-marketίστικη release του album online με careware φιλοσοφία στο backup: αν εμένα δε μου έλεγε κάτι και αν δεν έκλεινα τα μάτια κάθε φορά που ο Yorke τραγουδά το «I never really got there/ I just pretended that I had/ What’s the point of instruments/ Words are a sawed off shotgun…» και τον στίχο που μου είχε κολλήσει στο μυαλό σαν προσευχή «Wish away the nightmare«, δεν δίνω δεκάρα για το πόσο μεγάλη ιστορία έχουν οι Radiohead ή πόσο σημαντική είναι η προσφορά τους στην alternative rock community.

Και τώρα, μετά τη μεγάλη αυτή παρένθεση, ας επιστρέψω στο κυρίως θέμα: Όπως έλεγα, I’m a sucker for distorted guitars. Και το νέο τραγούδι των Coldplay (ακόμα ένα συγκρότημα που περίμενα πως και πως να με απογητεύσει με το νέο του album) το οποίο φέρει τον τίτλο «Violet Hill«, και είναι το πρώτο track τους από το επερχόμενο «Viva La Vida Or Death & All His Friends», είναι ένας ύμνος στις απανταχού παρούσες distorted μελωδίες, ξεκούρδιστες κιθάρες και faux επαναστάσεις.

Με τι μοιάζει το «Violet Hill»;;

Δεν ξέρω.

Ξέρω μονάχα πως το υπόλοιπο κομμάτι υπάρχει για να καλύπτει τα κενά γύρω από τα 30-35″ της «διαστρεβλωμένης» κιθάρας. Ξέρω πως οι Coldplay πρόσεξαν τους στίχους του και το φρόντισαν πολύ. Και ξέρω επίσης, πόσο μεγάλο είναι το ερωτηματικό στο τέλος του στίχου:

«So if you love me, why’d you let me go?»

Και ξέρεις και κάτι άλλο;

Το βρίσκω πολύ ειλικρινές.

Μας υποσχέθηκαν «κάτι διαφορετικό». Και, τουλάχιστον στο πρώτο τους single, το έκαναν.

Και είναι καλό ένας καλλιτέχνης να τηρεί τους λόγους που δίνει στους fans του. Και ακόμα καλύτερο να μην επαναλαμβάνει τις συνταγές που ακολούθησε στα προηγούμενα τρία album του, αλλά να προσπαθεί για ένα διαφορετικό ήχο, πιο φρέσκο και πιο «living and breathing» απ’ότι μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα…

Προσωπικά περιμένω να ακούσω οολοκληρωμένο το «Viva La Vida…» αν και πιστεύω ακράδαντα ότι το peak της καριέρας τους ήταν το κλασικό πλέον «A Rush of Blood to the Head«.

ΥΓ: Και ναι, μπορεί μερικές φορές οι Coldplay να το έπαιξαν εκ του ασφαλούς και να έγιναν με το «έτσι θέλω» η ένοχη απόλαυση της alternative rock γενιάς, αλλά who the fuck cares about labels anymore?

(…there we sat in snow. All that time she were silent still. So if you love me, won’t you let me know? )

——————————————

Music to listen to if you love and just won’t let go:

Coldplay – Violet Hill ( Was a long and dark December/ When the banks became cathedrals/ And the fog/ Became God… )