Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





I’m on borrowed time, running low on air

27 09 2012

 

«Even though we know it’s forever changing
Even though we know we lie and wait
Even though we know the hidden danger
I hope it’s not too late…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Mixtape #7 aka The High Point of Low

30 05 2011

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Music in the 10s

21 12 2010

Όταν ήμουν μικρότερος είχα μια ανεξήγητη μανία με τις λίστες.

Έπαιζα αυτοκινητάκια και τα έβαζα να κάνουν αγώνες, σημείωνα τα σκορ και έφτιαχνα ολόκληρα πρωταθλήματα στο χαρτί.

Όταν μεγάλωσα και σταμάτησα να παίζω βρήκα νέα τρέλα με λίστες: Έγραφα κάθε Σάββατο βράδυ τα τραγούδια που είχα ακούσει περισσότερες φορές σε ένα τετράδιο και έφτιαχνα το προσωπικό μου chart (τώρα βέβαια υπάρχουν προγράμματα στον υπολογιστή που τα κάνουν αυτά – και πολλά άλλα ταυτόχρονα – αλλά τότε που το Pentium δεν ήταν ούτε καν ιδέα στο μυαλό της Intel και το PC μου είχε ένα κουμπάκι που έγραφε «Turbo» και όταν το πάταγες… δεν έκανε απολύτως τίποτα, τα πράγματα ήταν αλλιώς).

Πλέον, υπάρχει ο last.fm για αυτές τις δουλειές (όσοι δεν το έχετε δοκιμάσει και γουστάρετε όπως και εγώ τις λίστες, θα βρείτε τον Παράδεισό σας)

Δε μπορώ βέβαια να πω. Μου λείπει που και που το τετράδιο με τα χοντροκομμένα μου γράμματα αλλά…

—————————————

Μιας λοιπόν και έφτασε το τέλος και αυτού του έτους, σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με τα albums που άκουσα περισσότερο φέτος, χωρίς αυτά να είναι απαραίτητα φετινά ή ακόμα και περσινά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι οι φετινές – και περσινές – κυκλοφορίες των αγαπημένων μου συγκροτημάτων και καλλιτεχνών… δε με συγκλόνισαν κιόλας.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Hardest Thing is Letting People In

6 04 2010

Είναι κάποια album που φτιάχνονται για να χορέψεις. Άλλα που απλά γράφονται για να μελαγχολήσεις. Άλλα, που γράφονται για να μελαγχολείς ενώ χορεύεις.  Πολλά άλλα, που απλά φτιάχνονται απλά και μόνο γιατί η/ο καλλιτέχνης έχει συμβόλαιο για «ακόμα ένα» album με την εκάστοτε δισκογραφική και, δυστυχώς, υπάρχουν και κάποια άλλα τα οποία απλά γράφονται γιατί η εκάστοτε Britney θέλει a new set of boobs.

Που και που, όμως, υπάρχουν και κάποια album, κάποιες νότες που μπαίνουν σε μια συγκεκριμένη σειρά και κάποιες συγχορδίες που γεννιούνται για να πουν μια ιστορία.

Ξεκινάνε από την Αρχή και φτάνουν, μέσα από υπέροχες μελωδίες και στίχους, σκοτώνοντας δράκους και αναστένοντας ελπίδες, στο Τέλος.

Ένα από αυτά τα album είναι το Hospice των The Antlers


But let’s start from the beginning… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Paramnesia (Mixtape #6)

13 12 2009

Οι Flaming Lips, στον δίσκο τους The Soft Bulletin του 1999, έχουν ένα κομμάτι που λέγεται «What Is The Light?»

To τραγούδι συνοδεύεται από έναν «υπότιτλο», που συνήθως αποφεύγεται να χρησιμοποιείται γιατί είναι αρκετά μεγάλος.

Συγκεκριμένα ο ολοκληρομένος τίτλος του κομματιού είναι:

What Is the Light? (An Untested Hypothesis Suggesting That the Chemical (In Our Brains) by Which We Are Able to Experience the Sensation of Being in Love Is the Same Chemical That Caused the «Big Bang» That Was the Birth of the Accelerating Universe)

Πολύ μου άρεσε αυτή η υπόθεση.

Αν και το βρίσκω λίγο αντιρεαλιστικό.

Με τον τρόπο που λειτουργεί η αγάπη στο κεφάλι μας, αν το σύμπαν εξαρτιόταν από αυτή τη δύναμη για να κάνει το Big Bang του, θα ήταν ακόμα στη φάση ¨να το κάνω, να μην το κάνω;», «να φύγω ή να μείνω;». Άσε που, με την καταστροφική επίδραση της αγάπης στο μυαλό μας, κατά πάσα πιθανότητα το σύμπαν θα είχε διαβρωθεί πλήρως, τότε.

Αλλά φαντάσου να ήταν λέει αλήθεια…

Χημικές ενώσεις του ερωτα εν δράση, να κινουν το σύμπαν.

————————

Μετά από αρκετό καιρό κατάφερα να ολοκληρώσω το καινούργιο mix tape μου και σας το χαρίζω. Πάρτε το σα χριστουγεννιάτικο δώρο, πάρτε το σα κυριακάτικο δώρο ή σαν άλλο ένα post. It really doesn’t matter. Just as long as you like it.

Paramnesia (Mixtape #6)

  1. Regina Spektor – Us
  2. Broken Social Scene – Lover’s Spit
  3. Devendra Banhart – Insect Eyes
  4. Sugarplum Fairies – A Story
  5. Earlimart – Before It Gets Better
  6. Morcheeba – Enjoy The Ride
  7. The Temper Trap – Sweet Disposition
  8. Interpol – Direction
  9. Jenny Owen Youngs – Fuck Was I
  10. DeVotchKa – New World
  11. Sister Gertrude Morgan & King Britt – New World in My View

+ Bonus Track: The Flaming Lips – What Is The Light?





The Sound of Everything

24 08 2009

Υπάρχει ένα τραγούδι που μοιάζει να με ακολουθεί.

Το ακούω και το πετυχαίνω σε ανύποπτο χρόνο, σε ανύποπτα μέρη.

Το έψαξα πολύ αυτό το τραγούδι, όχι σε οποιαδήποτε εκτέλεση. Σε αυτή που ήθελα εγώ. Στην προ-ADSL Εποχή των Ιντερνετικών Παγετώνων, δεν μπόρεσα ποτέ να το βρω.

Έψαξα να το αγοράσω. Το album στο οποίο συμπεριλαμβανόταν είχε σταματήσει πια να κυκλοφορεί.

Κατέβηκα στα δισκοπωλεία του κέντρου, στα κρυμμένα δισκάδικα στο Μοναστηράκι και τα σβησμένα από το χάρτι μικρά, σχεδόν ρετρό δισκάδικα στο τρίγωνο Πανεπιστημίου – Εξάρχεια – Ομόνοια. Μάταια. Όλοι μου έλεγαν πως το CD δεν κυκλφορούσε πια. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί. Ήταν και είναι, ένα από τα πιο σημαντικά album της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Το μόνο που μπόρεσα να βρω είναι ένα κάκιστης ποιότητας sample των 30 δευτερολέπτων.

Το έλιωσα. Ποτέ ξανά τα 30 δευτερόλεπτα δε γέμισαν ώρες όπως τότε.

Σε μια εκδρομή με το σχολείο το άκουσα ξανά σε ένα ταβερνάκι που είχαμε κάτσει με την τότε παρέα. Θυμάμαι να κοιτάμε τα ήρεμα νερά του Αργολικού κόλπου, να γελάμε και να κάνουμε σχέδια για την επερχόμενη επιστροφή στην Αθήνα (και κυρίως για το πως θα την παλέψουμε μέχρι τις διακοπές του Πάσχα) όταν το άκουσα. Η παρέα είχε πέσει σε περισυλλογή και μιλούσε ο καθένας με τον διπλανό του σιγανά, γι’αυτό μπόρεσα και το άκουσα. Μου φάνηκε τόσο αστεία και ειρωνική η εικόνα. Λες και όλοι σταμάτησαν να φωνάζουν και να γελάνε για να ακούσω το τραγούδι. Όταν τελείωσε, λίγο προτού προλάβω να ρωτήσω τον ιδιοκτήτη αν μπορώ να αγοράσω το CD του, άκουσα το σήμα του ραδιοφώνου…

Έπειτα, πέρασε καιρός μέχρι να τύχει να το ξανακούσω. Τo 30″ sample αν είχε φωνή θα με έβριζε και αν ήταν CD θα είχε λιώσει. Thank God for MP3s. Thank him even more for free downloadable samples.

Το ξανάκουσα τυχαία μια μέρα που πήγαινα στο νοσοκομείο για να δω την αδερφή μου. Το 622 πήγαινε πιο αργά και από τον ορισμό του αργού, και τα τραγούδια στο discman μου είχαν τελειώσει, είχαν ξαναπαίξει και είχαν ξανατελειώσει. Έβαλα ραδιοφωνο να ακούσω και έπεσα και πάλι πάνω του. Δεν το πρόλαβα από την αρχή. Θυμήθηκα την προηγούμενη φορά που το είχα ακούσει και θυμάμαι να σκέφτομαι πως η ζωή είναι μια τεράστια πλάκα: η ειρωνία και το γελοίο του πράγματος ήταν και πάλι παρόντα. Ο τίτλος του περιέγραφε σε 5 λέξεις όσα ένιωθα μέσα μου και η μελωδία του ζέστανε για λίγο την καρδιά μου εκείνο το βροχερό απόγευμα του Σεπτέμβρη.

Μετά, δεν ήθελα πια να το ακούω. Έσβησα ακόμα και το sample γιατί και μόνο ο τίτλος του με έκανε να δακρύζω. 30 δευτερόλεπτα μουσικής ήταν ικανά να με κάνουν να χτυπάω το κεφάλι μου στους τοίχους ενός κρύου σπιτιού.

Αργότερα, πέρασαν οι εποχές και άλλαξαν τα ιντερνετικά ήθη και έθιμα. Γνώρισα τη μαγεία της ADSL και ανακάλυψα πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που γουστάρουν να μοιράζονται καλή μουσική. Είχα ήδη αγοράσει δύο album που υποτίθεται πως το περιείχαν. Τρίχες. Χλωμές διασκευές και άνοστες/άοσμες επανεκτελέσεις.

Έψαξα και πάλι να το βρω σε κάποιο online δισκάδικο – είπαμε άλλαξαν οι εποχές, τα Εξάρχεια και το Μοναστηράκι έπαψαν να είναι οι μοναδικές πηγές για παλιά αγαπημένα albums.

Το βρήκα τελικά ολόκληρο και σε πολύ καλή ποιότητα. Μέχρι και σήμερα αισθάνομαι ενοχές που δεν το έχω αγοράσει – έστω και αν έφαγα τον τόπο να το βρω.

Αποφάσισα να μην το ακούω συχνά. Δεν ήθελα ποτέ να έρθει μια μέρα που να το βαρεθώ: μου θύμιζε τόσα πολλά, που ένιωθα πως θα πρόδιδα τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών αν αισθανόμουν κάτι τέτοιο.

Η μουσική όμως είναι μια θάλασσα και έχει τα δικά της καπρίτσια.

Εγώ αποφάσισα να το βάλω στην άκρη – αλλά εκείνο δεν το είχε αποφασίσει.

Ένα απόγευμα που καθόμουν στο μπαλκόνι του πατρικού μου ήρθε και πάλι να με συναντήσει. Με γέμισε τόση νοσταλγία ο ήχος του λες και είχα να το ακούσω χρόνια. Έχετε ζήσει ποτέ μια στιγμή, μια μονάχα στιγμή που να σκεφτείτε πως αυτό που συνέβη τώρα ολοκλήρωσε σαν το τελευταίο κομμάτι του πιο δύσκολου παζλ, την τελειότητα της στιγμής; Αυτό συνέβη. Ποτέ δεν έμαθα από που ερχόταν η μουσική. Αλλά δε με ένοιαζε αν ερχόταν από το σπίτι των απέναντι, των δίπλα, από το Θεό ή τον Διάβολο. Με ένοιαζε μονάχα που την άκουγα ξανά.

Μετά, βρήκα το δικό μου σπίτι και μετακόμισα. Στο καθάρισμα του σπιτιού ήμουν μαζί με κόσμο. Μαμάδες, γιαγιάδες, φίλους, φίλες που ήρθαν να βοηθήσουν και να τακτοποιήσουν όσο μπορούσαν. Όταν έφυγαν όλοι και έμεινα μόνος, ξεθεωμένος και ταλαιπωρημένος όσο δε φαντάζεστε, έβαλα ένα παλιό CD που είχε ξεθαφτεί στη μετακόμιση, να παιξει για να δω αν ήταν τίποτα αξιόλογο ή αν ήταν από την εποχή των Μεγάλων Pop εξάρσεων (και συνεπώς αν θα έτρωγε πέταμα ή όχι). Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν και πάλι αυτό.

Έκλαψα πολύ εκείνο το πρώτο βράδυ στο καινούργιο σπίτι.

Κάποτε με είχε ρωτήσει η αδερφή μου αν θα την άφηνα ποτέ μόνη και αν θα μέναμε μαζί όταν μεγαλώναμε, χωρίς τους γονείς μας. Οι δυό μας απέναντι στον κόσμο. Ένα από τα πολλά ψέματα που είχα αναγκαστεί να της πω ήταν και αυτό. Ακόμα με πληγώνει απίστευτα αυτός ο ψεύτικος κόσμος που της έχτιζα και κυρίως, πως ένας ψεύτικος κόσμος ήταν το μοναδικό που μπορούσα να της προσφέρω… Της έβαλα να ακούσει το κομμάτι και της είχα πει:

«Ξέρεις πως το λένε αυτό; Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων»

Είχε σηκωθεί και το είχαμε χορέψει, ατσούμπαλα και παιδικά.

Το είχαμε ακούσει πάνω από 10 φορές, όταν τελικά μας πήρε ο ύπνος αγκαλία. Ευχαριστούσα κάθε μέρα τους Θεούς των Ανθρώπων που δεν κατάλαβε ποτέ την ειρωνία της στιγμής και που δε με είδε να δακρύζω όταν χορεύαμε.

Εκείνο το βράδυ, το πρώτο βραδυ στο νέο μου σπίτι, στο πρώτο δικό μου σπίτι, στο σπίτι που θα ήταν δικό μας και που θα ήμασταν εμείς οι δύο απέναντι στον κόσμο, το τραγούδι που με γιάτρευε και που άκουγα πάντα με τόση λαχτάρα με σκότωσε με κάθε του νότα.

Σήμερα μου το θύμισε ένας φίλος.

Αύριο είμαι σίγουρος πως αν δε μου το θυμίσει το ραδιόφωνο, θα μου το ξαναφέρει στο μυαλό ένα ξεχασμένο CD , θα το βάλει στο τέρμα ένας μακρινός γείτονας, θα τρυπώσει και πάλι στο μυαλό μου και θα έρθει και πάλι να με βρει με τον τρόπο του.

Και νιώθω ευτυχισμένος για αυτό

Δεν είναι ειρωνικό;

Ίσως γι’αυτό να το λένε Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων. Όλα όσα αγάπησα και πόνεσα ακούγοντας αυτό το κομμάτι, χάθηκαν. Και άλλα τόσα θα χαθούν.

Πώς γίνεται ένα Βαλς που γράφτηκε τέσσερις δεκαετίες πριν, ένα βαλς που δεν έχει καν στίχους, που το έχω ακούσει εκατομμύρια φορές  να με κάνει ακόμα να θέλω να πετάξω πάνω από τις στέγες των σπιτιών και να αγγίξω τον ουρανό;

———————————————————

Μάνος Χατζιδάκις – Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων

(Νιώθω πως αυτό είναι το πιο ειλικρινές, αληθινό και ειρωνικά τραγικό post μου. Διάβασέ το ολόκληρο.Δε χρειάζονται comments αν δεν το θέλεις. Απλά θα ήθελα να το διαβάσεις)