I’m on borrowed time, running low on air

27 09 2012

 

«Even though we know it’s forever changing
Even though we know we lie and wait
Even though we know the hidden danger
I hope it’s not too late…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Απεξάρτηση

10 07 2011

Τελευταία, ανακαλύπτω τους τρόπους που όλα τα πράγματα στη ζωή μας είναι ενωμένα με μια λεπτή, αόρατη κλωστή.

Υπάρχει κάτι για να υπάρξει και κάτι άλλο. Μαθαίνουμε κάτι για να μάθουμε και κάτι άλλο. Παρατηρούμε κάτι για να μπορέσουμε να δούμε και κάτι άλλο.

Μια τέτοια αόρατη κλωστή συνδέει και τις ανθρώπινες σχέσεις -και ακόμα περισσότερο την απώλεια αυτών- με τον εθισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Dog Days

3 07 2011

Tον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ένα ατέλειωτο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίει η εξεταστική, το καλοκαίρι, οι Αγανακτισμένοι, οι μπάτσοι με τα ληγμένα χημικά ή η κατάρα του Τουταγχαμών (αν και κανένα από τα προηγούμενα σίγουρα δε συμβάλλουν στο να μη νιώθω κάπως έτσι), αλλά μέρα με τη μέρα η κατάστασή μου χειροτερεύει.

Είναι απροσδόκητος και λίγο αφελής ο τρόπος που τρυπώνει μέσα σου όλο αυτό.
Ξεκινάει από μια απορία «και αν…;» που μπαίνει κάτω από το πετσί σου και μετατρέπεται σε κάτι δηλητηριώδες. Έπειτα αρχίζεις να αμφισβητείς, να μετράς και να υπολογίζεις το χρόνο που θα χρειαστείς για να κάνεις κάτι και σου βγαίνει πάντα λίγος (και δεν είναι πως ξέρεις και από πριν το χρόνο που έχεις στη διάθεσή σου για να μπορείς να τον ξοδεύεις ανενόχλητος αριστερά και δεξιά). Στη συνέχεια αγχώνεσαι για να προλάβεις, αγχώνεσαι με τη δουλειά, με τα λεφτά, με το μέλλον που δεν ξέρεις καν αν έχεις, με τη ζωή σου… με όλα τέλος πάντων εκείνα τα μικρά κομμάτια που μαζί αποτελούν την καθημερινότητά σου και την καθημερινότητα που επιθυμείς να έχεις μερικά χρόνια από σήμερα.

Και τέλος, αφού το άγχος έχει καταλάβει κάθε κύτταρο του κορμιού σου, μετατρέπεται σε φόβο. Και αν δεν τα καταφέρεις; Και αν δεν προλάβεις; Και αν όλα όσα κάνεις δεν οδηγήσουν τελικά πουθενά; Και αν απογοητεύσεις τους ανθρώπους που μετράνε στη ζωή σου; Αν απογοητεύσεις τον εαυτό σου; Αν όλα σου τα σχέδια πάνε στραβά;

Σιγά-σιγά αρχίζεις να ζεις με αυτό το φόβο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





At Peace

11 06 2011

Πότε λες «αντίο» σε έναν άνθρωπο; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Mixtape #7 aka The High Point of Low

30 05 2011

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Someday Soon

7 05 2011

Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν ενήλικο και ένα παιδί;

Ξέρω τι θα σκεφτείτε: «τι εννοείς ‘ποιά’; δεν είναι μόνο μία».

Αλλά στο δικό μου μυαλό, αυτό δεν είναι αλήθεια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





…of the Day

24 01 2011

Απλα… για σήμερα

«Τις τρέλες που’χω κάνει,
θυμάμαι και γελάω
Σε μέρη που ‘χω πάει
και δε θα ξαναπάω.
Αθήνα, Μαδρίτη,
ενοικιαζόμενο σπίτι
κι οι τέσσερις τοίχοι
ακόμα που σπάω.
Μια σχέση που λείπει
μα υπάρχουν οι φίλοι
και όταν ξεφεύγω
μου ρίχνουν σκαμπίλι
Και να ‘μαι εδώ στην ίδια ιδέα
στην ίδια δουλέιά που κρατάει ως αργά

Έτσι οι μέρες περνούν
τα χρόνια κυλάνε,
στους ίδιους ρυθμούς.
Όλα πια μεταφράζονται σε αριθμούς.
Μα κάπου κρύβεται η αγάπη,
και εσύ την ακούς…»