Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Roll The Dice

11 01 2014

IMG_0588

If you’re going to try,
go all the way.
otherwise, don’t even start.

This could mean losing girlfriends,
wives, relatives, jobs and
maybe your mind.

It could mean not eating for 3 or 4 days.
it could mean freezing on a
park bench.
it could mean jail,
it could mean derision,
it could mean mockery,
isolation.
isolation is the gift,
all the others are a test
of your endurance,
of how much you really want to
do it.
and you’ll do it
despite rejection and the worst odds
and it will be better than
anything else
you can imagine.

If you’re going to try,
go all the way.
there is no other feeling like that.
you will be alone with the gods
and the nights will flame with fire.

You will ride life
straight to perfect laughter,
it’s the only good fight there is.

-Charles Bukowski





«I wanted to give you everything…

8 03 2012

Μάνα,

…είναι όλα αυτά που κάνεις – τις χιλιάδες συνήθειες, παραξενιές και μικρές σου κινήσεις που ξέρω πια καλά – που με κάνουν να νιώθω ασφάλεια.

Το ξέρω πως είμαι ακόμα νέος, αλλά όσο υπάρχεις εσύ νιώθω πως δε θα γεράσω και εγώ ποτέ. Θα παραμείνω για πάντα το μικρό παιδί που το έσκαγε για να πάει στην πλατεία να παίξει με τους φίλους του, με τον κρυφό φόβο της οργής σου να συννεφιάζει την επιστροφή μου.

Θα είμαι πάντα απρόσεκτος, βιαστικός, αλλοπρόσαλλος, αναποφάσιστος, χαμένος στα ιδεώδη και τα ιδεατά, να κυνηγάω χίμαιρες και να θερίζω απογοητεύσεις. Και θα είναι πάντα εντάξει όλα αυτά γιατί στο τέλος της ημέρας θα υπάρχεις εσύ να σε πάρω τηλέφωνο, να έρθω να σε δω και να με πρήξεις με την πορτοκαλάδα που ποτέ δεν έμαθα να πίνω, τα ρούχα μου που είναι πάντα τσαλακωμένα μακριά σου και τη ζωή μου που δε λέει να μπει σε μια τάξη.

Η γκρίνια σου, το ξέρεις, είναι βάλσαμο και αγαπάω το γεγονός πως είναι το μοναδικό πράγμα που ξέρω πως δε θα αλλάξει, όσες αλλαγές και αν φέρουν οι χειμώνες και τα καλοκαίρια της ζωής μου: για εσένα θα είμαι πάντα 10 χρονών και όσο σοφός και αν γίνω, όσο πλούσιος και όσο ανεξάρτητος για εσένα θα παραμείνω το μικρό παιδί που πρέπει να προφυλάξεις και να διδάξεις να τα βάζει με τη ζωή «κατακέφαλα».

Και κάπου εκεί μέσα – ανάμεσα στη διδαχή και την προφύλαξη – μπερδεύονται τα όνειρά σου για εμένα. Ξέρω πως δε μπορώ να σου ζητήσω να μην κάνεις όνειρά για το μέλλον μου – να τα γράφεις, να τα σκηνοθετείς και να τα παίζεις στο μυαλό σου σαν ταινίες – γιατί αυτή είναι η φύση των γονιών, να κάνουν όνειρα για τα παιδιά τους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Through the Looking Glass

16 07 2010

Υπάρχει πάντα ένα καλό και ένα κακό του να τελειώνει κάτι – είτε αυτό τελειώνει αναγκαστικά είτε τελειώνει βεβιασμένα.

Και αυτό το καλό και το κακο είναι δύο πραγματα που «συγκατοικούν» στη φράση «Καινούργια Αρχή».

Η φράση αυτή από μόνη της είναι ηλίθια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Καλός Καιρός/Μετακόμιση

9 02 2009

And so…I found my place.

Δεν είναι μεγάλο, 52 τετραγωνικά.

Αλλά δε βαριέσαι, το σημαντικό είναι ότι μπαίνει φως και ότι το φως αυτό είναι το δικό μου φως.

Δεν ξέρω ακόμα πότε θα μπορέσω να μετακομίσω (με τις εξεταστικές και τις δουλειές έχουν μείνει όλα πίσω – ακόμα δεν έχω βρει τα έπιπλα για να καταλάβετε!)

Αλλά είναι εκεί και με περιμένει πια.

Και ξαφνικά, σταμάτησα να βιάζομαι και να προσπαθώ να τα χωρέσω όλα σε ένα λεπτό. Ο χρόνος άρχισε να κυλά πιο αργά.

Ίσως να βρήκα το δικό μου «σταθερό» – που θα έλεγε και ο Desmond από το (I’ve jumped the shark) Lost.

Ίσως πάλι να μη βρήκα τίποτα.

Ο χρόνος θα δείξει.

Πάντα.

Όπως θα έχετε καταλάβει ήδη, κάνω ένα break μεγάλης διάρκειας.

Αλλά είμαι πάντα εδώ γύρω, σας διαβάζω και σας σκέφτομαι ακόμα και αν δεν τα λέμε πια συχνά.

Και θα επιστρέψω. Count on it.

🙂

—————————-

Music serving various purposes:

Kings of Leon – Use Somebody (… You know that I could use somebody…)

Matthew Herbert – (Nice Dream) (ft. Mara Carlyle) (…Now come home, now come home…)

DeVotchka – New World (…There’s this place/ that I know/ where they take everything slow… )