Mixtape #7 aka The High Point of Low

30 05 2011

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Paramnesia (Mixtape #6)

13 12 2009

Οι Flaming Lips, στον δίσκο τους The Soft Bulletin του 1999, έχουν ένα κομμάτι που λέγεται «What Is The Light?»

To τραγούδι συνοδεύεται από έναν «υπότιτλο», που συνήθως αποφεύγεται να χρησιμοποιείται γιατί είναι αρκετά μεγάλος.

Συγκεκριμένα ο ολοκληρομένος τίτλος του κομματιού είναι:

What Is the Light? (An Untested Hypothesis Suggesting That the Chemical (In Our Brains) by Which We Are Able to Experience the Sensation of Being in Love Is the Same Chemical That Caused the «Big Bang» That Was the Birth of the Accelerating Universe)

Πολύ μου άρεσε αυτή η υπόθεση.

Αν και το βρίσκω λίγο αντιρεαλιστικό.

Με τον τρόπο που λειτουργεί η αγάπη στο κεφάλι μας, αν το σύμπαν εξαρτιόταν από αυτή τη δύναμη για να κάνει το Big Bang του, θα ήταν ακόμα στη φάση ¨να το κάνω, να μην το κάνω;», «να φύγω ή να μείνω;». Άσε που, με την καταστροφική επίδραση της αγάπης στο μυαλό μας, κατά πάσα πιθανότητα το σύμπαν θα είχε διαβρωθεί πλήρως, τότε.

Αλλά φαντάσου να ήταν λέει αλήθεια…

Χημικές ενώσεις του ερωτα εν δράση, να κινουν το σύμπαν.

————————

Μετά από αρκετό καιρό κατάφερα να ολοκληρώσω το καινούργιο mix tape μου και σας το χαρίζω. Πάρτε το σα χριστουγεννιάτικο δώρο, πάρτε το σα κυριακάτικο δώρο ή σαν άλλο ένα post. It really doesn’t matter. Just as long as you like it.

Paramnesia (Mixtape #6)

  1. Regina Spektor – Us
  2. Broken Social Scene – Lover’s Spit
  3. Devendra Banhart – Insect Eyes
  4. Sugarplum Fairies – A Story
  5. Earlimart – Before It Gets Better
  6. Morcheeba – Enjoy The Ride
  7. The Temper Trap – Sweet Disposition
  8. Interpol – Direction
  9. Jenny Owen Youngs – Fuck Was I
  10. DeVotchKa – New World
  11. Sister Gertrude Morgan & King Britt – New World in My View

+ Bonus Track: The Flaming Lips – What Is The Light?





The Four-Letter Word – Mixtape #4

23 12 2007

Μιας και όπου να’ναι θα γεμίσει (αν δεν έχει ήδη γεμίσει) το δίκτυο με τα «Best Of» και τα «Greatest Hits» του 2007 από όλη την blogοκοινότητα, σκέφτηκα να μην ανεβάσω ακόμα το δικό μου top των τραγουδιών του 2007.

Αντίθετα, ανεβάζω το Mixtape #4, το οποίο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα αυτά τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν εκνευριστικά, τον κόσμο που πάντα ψάχνει μια αφορμή για να γιορτάσει (ακόμα και όταν δεν έχει πραγματικά τίποτα για να γιορτάσει) και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι μου, που κοντεύει να εκραγεί από παιχνίδάκια, μπαλίτσες, λουλουδάκια…ΑΡΓΓΓΓΓΓΓΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!

Κυρίες και κύριοι, The FUCK mixtape!!

Mixtape #4 – The Fuck Songs!





TV: The Soulful Dead

30 11 2007

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση…

Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο.

Όχι δε θα σας μιλήσω για το «φαινόμενο Λαζόπουλος» γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half their fun and awe-power όταν αρχίζουμε να τα υπεραναλύουμε (αφήστε που και να ήθελα όντως να σας μιλήσω για αυτό δε θα το χαρακτήριζα έτσι γιατί η έκφραση «βρωμάει» μεσημεριανάδικο 3ης κατηγορίας) και 3) όταν τα «φαινόμενα» χτυπούν τα φώτα της ράμπας, αλλοτριώνονται σε κάτι ευτελές που ίσως δεν είχαν καν σκεφτεί ποτέ να ενστερνιστούν.

Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η μουσική.

Η πολύπαθη μουσική που έχει φτάσει στο σημείο να ανέχεται τραγουδιστές τύπου one-night stand και που κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο ακούγοντας στίχους απείρου κάλλους τύπου «μπριζόλας» και Έφης Θώδη.

Μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα κρέατος, υπάρχουν ερμηνευτές που το κάνουν πραγματικά γιατι το λέει η καρδιά τους. Γιατί γουστάρουν να τραγουδηθούν από χιλιάδες στόματα και να παρηγορήσουν με τους στίχους τους σκόρπιες νεανικές σκέψεις.

Έτσι, ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν μια Τρίτη βράδυ άνοιξα την τηλεόρασή μου και άκουσα τη Γαλάνη και την Αρβανιτάκη να τραγουδάνε ζωντανά. Κουφάθηκα. Δεν περίμενα να ακούσω πια τίποτα καλό από την τηλεόραση. Ή μάλλον τίποτα που να μη με κάνει να ντρέπομαι που το άκουσα.

Και όμως…

Δύο από τα τραγούδια που άκουσα, από δύο πραγματικά εξαιρετικές φωνές, μου θύμισαν πόσο είχα κολλήσει μαζί τους όταν τα πρωτοάκουσα, μόνος μου μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης και μου έδωσαν ένα γερό χαστούκι για να μάθω να μην ξεχνάω ποτέ πως τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που δεν μας τα δίνουν μασημένα. Τα υπόλοιπα είναι απλά υποκατάστατα ενός κόσμου που βαριέται να μασήσει το σκληρό.

Το πρώτο είναι το τραγούδι της Αρβανιτάκη, το «Παράπονο«.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα ακούσει κάποτε σε ένα κουτουκάκι…άλλης φάσης, μετά από 2-3 «ένα ακόμα» στο σερβιτόρο και με καλή παρεΐτσα. Θυμάμαι πως είχαμε ακουμπήσει ο ένας στον άλλο και πως το είχαμε βουλώσει όλοι για περίπου 4 λεπτά, όσο κράτησε το τραγούδι σε μια ηθελημένη και ειρηνική «υποχώρηση» πάνω στους στίχους. Δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να μιλήσουμε. Ήταν απλά η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος στην υπερυψωμένη γωνίτσα του μαγαζιού που λέει όσα θέλεις να πεις πολύ πιο μελωδικά και πιο ειλικρινά από ότι θα μπορούσες ποτέ εσύ ο ίδιος να τα πεις.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

 

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει

Ελευθερία Αρβανιτάκη – Το Παράπονο

Το δεύτερο είναι της Δήμητρας Γαλάνη και λέγεται «Στερεότυπα»

H Δήμητρα Γαλάνη είναι από τα άτομα τα οποία γουστάρω στην σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Όταν άκουσα τον τελευταίο της δίσκο με ξένισε τόσο πολύ που ήθελα (μα τον Τουτατή!) να της στείλω ευχαριστήριο μήνυμα! Στη νεκροζώντανη ελληνική μουσική σκηνή, όταν κάποιος τολμάει και δεν επαναλαμβάνεται, ξεφεύγει από αυτά που ξέρει πως θα τον οδηγήσουν στην εύκολη επιτυχία και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του, είναι πραγματικά άξιος συγχαρητηρίων. Fuck me, εκεί φτάσαμε… η αλλαγή να έρχεται από καλλιτέχνες που έχουν στις πλάτες τους ολόκληρες δεκαετίες καριέρας, τέτοια είναι η ξεφτίλα μας.

Η Γαλάνη στο δίσκο της «Ντάμα Κούπα» λοιπόν, δεν αναμασάει τα ίδια αλλά πέφτει επίτηδες και στα δύσκολα. Τραγουδάει και Λίνα Νικολακοπούλου, τραγουδάει και Κοντοβά. Κάνει ντουέτο με Cesaria Evora, χτυπάει και τις λάιτ σάμπες-ρούμπες της (Um Pincelada). Από το δίσκο ξεχώρισα όταν τον πρωτοάκουσα τα «Στερεότυπα» και «Κόκκινο Τρένο». Η γυναίκα gamei και dernei – dot και – !!

Τι είναι αυτό που λείπει
απ’ τη μέσα μου ζωή
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ καρδιά μου
Στερεότυπά μου
έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι’ αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά…

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ’ ακούς, να ‘ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα…

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ’ άσπρο φακελάκι…

Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα





Mixtape #3 – Greeks Do It Better

16 11 2007

Όταν μας ρωτάνε «πώς σου φαίνεται η ελληνική μουσική σκηνή;» έχουμε (συνήθως) μια έτοιμη απάντηση στα χείλη, πριν καν ακόμα οι λέξεις περάσουν μια βόλτα από τον εγκέφαλο.

«Χάλια…»

Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλουμε.

Λίγο.

Αν ψάξει κανείς πέρα από τις μεγάλες δισκογραφικές που κάνουν σημαντικά τα ασήμαντα και φτιάχνουν είδωλα από χαρτί, που παίρνουν μεγάλες φωνές και τις βάζουν στα μπαλκόνια των διαφημίσεων να κράζουν «Μια μέέέέέέρα χαρά!» σαν ηλίθιοι πρωτάρηδες, που μας πλασάρουν την τσιρίδα και τον κλεμμένο ρυθμό ως «επανάσταση»… υπάρχουν και εκείνοι που (ευτυχώς για όλους μας) ακόμα αντιστέκονται.

Με αυτούς θα ασχοληθούμε σήμερα.

Με εκείνους που (δυστυχώς) δε θα έχουν ποτέ ψηλά κασέ και με εκείνους που οι πωλήσεις δε θα χτυπήσουν (ευτυχώς) ποτέ No 1 στα κιτάπια της άι-εφ-πι-άι…

Και πιο συγκεκριμένα, με τους Έλληνες που τραγουδάνε σε ξένο στίχο ή που έχουν έναν φρέσκο, διαφορετικό ήχο ακόμα και χωρίς ελληνικούς ή ξένους στίχους. Και τα κάνουν και τα δύο damn well. Τα κάνουν καλύτερα από πολλούς άλλους συναδέλφους τους του εξωτερικού και τα κάνουν γιατί τα γουστάρουν πραγματικά και γιατί έτσι εκφράζονται, ακόμα και αν ξέρουν πως ο δρόμος αυτός δε θα τους οδηγήσει ποτέ στην μεγάλη «μπάζα», μονάχα ίσως μέχρι κάποιο φοιτητικό στέκι της Ούλωφ Πάλμε (anyone dares a guess? 🙂 ) και γι’ αυτό και αξίζουν ένα ταπεινό post σε ένα μηδαμινό blog.

Νομίζω πως θα το εκτιμούσαν και οι ίδιοι περισσότερο από τις δάφνες των ηλίθιων δημοσιογράφων του Star ή τα τεράστια νυχτοκάματα στα μαγαζιά της Συγγρού.

Και ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι, once again…

Closer – Universe

Closer – Single

Raining Pleasure – Fake

Film – Alarm

K Βήτα – Two

Μιχάλης Δ – Loud

Matisse – Gas

Mikro – Netrino

Αθηνά Ρούτση – Osse Olhar

PS: Φτιάχνοντας το post, συνειδητοποίησα πως τα ελληνικά αγγλόφωνα groups και καλλιτέχνες είναι ΠΟΛΥΥΥΥ λίγα… τουλάχιστον σε σύγκριση με τους τόνους σκουπιδιών που έχουν να αντισταθμίσουν… Περιμένω προτάσεις!





Mixtape #2 – Αutumnsongs

2 09 2007

Μου ήρθε απόψε για πρώτη φορά. Και ήταν πιο όμορφη απ’ ότι θυμόμουνα.

Η θεσπέσια μυρωδιά του φθινοπώρου. Με πλησίασε ανύποπτα τη στιγμή που πληκτρολογούσα στον υπολογιστή και (έκανα πως) διάβαζα για την εξεταστική, και τρύπωσε στα ρουθούνια μου, ανακατεμένη με τα αρώματα της γειτονιά, αλλά έντονη τόσο που κολλάει στο μυαλό σου…αυτή η μυρωδιά της δροσιάς, των πρώτων πεσμένων φύλλων, του τέλους του καλοκαιριού και της βροχής που θα έρθει να ξεπλύνει και πάλι ότι στραβό βρει…

Και έτσι μου ήρθε η ιδέα για το Mixtape του Φθινοπώρου. Άλλωστε, η πιο όμορφη εποχή δε θα μπορούσε να μην έχει το δικό της ηχητικό «χαλί»… έτσι….για να περνάνε οι νύχτες παρέα με τον φρεσκοφτιαγμένο, ζεστό καφέ στο φλυτζάνι, τις πρώτες βροχές και την επιστροφή στην καθημερινότητα που σε χώνει στο φρεσκοβρεγμένο χώμα της ζωής σου και σε ξανασηκώνει στα πόδια σου…

I fuckin’ love this awful life, this god damned scent in the air and this frickin’ season! (έστω και για απόψε, έστω και για λίγο)

 

Mixtape #2 – Autumn Edition

 

* Travis – Side
* The Decemberists – Of Angels & Angles
* Utada Hikaru – With Or Without You (Unplugged)
* Damien Rice – Rootless Tree
* Arctic Monkeys – 505
* Grant Lee Buffalo – Fuzzy
* The Beatles – And I Love Her

 

 

 

* Tracey Thorn – Grand Canyon (Ada Dub)
* Reamonn – Star (Live)
* Alpinestars – Carbon Kid (ft. Brian Molko)
* Athlete – Hurricane
* Interpol – No I In Threesome
* Panic! At The Disco – I Write Sins Not Tragedies