(You Don’t Really) Know Thyself

19 08 2014

Είναι πολλά αυτά που μαθαίνεις για τον εαυτό σου μεγαλώνοντας.

Τις παραξενιές που δε λένε να ξεκολλήσουν από το πετσί σου, τον ωκεανό δυνατοτήτων που φυλάς μέσα σου (για ποιόν άραγε;), αυτά που σε κάνουν να γελάς και αυτά που σε κάνουν να θες να σπάσεις ό,τι γυαλικό υπάρχει σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια, το γεγονός πως είσαι ο χειρότερος εχθρός και ο καλύτερος φίλος σου και οι δύο πλευρές είναι πάντα σε πόλεμο, την Αχίλλειο πτέρνα σου και όλα αυτά τα όρια που δε μπορείς ποτέ να ξεπεράσεις.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο στα φευγάτα χρόνια της εφηβείας σου ή στα πρώτα σου βήματα στην ενήλικη ζωή, πιθανότατα θα νομίζεις πως εσύ ξέρεις τον εαυτό σου απόλυτα.

Αλλά κάνεις λάθος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Poison of the Day: Soulmates vs Bedmates

13 12 2011

Δε θυμάμαι ποτέ οι γονείς μου να μαλώνουν χοντρά. Μέχρι και σήμερα σχεδόν 30 χρόνια μετά το γάμο τους, παραμένουν ερωτευμένοι και ευτυχισμένοι ο ένας με τον άλλο. Κυνηγιούνται στα δωμάτια και κάνουν σα μικρά παιδιά.

Και αυτό δεν το καταλαβαίνεις όταν οι άνθρωποι στο λένε ή όταν γιορτάζουν επετείους. Το καταλαβαίνεις μόνο όταν το βλέπεις με τα μάτια σου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





…τόμπολα!

17 07 2011

Ήταν λίγο χαζό, αν το καλοσκεφτείς.

Στους φίλους μου δεν είπα τίποτα για εσένα. Σου έχω πει πως υποστηρίζω – φλογερά, όπως όλα όσα πιστεύω – ότι οι σχέσεις όποιας μορφής και αν είναι αυτές, από απόσταση δε δουλεύουν. Έχω γελάσει κατάμουτρα, έχω κοροϊδέψει και έχω μιλήσει ειρωνικά και υποτιμητικά για παρόμοιες δικές τους σχέσεις. Πώς θα μπορούσα τώρα να κάνω μια στροφή 180 μοιρών απλά και μόνο γιατί το θέμα τώρα αφορούσε εμένα;

Οπότε το κράτησα για εμένα. Και καλύτερα. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να σε μοιραστώ ή να σε γνωρίσω στους φίλους μου αλλά… και ποιός ο λόγος; Εσύ θα έφευγες και εγώ στην καλύτερη περίπτωση θα σε είχα «ψηφιακά». Και το ψηφιακά είναι ο χειρότερος τρόπος που μπορείς να «έχεις» έναν άνθρωπο.

Βασικά, όσο το σκέφτομαι, ήταν πολύ χαζό. Ενάντια σε όλα όσα υποστηρίζω και πιστεύω και αντίθετα με ό,τι λέω πως κάνω. Σχέσεις που ξεκινάνε με επιθυμίες για ένα μέλλον που δε θα έχουν; Καλοκαιρινοί έρωτας;; Παιδιάστικα πράγματα…

Αν εσύ δεν ήσουν… εσύ, δε θα το είχα κάνει για καμία άλλη.

Χαζός έρωτας. Ξέρεις… από τους παιδικούς. Φουλ με τα αστεράκια, τις πεταλούδες και τα τοξάκια μέσα στις ματωμένες καρδιές. Πόσο ανώριμο, ε;

Θυμάμαι το πρώτο ραντεβού μας στην Πλάκα. Εσύ ήσουν cool και άνετη κάτω από δυνατό ήλιο του μεσημεριού της Αθήνας και εγώ να ιδρώνω με κάθε σου ερώτηση. Όταν μου είπες ότι σου αρέσω γιατί σε κάνω να γελάς, άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά στα μηλίγκια.

Σου έπιασα το χέρι στη Φιλλελήνων. Με κοίταξες και μου το έσφιξες χωρίς να πεις λέξη.

Πρώτο φιλί στην Κυδαθηναίων, με δεκάδες μικροπωλητές τριγύρω να μας κοιτάνε νυσταγμένα.  Από ψηλά η Ακρόπολη – να περπατάμε και εγώ να σκέφτομαι πόσοι έχουν ερωτευτεί στη σκιά αυτού του αιώνιου βράχου.

Βόλτα στην Πλάκα. Φαγητό στο Θησείο. Και μετά σπίτι.

Το ήξερα ότι θα φύγεις. Δε μου το έκρυψες και δε με κορόιδεψες. Αν για κάτι σε κατηγορώ είναι που σου είπα «Εγώ δεν τα κάνω αυτά τα από απόσταση. Δεν τα ξέρω και δε θέλω να τα μάθω» και εσύ είπες απλά «έχουμε ακόμα μια ολόκληρη ημέρα».

Όχι, ούτε για αυτό σε κατηγορώ. Την αλήθεια είπες. Ισως όμως εγώ να μην ήμουν απολύτως ειλικρινής. Δεν τα κάνω αυτά γιατί ξέρω πως δεν τα μπορώ. Έχουν υπάρξει στη ζωή μου γυναίκες που πέρασαν για μια μέρα και δύσκολα θυμόμουν το ονομά τους την επομένη. Αυτό δε με πειράζει. Μπορώ να το παλέψω. Για την ακρίβεια, μερικές φορές πιστεύω πως είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορώ να παλέψω.

Τι κάνουμε τώρα όμως που ακόμα θυμάμαι το όνομα σου;





Just fucking KISS

20 09 2010

Η συμβουλή μου για σήμερα (και για αύριο, και για μεθαύριο και για όσο κρατάτε τα μάτια σας ανοιχτά) είναι μία:

Just fucking KISS

Σε πάρκα, σε πλατείες, σε εκκλησίες, σε ταράτσες, σε μπαλκόνια, σε μισοφωτισμένα δωμάτια, σε γραφεία, σε σχολεία, σε ασανσέρ, σε σκάλες, σε καναπέδες, σε άβολες καρέκλες, στην κουζίνα, στην μπανιέρα, σε καφέ, σε μπαρ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Play

1 09 2010

«Από όλους τους ανθρώπους που με αγάπησαν, αυτοί που αγάπησα περισσότερο εγώ ήταν εκείνοι που ποτέ δε με γνώρισαν πραγματικά.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η Θέα από Ψηλά

2 08 2010

Την είδα σήμερα.

Πρέπει να παραδεχτώ, έχει περάσει καιρός. Χρειάστηκα δυο-τρια δευτερόλεπτα για να θυμηθεί το μυαλό μου τα χέρια της, το περήφανο περπάτημά της και τα μακριά της μαλλιά. Αλλά όταν πέρασαν αυτά τα πρώτα δευτερόλεπτα ήμουν σίγουρος: ήταν εκείνη.

Και ήταν πιο όμορφη από ποτέ.

Είχε τα μαλλιά της κάτω (πάντα της έλεγα πως της πηγαίνουν περισσότερο έτσι, μου θύμιζαν πάντα τη βροχή) και ίσια. Περνούσε τον δρόμο και για μια στιγμή κοίταξε βιαστικά πάνω κάτω για να περάσει απέναντι. Φοβήθηκα πως θα με δει. Δε θα ήξερα τι να της πω και θα ένιωθα ηλίθιος και χαμένος μπροστά της. Αλλά ήθελα να πάω να την πιάσω και να της πω να κοιτάζει πάντα δύο φορές πάνω κάτω – όσες φορές και αν της το είπα στο παρελθόν εκείνη παραμένει απρόσεκτη.

Φορούσε ένα λευκό φουστάνι που έδενε πίσω από το λαιμό και άφηνε ένα μεγάλο κομμάτι του λευκού σώματός της ακάλυπτο. Φορούσε τα γυαλιά της στο κεφάλι και καθώς διέσχιζε το δρόμο ο ήλιος έπαιζε παιχνίδια με το ασημένιο φυλαχτό που φόραγε στο λαιμό της – ποτέ δεν το έβγαζε, «είναι το γούρι μου» μου έλεγε όταν το περιεργαζόμουν πάνω από την γυμνή της σάρκα τα κυριακάτικα πρωινά που χουζουρεύαμε στο κρεβάτι.

Είχε αλλάξει πολύ από την τελευταία φορά που την είχα δει.

Αλλά είναι φυσιολογικό. Οι άνθρωποι συνήθως είναι πιο όμορφοι όταν τα δάκρια δεν ξεβάφουν τα μάτια τους και τα χέρια τους δεν στρίβουν τσιγάρο σαν μανιακά.

Ήθελα να πάω να της μιλήσω. Αλλά δεν είχα τίποτα να της πω. Και από φόβο μήπως κάνω τα πράγματα χειρότερα, δεν κουνήθηκα από τη θέση μου. Ή μπορεί και από εγωισμό – μήπως κατά λάθος κάνω καλό στον εαυτό μου ενώ το μοναδικό που φαίνεται πως μπορώ να κάνω σωστά είναι λάθος επιλογές.

Τα πόδια της ήταν πάντα το δυνατό της σημείο και καθώς πατούσε το απέναντι πεζοδρόμιο σκέφτηκα πως κάπως έτσι πρέπει να είναι οι άγγελοι. Έρχονται στη ζωή σου όταν το περιμένεις λιγότερο, μοιράζονται μαζί σου καπνό και φωτιά και έπειτα σε κάνουν να τους κυνηγήσεις μέχρι το τέλος του κόσμου τους. Και είναι όλα συνισταμένη του πόσο γρήγορα μπορείς να τρέξεις, πριν να χαθεί και η σκιά τους από το δρόμο. Και εμείς, μοιάζαμε πάντα να τρέχουμε σε αντίθετες τροχιές.

…όπως χάθηκε και εκείνης στο σκιερό στενό πίσω από την μεγάλη πολυκατοικία που κάποτε λέγαμε πως θα πάρουμε το δυάρι του τελευταίου ορόφου και θα κοιμόμαστε το βράδυ του καλοκαιριού αγκαλιά, βλέποντας από μακριά της Ακρόπολη και κάνοντας έρωτα μέχρι το πρωί. Θα είχαμε ένα σκύλο που θα μπλεκόταν στα πόδια μας όλη την ώρα και θα τον μαλώναμε όταν θα γάβγιζε στα πουλιά που θα κάθονταν στην ξύλινη σκεπή και θα πίναμε μέχρι τελικής πτώσεως.

Ποτέ δεν καταφέραμε να φτάσουμε ούτε στα μισά, αλλά…δεν πειράζει. Μερικές φορές το να ονειρεύεσαι είναι ομορφότερο και από το να κάνεις: η φαντασία δυο ερωτευμένων δεν έχει όρια, η πραγματικόητα πάλι, έχει.

Και έτσι κι αλλιώς, η θέα είναι που μετράει Και εμείς, για όσο καιρό την βλέπαμε μαζί, τη λατρέψαμε την Ακρόπολη ακόμα και αν δεν βλέπαμε ξεκάθαρα – παρά μόνο από ένα σημείο του μπροστινού μπαλκονιού της γκαρσονιέρας μου.

Είχαμε πάντα την ταράτσα.

Και ήταν υπέροχα.