Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




Dear sis

11 08 2014

Άργησα φέτος να σου γράψω.

Όχι γιατί δεν ήξερα τι θέλω να σου πω ή γιατί δεν είχα κάτι να σου γράψω, αλλά life got in the way.

Ξέρω πως θα με συγχωρήσεις. Πάντα είχες έναν μαγικό τρόπο να παραβλέπεις τις ηλιθιότητές μου.

12 χρόνια, λοιπόν.

Ξεχνάω πολλές λεπτομέριες σε πολλά πράγματα – και ξέρεις πως δεν ήμουν και ποτέ ιδιαίτερα παρατηρητικός, αυτή ήσουν εσύ – αλλά θυμάμαι σα να ήταν χθες την ημέρα της κηδείας σου.

Η ημέρα του θανάτου σου και της κηδείας σου φέτος πέρασαν ήρεμα.

Χωρίς ξεσπάσματα, χωρίς τσακωμούς, χωρίς κλάματα, χωρίς πολλά πολλά.

Έκανα τον κλόουν για ακόμα μια φορά στη μαμά και τον μπαμπά μας. Τους είπα ιστορίες από την τωρινή μου ζωή και αστεία περιστατικά που δε συνέβησαν ποτέ για να τους κάνω να ξεχάσουν.

Η εικόνα σου στο μυαλό μου να μου ψιθυρίζει συνωμοτικά «είμαι καλά, μην το πεις στη μαμά, θα ανησυχήσει» όταν τα πρώτα σημάδια της επιστροφής της αρρώστιας σου έκαναν την επανεμφάνισή τους, ήταν κολλημένη στο repeat.

«Μην το πεις, μην το πεις».

Έκανα το καλύτερο που μπορούσα αλλά μερικές φορές, το καλύτερο που μπορείς δεν είναι αρκετό.

Δε μπορούσα να μη σε αναφέρω καν. Είσαι πάντα εδώ, άλλωστε.

Αλλά είναι καλά, μικρή μου. Είναι και οι δύο τους καλά και έμαθαν να ζουν με την πραγματικότητα της απουσίας σου.

Εγώ;

Εγώ δούλεψα σαν το σκυλί, από την ώρα που ξύπνησα μέχρι τα βαριά μεσάνυχτα για να μη σε σκέφτομαι. Για να μη σκέφτομαι όλα αυτά «αν ήταν εδώ…» που χτύπαγαν με ρόπαλα τα τείχη του μυαλού μου. Δεν έφαγα σχεδόν τίποτα γιατί τίποτα δεν κατέβαινε, σχεδόν ξέχασα να πιω νερό γιατί δεν ήθελα να σταματήσω τη δουλειά.

Δεν είναι δίκαιο, ρε συ. Δεν είναι δίκαιο.

Όλο αυτό που μας συνέβη – που ΣΟΥ συνέβη – απλά δεν είναι δίκαιο. Θα ήσουν στα 20 σου τώρα και θα έκανες τον κόσμο – τον κόσμο μου – ένα καλύτερο μέρος αν ήσουν εδώ.

Είναι δύσκολο για εμένα να ελπίζω πως θα σε ξαναδώ. Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο, για να σου πω την απόλυτη αλήθεια. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, να λειτουργώ με βάση το «πίστευε και μη ερεύνα» και όχι το «πίστευε και μη, ερεύνα». Αλλά αυτή είναι η κατάρα του ρεαλιστή: ότι μερικές φορές απλά δεν μπορείς να πιστέψεις.

Αλλά θέλω να πιστέψω.

Θέλω να πιστέψω πως υπάρχει ένας άλλος κόσμος κάπου εκεί έξω για εσένα και για εμένα. Ένας καλύτερος κόσμος.

Και πως μια μέρα θα είμαστε και πάλι μαζί, να μοιραστούμε τα νέα μας, να γελάσουμε με τις μαλακίες μας και τις μαλακίες του κόσμου, να με βρίσεις που προσέχω περισσότερο απ’όσο πρέπει και να σε βρίσω που δεν προσέχεις όσο πρέπει.

12 χρόνια έχουν περάσει και μου λείπεις όπως την πρώτη ημέρα. Και όταν σε βάλω στο μυαλό μου, ο πόνος γίνεται σωματικός. Ξεκινάει με ένα σφίξιμο στην καρδιά, έναν κόμπο στο λαιμό και ένα σύννεφο πίσω από τα μάτια. Και έπειτα το υπόλοιπο σώμα μπαίνει στο χορό.

Προσπαθώ να μη σε σκέφτομαι και συνεχώς αποτυγχάνω φριχτά.

Πάντα αυτή η απέραντη θάλασσα θλίψης και χαμένων ευκαιριών…

Κάθομαι στο γραφείο μου και σου γράφω ένα γράμμα καταδικασμένο να έχει την ίδια κατάληξη με ένα μήνυμα σε μπουκάλι πεταμένο στη θάλασσα και μονάχα την ελπίδα ενός τρελού ότι μπορεί κάπως να σε φτάσει.

Αλλά αν ο τρελός επιβεβαιωθεί και το γράμμα μου σε βρει, θέλω να ξέρεις πως σ’αγαπάω ακριβώς όσο σε αγαπούσα πάντα. Πως μου λείπεις κάθε μέρα. Πως δεν υπάρχει λεπτό που να μην έδινα με απέραντη χαρά τη δική μου ζωή για να επιστρέψεις πίσω. Πως είμαι περήφανος που είσαι η αδερφή μου. Και πως έχεις αγαπηθεί – από ένα τσούρμο ανθρώπων που πέρασαν από τη βιαστική ζωή σου αλλά και από εμένα.

Δεν είναι πολλά, αλλά είναι αυτά που μπορώ να σου προσφέρω.

Τα οποία, δυστυχώς, όπως και όταν ήσουν εδώ δεν είναι ποτέ αρκετά.

Για πάντα δικός σου,

Nam3l3ss

—————————————————————————————





Το Κεντρί

25 07 2014

Υπάρχουν χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, πράγματα που σε τσιμπάνε καθημερινά σα μέλισσα τον Αύγουστο, όταν έχεις χάσει την αδερφή σου.

Υπάρχουν τα μεγάλα: το μέλλον σας που είναι πλέον κάτι ανάμεσα σε ερήπια και επιστημονική φαντασία, τα όνειρα που κάνατε μαζί και αυτό το αναπόφευκτο αίσθημα μοναξιάς που σε σκεπάζει σαν κύμα ώρες-ώρες. Ότι δεν έχεις τον άνθρωπό σου πια κοντά.

Και υπάρχουν και τα μικρά: οι εικόνες και οι μυρωδιές που σου θυμίζουν μια άλλη εποχή, οι μικρές καθημερινές υπενθυμίσεις μέσα από παρόμοια περιστατικά και τυχαία νέα που μαθαίνεις καθώς κινείσαι μέσα στον κόσμο που συνεχίζει να υπάρχει απαράλλακτος.

Και έπειτα υπάρχουν και τα απρόβλεπτα… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Back to the Garden

5 02 2014

religionvscienceΈνα από τα αγαπημένα μου θέματα να συζητάω, είναι η λογική και η επιστήμη εναντίον της θρησκείας.

Αυτό που αποδεικνύεται εναντίον αυτού που απλά καλείσαι να δεχτείς ότι υφίσταται άνευ αποδείξεων.

Μου αρέσει η λογική.

Η λογική δε βασίζεται σε συναισθήματα. Δεν άγεται ούτε και φέρεται από αρχέγονους φόβους. Ζητάει και προσφέρει αποδείξεις και η ελπίδα που παρέχει είναι καθαρή και κοφτερή σαν ανέγγιχτο ξυράφι. Είναι ένας αριθμός, ένα ποσοστό ή ένα συμπέρασμα βασισμένο σε αληθείς υποθέσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Forgive us now for what we’ve done

13 01 2014

Οι τύψεις είναι το πιο άχρηστο συναίσθημα.

Είναι σα να καπνίζεις χόρτο χωρίς τις ευχάριστες πλευρές. Απλά μουδιάζεις και χάνεσαι.

Και όπως η ενέργεια, δε χάνονται ποτέ ολοκληρωτικά. Απλά αλλάζουν μορφές και τρόπους να σε στοιχειώνουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η ζωή σου ΔΕΝ είναι σκατά

7 06 2013

0

Φορτώνω, όπως κάθε άνθρωπος.

Με δεκάδες πράγματα στους άλλους και χιλιάδες στον ίδιο μου τον εαυτό, τα παίρνω άσχημα.

Αλλά αν υπάρχει κάτι που να εγγυάται ότι θα μου ανάψουν τα λαμπάκι στιγμιαία, τότε αυτό είναι η φράση:

«Είναι σκατά η ζωή μου…»

…ΟΤΑΝ. ΔΕΝ. ΕΙΝΑΙ. ΣΚΑΤΑ. Η. ΓΑΜΩΖΩΗ. ΣΟΥ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η Ντροπή μιας Πατερίτσας

21 11 2012

Από όλα τα εκατομμύρια προβλήματα εκεί έξω, αυτά που αναγνωρίζεις με τη μεγαλύτερη δυσκολία είναι αυτά που βιώνεις μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.

Στο ισόγειο του πατρικού μου, έμενε και μένει η Θεία μου.

Η Θεία είναι ο άνθρωπος μαζί με τον οποίο μεγάλωσα. Παίζαμε παιχνίδια, τρώγαμε μαζί, βλέπαμε τηλεόραση και μου μίλαγε για εκατοντάδες πράγματα. Στα μάτια μου, η Θεία τα ήξερε όλα και μπορούσε να με «γλιτώσει» από όλα – είτε αυτό ήταν οι λαχανοντολμάδες που ποτέ μα ποτέ η μάνα μου δεν έμαθε ότι δεν έτρωγα είτε αυτό ήταν ένας τσακωμός στο σχολείο και ένα μαυρισμένο μάτι για αναμνηστικό. Ήταν για πολλά χρόνια, «ο άνθρωπός μου» – αν και δε μου χαριζόταν ποτέ εκεί που δεν έπρεπε: μπορεί το λάχανο από τους λαχανοντολμάδες να το γλίτωνα το υπόλοιπο όμως το έτρωγα όλο και όταν το φταίξιμο ήταν δικό μου για έναν τσακωμό στο σχολείο πάντα μου έλεγε ότι το σωστό είναι να πάω και να ζητήσω συγγνώμη.

Θυμάμαι πως εκείνη ήταν η πρώτη που μου επέτρεψε να δοκιμάσω τη γεύση του καφέ και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που η γεύση και η μυρωδιά του καφέ μου είναι τόσο οικείες και αγαπημένες. Θυμάμαι πως εκείνη μου έμαθε να μετράω, βάζοντάς με να της φέρνω από το δωμάτιο της τις κλωστές της. Θυμάμαι πως ήταν η πρώτη που με έκανε να νιώσω ότι η άποψή μου μετράει, όταν με ρώταγε ποιό νομίζω ότι είναι το πιο ωραίο σχέδιο για το επόμενο κέντημά της – δεν έκανε πάντα αυτό που ήθελα εγώ, αλλά ένιωθα πως η γνώμη μου μετράει για εκείνη και αυτό ήταν αρκετό. Και ποτέ μα ποτέ δεν της μίλησα στο πληθυντικό – πάντα με το μικρό της όνομα.

Περνούσα τόσο πολύ χρόνο με τη Θεία – σχεδόν όλο το χρόνο που είχα ελεύθερο από το διάβασμα και τους φίλους μου – που είναι πραγματικά απορίας άξιο το ότι ποτέ δεν εξέλαβα την αναπηρία της ως «πρόβλημα». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »