Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Ages of Life

21 11 2014

Όταν σκέφτομαι τη ζωή – τη δική μου, τη δική σου και κάθε άλλου ενδιάμεσα – μου αρέσει να την τοποθετώ σε μια νοητή ευθεία όπως αυτή των περιόδων της ιστορίας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, μπορεί να μιλάμε για την πορεία μίας μονάχα ζωής αλλά τι είναι οι ιστορικές περίοδοι αν όχι ένας ωκεανός ανθρώπινων ζωών; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





(You Don’t Really) Know Thyself

19 08 2014

Είναι πολλά αυτά που μαθαίνεις για τον εαυτό σου μεγαλώνοντας.

Τις παραξενιές που δε λένε να ξεκολλήσουν από το πετσί σου, τον ωκεανό δυνατοτήτων που φυλάς μέσα σου (για ποιόν άραγε;), αυτά που σε κάνουν να γελάς και αυτά που σε κάνουν να θες να σπάσεις ό,τι γυαλικό υπάρχει σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια, το γεγονός πως είσαι ο χειρότερος εχθρός και ο καλύτερος φίλος σου και οι δύο πλευρές είναι πάντα σε πόλεμο, την Αχίλλειο πτέρνα σου και όλα αυτά τα όρια που δε μπορείς ποτέ να ξεπεράσεις.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο στα φευγάτα χρόνια της εφηβείας σου ή στα πρώτα σου βήματα στην ενήλικη ζωή, πιθανότατα θα νομίζεις πως εσύ ξέρεις τον εαυτό σου απόλυτα.

Αλλά κάνεις λάθος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τελικά, είχες δίκιο…

11 04 2014

Ένα από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ότι έχεις πάντα την ευκαιρία να παραδεχτείς πως έκανες λάθος.

Ακόμα και αν αυτή η παραδοχή δεν οδηγεί πουθενά, λειτουργεί πάντα ως μια πρώτης τάξεως κάθαρση το να λες δυνατά (ή να γράφεις κάπου, as the case may be) ότι έκανες μαλακία.

Και εγώ τότε έκανα μαλακία.

Απευθύνομαι σε εσένα που μπαίνεις ακόμα εδώ μέσα πού και πού (το ξέρω ότι μπαίνεις) και σου λέω ανοιχτά πως έκανα μαλακία.

Εσύ, βέβαια, το ήξερες αυτό από τότε αλλά εγώ εδώ και λίγο καιρό νιώθω πως χρωστάω να στο πω.

Ήσουν too much και εγώ ήμουν σε άλλη φάση. Δεν έχει σημασία πως περάσαν χρόνια από τότε. Οι μαλακίες που κάνουμε δεν ξεφτίζουν με τον καιρό όπως τα χρώματα από τις παλιές φωτογραφίες. Παραμένουν το ίδιο μεγάλες ή μικρές για πάντα, ακόμα και αν τα χρόνια περάσουν. Έχουν μια περίεργη αφθαρσία.

Δεν ξέρω αν τώρα είμαι στη σωστή φάση ή αν ο χρόνος δίνει άλλη διάσταση στα πράγματα και τις ιστορίες που δεν ειπώθηκαν όπως έπρεπε να είχαν ειπωθεί, αλλά ξέρω πια πως έκανα λάθος κινήσεις.

Αν περιμένεις να σου πω «στείλε μου αν θέλεις ένα μήνυμα», δε θα στο πω. Ούτε και εγώ θα σου στείλω. Δεν έχει πια νόημα, άλλωστε. Το χθες είναι χθες και έχουμε και οι δύο προχωρήσει στις ζωές μας τόσο που δεν ξέρω αν θα υπήρχε και τίποτα να μας δένει πια όπως τότε.

Θα σου ευχηθώ να είσαι ευτυχισμένη εκεί που είσαι. Να έχεις γύρω σου ανθρώπους που να σ’αγαπούν.

Όπως και να’χει όμως, η universal truth μου για την ημέρα είναι πως στο συγκεκριμένο θέμα που είχε να κάνει με εμάς τους δύο, εσύ είχες δίκιο και εγώ είχα άδικο.

Έπρεπε να είχα(με) προσπαθήσει.

Να περνάς όμορφα.

Nam3l3ss

—————————————–





Καθημερινοί Έρωτες

20 01 2014

Ερωτεύομαι κάθε μέρα.
Για πρώτη φορά ή για ακόμα μια φορά, ανθρώπους που ξέρω χρόνια και ανθρώπους που γνωρίζω για πρώτη φορά. Φίλους, συγγενείς, γνωστούς, τυχαίους ανθρώπους στο δρόμο, γυναίκες που γνέφουν στο ταξί να σταματήσει κάνοντας αναπαίσθητα ένα τίναγμα των μαλλιών που με φτιάχνει.

Για εμένα ο έρωτας έχει διάφορες εκφάνσεις. Δεν ερωτεύομαι ό,τι πηδάω και δεν πηδάω ό,τι ερωτεύομαι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Roll The Dice

11 01 2014

IMG_0588

If you’re going to try,
go all the way.
otherwise, don’t even start.

This could mean losing girlfriends,
wives, relatives, jobs and
maybe your mind.

It could mean not eating for 3 or 4 days.
it could mean freezing on a
park bench.
it could mean jail,
it could mean derision,
it could mean mockery,
isolation.
isolation is the gift,
all the others are a test
of your endurance,
of how much you really want to
do it.
and you’ll do it
despite rejection and the worst odds
and it will be better than
anything else
you can imagine.

If you’re going to try,
go all the way.
there is no other feeling like that.
you will be alone with the gods
and the nights will flame with fire.

You will ride life
straight to perfect laughter,
it’s the only good fight there is.

-Charles Bukowski





Mid-00s Internet, I miss you!

25 11 2013

Μου λείπει μερικές φορές εκείνη η εποχή του internet προ-Facebook.

προ-twitter

προ-hashtag

προ-πρέπει να χορέσω τις σκέψεις μου σε ένα tweet και μια φωτογραφία στο instagram. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Λέξεις από Ρ

7 07 2013

Παρασκευή σούρουπο.

Μπαλκόνι.

Μπύρες και καλή παρέα με φίλους από την παλιά δουλειά.

Τελευταία μένει πίσω η Μ. για να τελειώσουμε τις μπύρες που έμειναν («έλα ρε, 3 μείνανε, βαριέμαι και να τις ξαναβάλω στο ψυγείο»).

Μου λέει πως χώρισε με τον Χ.

Εκπλήσομαι. Ήταν 3.5 χρόνια μαζί και τους είχα κάπως συνδυάσει.

Αποσπάσματα του διαλόγου (εγώ με italics)

 

– Οπότε του ζήτησες να χωρίσετε;

Όχι, ο Χ. μου το ζήτησε.

– Και εσύ δεν είχες πρόβλημα;

Είχα δεν είχα, δεν έχει σημασία. Είχε εκείνος και αυτό μου έφτανε και μου περίσσευε. Ακόμα και αν ήμουν ερωτευμένη, δε θα ήθελα να είμαστε μαζί μετά από αυτό. Μου είπε πως δεν ήμουν ειλικρινής μαζί του για τη σχέση μας και πως καλύτερα να το αφήναμε.

– Και όντως έτσι ήταν;

Όχι. Στο θέμα της σχέσης μας, δεν του είπα ψέματα ούτε μία φορά. Λίγες μέρες αφού τέλος πάντων «τα φτιάξαμε» του είπα πως οι σχέσεις μου δεν κρατάνε πολύ. Είχε πει να προσπαθήσουμε γιατί «κάθε φορά είναι διαφορετικά». Προσπαθήσαμε. Κρατήσαμε 3 χρόνια και 7 μήνες. ΟΚ, συγκριτικά, όντως κρατήσαμε παραπάνω. Αλλά δεν είπα ψέματα ποτέ.

Και τι του απάντησες;

Του θύμισα αυτά που σου είπα πριν. Και μετά εκείνος μου είπε πως εδώ και κάποιο καιρό αισθανόταν κάπως αλλά εγώ ούτε που έδωσα σημασία.Και αυτό ψέμα.
Έδωσα σημασία. Αλλά κάποιοι άνθρωποι – συμπεριλαμβανομένης εμού – όταν έχουν θέματα με τη σχέση τους δεν θέλουν απαραίτητα να τα συζητήσουν αμέσως. Κάποιοι άνθρωποι θέλουμε χρόνο να επεξεργαστούμε τι είναι αυτό που μας χαλάει ώστε να το παρουσιάσουμε στον άλλο με αρχή-μέση-τέλος και όχι σαν άμορφη μάζα εσύ-φταις-για-όλα. Επίσης υπάρχουν και θέματα προσωπικά που δε θέλεις να τα μοιραστείς με τον άλλο – φάσεις δικές σου προσωπικές. Εκ του αποτελέσματος, μάλλον έκανα λάθος ότι ο Χ ήταν ένας από αυτούς που σκέφτονται και δρουν έτσι.

– Σου λείπει;

Μου λείπει η ιδέα του περισσότερο από τον ίδιο. Αυτό το ότι θα σήκωνα τον τηλέφωνο να τον πάρω στις 7 το απόγευμα που σχόλαγε από τη δουλειά ή που θα τον έπαιρνα να του θυμίσω να δώσει την αντιβίωση στον Πέρση (σημ. σκύλος του Χ). Τον τελευταίο καιρό δε βλεπόμασταν και κάθε μέρα λόγω της απόστασης και της δουλειά, οπότε η λογική λέει ότι θα έπρεπε να μου λείπει 1-2 μέρες την εβδομάδα αλλά για να πω την αλήθεια μου λείπει στιγμές μέσα στη μέρα. Και όσο περνάνε οι μέρες, λιγοστεύουν, οπότε είμαι καλά.

– Καλά, κοίτα, μην τρελαίνεσαι. Ποτέ δεν ξέρεις και μπορεί αυτό να σας κάνει και καλό. Μπορεί να τα ξαναβρείτε ρε παιδί μου.

Μπα.
Και δεν το λέω με κακία ή μιζέρια αυτό. Θέλω να είναι καλά και τον αγαπάω. Δεν παύεις έτσι να αγαπάς έναν άνθρωπο γιατί δε σας βγήκε η συνταγή. Απλά δεν πιστεύω πως ούτε υπάρχει λόγος ούτε και μπορούμε πλέον να τα ξαναβρούμε. Εγώ πίστευα πως ήμασταν ΟΚ. Εκείνος προφανώς, όχι. Αν δε μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο μετά από κοντά 4 χρόνια σχέσης, τι σκατά; πώς θα το φτιάξουμε αυτό;

– Εντάξει ρε παιδί μου, αλλά αμα δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι…

Έλα τώρα, εντάξει. Παραμύθια για παιδιά. Ο έρωτας έρχεται και φεύγει γρήγορα. Αυτό που μένει είναι η αγάπη. Και αν η φρέσκια σχετικά αγάπη δεν είναι αρκετή δε έχει ελπίδες ότι θα είναι και ποτέ αρκετή. Γιατί να τυραννάμε λοιπόν ο ένας τον άλλο για ένα γαμώτο; Αν γυρνούσε εγώ θα ήθελα να ήταν εκείνος πριν 4 χρόνια και εκείνος εγώ πριν 4 χρόνια. Δεν είμαστε. Τώρα ξέρουμε καλύτερα. Και απλά, δεν ταιριάξαμε για μεγαλύτερο διάστημα. Shit happens.

Τέλειωσαν οι μπύρες.

Με χαιρέτισε και έφυγε για το σπίτι της.

Το γουστάρω το μπαλκόνι μου αλλά έχει πάντα τόσο άκυρο μάζεμα μετά που σου ξενερώνει την όλη διάθεση.

Και τότε σκέφτηκα πως ο δικός μου ρομαντισμός για την εικόνα «μπύρες με το παρεάκι στο μπαλκόνι» ίσως να ήταν μεγαλύτερος από το ρομαντισμό της Μ.

Ο ρεαλισμός σκότωσε τον ρομαντισμό ή ο ρομαντισμός αυτοκτόνησε στη θέα του ρεαλισμού;





Η ζωή σου ΔΕΝ είναι σκατά

7 06 2013

0

Φορτώνω, όπως κάθε άνθρωπος.

Με δεκάδες πράγματα στους άλλους και χιλιάδες στον ίδιο μου τον εαυτό, τα παίρνω άσχημα.

Αλλά αν υπάρχει κάτι που να εγγυάται ότι θα μου ανάψουν τα λαμπάκι στιγμιαία, τότε αυτό είναι η φράση:

«Είναι σκατά η ζωή μου…»

…ΟΤΑΝ. ΔΕΝ. ΕΙΝΑΙ. ΣΚΑΤΑ. Η. ΓΑΜΩΖΩΗ. ΣΟΥ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »