Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Το Πορδοτράγουδο της Ημέρας

24 07 2012

Το παρακάτω τραγούδι είναι ο λόγος που

α) Θέλω να βάλω μπατονέτες στ’αυτιά μου και να τις πιέσω μέχρι να αγγίξουν εγκεφαλικά κύτταρα (όσα απέμειναν)

β) Να σταματήσω να μιλάω στους μισούς μου γνωστούς που το ποστάρουν παντού

γ) Να κάνω report το video στo youtube (αλλά δεν έχουν ως αιτιολογία το κακό γούστο)

δ) Να κάνω τα CD μου σουβέρ, σε μια μάταιη προσπάθεια να διασώσω την τιμή τους από το διασυρμό του να υπάγονται στην ίδια κατηγορία (μουσκά CD) με το παρακάτω Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Κουτοπονηριά, Ρέστα και α-Φιλότιμο.

19 09 2011

Αθήνα, 19/09 του Σωτήριου έτους 2011.

Απογευματάκι, βγαίνω από το σπίτι για να πάω να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Μετά τα ψώνια και με πεντακόσιες τσάντες στα χέρια (ναι, δεν πάω συχνά, βαριέμαι…) αποφασίζω να πάρω τσιγάρα από το περίπτερο κοντά στο σούπερ μάρκετ και όχι από τον ψιλικατζή μου που με ξέρει και είμαστε φιλαράκια και με εμπιστεύεται και τον εμπιστεύομαι.

Η περιπτερού όταν πλησίασα ήταν σε μια heated συζήτηση γύρω από το λαχανάκι Βρυξελλών με την κολλητή της που καθόταν ακριβώς έξω από το περίπτερο. Και οι δύο καμια 60άρα.

Κατανοώντας το ΜΕΓΑ θέμα το οποίο ανέλυαν και το οποίο δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να διακοπεί για ανούσιες φλυαρίες  με εμένα (βλ. να ψωνίσω), περίμενα υπομονετικά να με δει. Έκανα πως κοιτάζω τα πατατάκια, έριξα μια ματιά και στα περιοδικά (παντού Μενεγάκη είχαν) και αφού μου τελείωσαν και τα περιοδικά είπα να ξαναρίξω μια ματιά να δω μήπως τους σώθηκαν τα λαχανάκια και μπορέσω και εγώ να πάρω τα τσιγάρα μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας…

13 05 2011

….για να δώσουμε μια απάντηση στον φίλο/η (κάτι μου λέει πως είναι φίλος) που εδώ και μια βδομάδα αναζητεί επίμονα και καθημερινά, την απάντηση στο προαιώνιο ερώτημα:

«ti kanoyn ta koritsia otan exoyn gkavles»

Μετά από ενδελεχείς έρευνες και σύμφωνα με αποτελέσματα εργαστηριακών ελέγχων και αναλύσεων η απάντηση είναι εδώ:

(Προσοχή! Ακουλουθούν αποκαλύψεις και φωτογραφικά ντοκουμέντα που ΣΟΚΑΡΟΥΝ!)

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Joke

18 10 2010

Έψαχνε μέσα στα συρτάρια όταν έπεσε πάνω στο γράμμα.

Δε θα είχε ρίξει δεύτερη ματιά αλλά ο γραφικός του χαρακτήρας της κέντρισε την προσοχή.

Κατα πάσα πιθανότητα θα ήταν τίποτα – ένας παλιός, ξεχασμένος φάκελος σε ένα συρτάτι που θα είχε μέσα παλιές τους φωτογραφίες στην καλύτερη και παλιές αποδείξεις στη χειρότερη περίπτωση.

Για μια στιγμή αναρωτήθηκε τι από τα δύο θα ήταν πραγματικά χειρότερο.

Έπιασε το φάκελο στο χέρι της και τον γύρισε στην πίσω πλευρά. Ήταν κλειστός.

Παράξενο.

Ενώ ήθελε να σκίσει σαν τρελή το φάκελο, έτρεξε στην κουζίνα και πήρε ένα μαχαίρι για να τον κόψει προξενόντας του όση μικρότερη ζημειά μπορούσε.

Μια σελίδα ήταν διπλωμένη στα τέσσερα, μέσα.

«Σ’αγαπώ.

Δεν ήξερα πως να ξεκινήσω αυτό το γράμμα γι’αυτό ξεκινάω με κάτι που ξέρεις ήδη. Απλά ήθελα να στο πω για ακόμα μια φορά.

Ελπίζω το γράμμα αυτό να σε βρίσκει καλά και να σε βρίσκει αρκετό καιρό μετά τον αποχωρισμό μας. Ελπίζω να είσαι ευτυχισμένη και να διαβάζεις αυτό το γράμμα με τα κομμάτια σου σε μια οργανωμένη αναρχία, όπως σε ήξερα και σε αγαπούσα.

Σκέφτηκα πολύ τι θέλω να σου γράψω σε αυτό το γράμμα.

Ήθελα να γράψω τόσα πολλά…

Για τόσες πολλές στιγμές που δε θα είμαι παρών για να σου τα πω.

Αλλά μετά σκέφτηκα πως δεν υπάρχει αρκετό χαρτί στον κόσμο για να τα γράψω όλα αυτά.

Γιατί ήθελα να είμαι πλάι σου το πρωί που θα ξυπνάς και να σου λέω πόσο όμορφη είσαι ακόμα και χωρίς μακιγιάζ, ακόμα και όταν κοιμάσαι.

Θα ήθελα να είμαι δίπλα σου όταν θα περιμένεις τις απαντήσεις από τις εξετάσεις μας, για να σε μαλώνω και να με μαλώνεις που δεν προσέχουμε όσο πρέπει.

Θα ήθελα να είμαι εκεί όταν θα είσαι κουρασμένη, θλιμμένη, δυστυχισμένη για να σου λέω πως όλα θα πάνε καλά (ακόμα και όταν δε θα πήγαιναν).

Θα έδινα τα πάντα για να είμαι εκεί όταν είσαι ευτυχισμένη, όταν γελάς για να σου πειράζω τα λακάκια στα μάγουλα και να σου λέω πόσο αγαπώ το χαμόγελό σου.

Θέλω να ξέρεις πως ο λόγος που δε στα γράφω όλα αυτά είναι η έλλειψη χώρου και χρόνου, όχι η έλλειψη των συναισθημάτων.

Θέλω να το θυμάσαι αυτό.

H ζωή είναι ένα αστείο, μικρή μου.

Για άλλους μικρό και για άλλους μεγάλο. Για άλλους κρύο και για άλλους ξεκαρδιστικό. Για άλλους αξίζει το χρόνο που έκαναν να το ακούσουν και για άλλους πάλι όχι.

Η ζωή μαζί σου όμως, ήταν το πιο ξεκαρδιστικό, το πιο διασκεδαστικό και ωραίο αστείο. Και άξιζε μέχρι και το τελευταίο λεπτό του.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή για θρήνο και υπάρχουν στιγμές για ευτυχία.

Ελπίζω και υπόσχομαι πως θα κάνω τα πάντα για να είναι από εδώ και στο εξής η ζωή σου γεμάτη στιγμές ευτυχίας.

Πρέπει να μάθουμε να προχωράμε όταν όλα στη ζωή μας λένε σταμάτα. Να πολεμάμε για την ευτυχία γιατί δεν έρχεται εύκολα, φτηνά ή χωρίς κόπο.

Υπάρχει μονάχα μια θεμελιώδης αλήθεια για τη ζωή, αγάπη μου. Πώς είναι λίγη. Και πως στο τέλος, κανείς μας δεν ορίζει τη διάρκειά της. Το μόνο που ορίζουμε είναι ο τρόπος που θα σπαταλήσουμε το χρόνο μας.

Εγώ τον σπατάλησα σωστά και αν τα έκανα όλα από την αρχή δε θα άλλαζα τίποτα.

Πήγαινε λοιπόν και ζήσε τη ζωή σου σαν το μεγάλο αστείο που πραγματικά είναι.

Αγάπησε, χόρεψε, μέθυσε ξανά και κάνε όλα όσα σου λένε πως δεν πρέπει να κάνεις.

Η ζωή που επιθυμείς είναι πάντα κάπου ανάμεσα στο «δεν πρέπει» των άλλων και το δικό σου «δε μπορώ».

Βγες και διασκέδασέ τη μέχρι την τελευταία της στιγμή.

Για εμένα.

Και για εσένα.

Θα μπορούσα να γράφω αιώνες. Αλλά δεν έχω αιώνες. Έχω μονάχα το τώρα και αυτό είναι το μόνο που έχουμε πραγματικά ποτέ.

Γι’αυτό θα αφήσω το γράμμα μου εδώ.

Γράψε τις δικές σου σελίδες.

Δικός σου, πάντα.

Σ’αγαπώ.»

 

Πήγε και τον βρήκε την επόμενη ημέρα. Στο ίδιο πάντα μέρος, στο ίδιο πάντα σημείο αιώνια παγωμένα αισθήματα συμπυκνωμένα σε δυο μέτρα γης.

«Μια χαρά σε βρίσκω.» είπε και κάθησε στο κρύο μάρμαρο.

«Ευτυχισμένο.»





Half-Night Stand Theories

30 06 2010

Τρεις κοσμοθεωρίες που αναπτύχθηκαν κατα τη διάρκεια της αποψινής βραδιάς Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Οι 25.000 Μέρες Ενός Καριόλη

24 03 2010

Κάπου διάβασα πως ο μέσος άνθρωπος ζει περίπου 25.000 μέρες.

Αν είσαι τυχερός και προσέχεις λίγο και στο δρόμο, μπορεί να φτάσεις και τις 30.000.

Αν όταν γεννήθηκες η Τύχη έκανε διακοπές στις Μπαχάμες πίνοντας mojito, υπολόγισέ το γύρω στις 15.000 μέρες.

Ας είμαστε λοιπόν «συγκρατημένα αισιόδοξοι». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η Χρυσή Ευκαιρία ενός Πολυχρηστικού Αιδοίου που ακούει Έφη Σαρρή και Mazoo & The Zoo (aka LOL!!)

11 01 2010

!!ΠΡΟΣΟΧΗ!!

Διαβάζοντας την παρακάτω λίστα, διατρέχετε τους εξής κινδυνους:

1) Να θεωρήσετε πως ζείτε στη ζώνη του λυκόφωτος (όχι του κρυόκωλου τερατουργήματος που κυκλοφορεί σαν ίωση στα σινεμά, στην άλλη την πραγματικά τρομακτική)

2) Να εγκαταλείψετε το ίντερνετ για πάντα.

3) Να εγκαταλείψετε τα εγκόσμια για πάντα

4) Να πέσετε κάτω από τα γέλια.

5) Να πέσετε κάτω από τη διαστροφή μερικών ανθρώπων.

Όπως σας είχα υποσχεθεί, ακολουθεί μια λίστα με τις λεγόμενες «λέξεις κλειδιά», που κατευθύνουν (ανεπιτυχώς) κόσμο στη σελίδα αυτή. To εν λόγω Top 20, αποτελεί προσπάθεια 3 μηνών γι’αυτό θα σας παρακαλούσα να του φερθείται με την προσοχή και το σεβασμό που του αξίζει (κοινώς, σα σκουπίδι). Without further ado, λοιπόν, here goes (seriously!!) nothing:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Σαράβαλα

5 01 2010

To πιο αστείο πράγμα στη ζωή είναι τα συνεχή «σταμάτα-ξεκίνα» της.

Ώρες-ώρες η ζωή μοιάζει με το σαράβαλο του πατέρα σου, που σου έδωσε όταν πρωτοέμαθες να οδηγείς. Μπορεί να βλέπεις μπροστά σου την πιο απότομη ανηφόρα, να αναρωτιέσαι πως στο διάολο θα καταφέρει ο κινούμενος κάδος που λες αμάξι να ανέβει τέτοιο βουνό και όμως την κρίσιμη στιγμή, αλλάζεις ταχύτητα και ανεβαίνεις like a walk in the park. Και είναι άλλες πάλι φορές που σε αφήνει έτσι, χωρίς λόγο, στη μέση του πουθενά, στην ευθεία, έχοντας μόλις συμπληρώσει το 200στο χιλιόμετρο από τότε που είδες τελευταία φορά ανθρώπινη φάτσα.

Αν βγεις λίγο από το σώμα σου, βγεις λίγο από τη μιζέρια της καθημερινότητας και την κούραση της ρουτίνας, από τη γκρίνια που φέρνουν τα προβλήματα και την ευτυχία που φέρνουν οι στιγμές ηδονής…θα παρατηρήσεις πως η ζωή μοιάζει πολύ με το προαναφερθέν σαράβαλο. Ακριβώς όταν νομίζεις πως δεν παίρνει πια μπρος, πως τέλειωσε η μπαταρία υπάρχει πάντα κάτι που σου θυμίζει ότι δε χάθηκαν όλα.

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο λειτουργει και η ζωή: εκεί που πιστεύεις πως κάτι τελείωσε…κάτι καινούργιο ξεκινά. Κάτι που δεν περίμενες, κάτι που ήρθε χωρίς καν να το δεις. Και τα πιο όμορφα πράγματα είναι αυτά που έρχονται όταν τα περιμένεις λιγότερο. Όλη αυτή η ανυπομονησία, το άγχος και η αγωνία για το πότε, πώς, πού θα έρθει κάτι που περιμένεις σου κλέβουν τη μισή χαρά,όταν επιτέλους έρχεται.

Και αν κοιτάξεις σε μια στιγμή σου – μια δύσκολη, κουραστική, άσχημη στιγμή σου – θα δεις πως πάντα υπάρχει κάτι το οποίο να περιμένεις, κάτι για το οποίο να προσεύχεσαι τη νύχτα και τη μέρα, κάτι που να δικαιολογεί τα τραγούδια που δε λένε τόσο καιρό να γίνουν πράξη στη δική σου τη ζωή.

Αρκεί να έχεις υπομονή. Η «βίαιη» αλλαγή, αυτή που έρχεται και τα αναπλάθει όλα, δεν είναι πάντα η καλύτερη, όσο και να νομίζουμε κάποιες φορές πως αυτό είναι ακριβώς που χρειαζόμαστε. We don’t. Οι άνθρωποι είναι πλασμένοι για μεγάλες αλλαγές σε μικρές δόσεις – σαν φάρμακο. Οι μεγάλες αλλαγές, οι απότομες και ριζοσπαστικές, αναζωογονούν αλλά κουράζουν γρήγορα. Και τι νόημα έχει μια αλλαγή αν καταλήξει να γίνει κουραστική πριν καν περάσει το στάδιο του ενθουσιασμού;

Γι’αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τους ανθρώπους που κάνουν μακρoπρόθεσμα σχέδια. Γνώρισα κάποτε έναν άνθρωπο που μου ανέλυσε (με λεπτομέρειες) μέσα σε 10 λεπτά τα επόμενα 10 χρόνια της ζωής του. Τρελάθηκα. Μου φάνηκε τόσο παράλογο όλο αυτό, τόσο τρελό το να εθελοτυφλείς σαν παιδί μπροστά στα «σταμάτα-ξεκίνα» της ζωής, που το βρήκα σχεδόν… ανώμαλο. Ο τύπος είχε φτιάξει ένα πλάνο ζωής:

(«Σε 2 χρόνια θα έχω τελειώσει τη σχολή, σε 3 θα έχω τελειώσει και φαντάρος, σε 5 θα δουλεύω σε μια καλή δουλειά και θα παίρνω ένα μισθό γύρω στα ΧΧΧ. Σε 7 χρόνια θα παντρευτώ με την κοπέλα μου και τον πρώτο χρόνο του γάμου μας θα κάνουμε το πρώτο μας παιδί. Εν τω μεταξύ, θα έχω ανέβει στην εταιρία που θα δουλεύω και θα μπορώ να συντηρήσω ένα δεύτερο παιδί σε περίπου δύο χρόνια από το πρώτο για να μην έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας.  Μέχρι τα 32-33 μου θα έχω δική επιχείρηση και θα είμαι ΚΑΛΑ»)

Πφφφ.

Σταμάτα/ξεκίνα.

Κακές μέρες/καλές μέρες

Αυτό είναι όλο. Αυτή είναι η ζωή. Το να προσπαθήσεις να τη δαμάσεις -μη γελιέσαι – θα σε μετατρέψει σε θήραμα και όχι σε κυνηγό. Κάνε όνειρα και σχέδια, αλλά όχι όλα τα όνειρα του κόσμου και όλα τα σχέδια του σύμπαντος.

H ζωή είναι μια κυκλοθυμική τύπισσα που γουστάρει να σε τρελαίνει με τα αλλοπρόσαλα «πάνω» και τα απύθμενα «κάτω» της.

Όπως και κάθε άλλη γυναίκα άλλωστε…

Γι’αυτό να είσαι ευτυχισμένος που έχεις αυτό…

…γιατί θα μπορούσες να έχεις αυτό

—————————————

Third Eye Blind – Semi-Charmed Life ( I want something else/ To get me through this/ Semi-charmed kind of life… )

R.E.M – Imitation Of Life (Live) (That’s sugarcane that tasted good/ that’s what you are/ that’s what you could/ c’mon c’mon/ no one can see you cry)

Travis – Love Will Come Through





Googlewashing

23 09 2008

Αγαπητέ αναγνώστη,

Απευθύνομαι σε εσένα που έρχεσαι εδώ (προφανώς κατα λάθος) ψάχνοντας στο google λέξεις κλειδιά. Allow me to clear up some things:

  • ΔΕΝ ξέρω ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος αυτοκτονίας (και χαιρομαι γι’αυτό γιατί ύπήρχαν φάσεις στη ζωή μου που αν τον ήξερα, μάλλον θα τον είχα χρησιμοποιήσει)
  • ΔΕΝ θα βρεις εδώ «σέξυ photos» του Πολύδωρα, του σέξυ πολιτικού (ανωμαλία που βαράει ο κόσμος ώρες ώρες!)
  • ΔΕΝ ξέρω «πού είναι» (απάντηση στην ερώτηση που έχει φέρει κάποιον 4-5 φορές στο blog μου)
  • ΔΕΝ ξέρω ποια είναι τα κορίτσια των Mazoo & The Zoo, δεν έχω διευθύνσεις και τηλέφωνα και κυρίως
  • ΔΕΝ ΕΧΩ γυμνές photos τους αλλά επίσης
  • ΔΕΝ ΕΧΩ mp3 τους
  • ΔΕΝ μπορώ να σε βοηθήσω πάνω στο θέμα «ΜΟΥΝΙ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ»
  • ΔΕΝ έχω κανένα ελληνικό mp3 με τίτλο «Δεν ξέρω ποιό είναι mp3»
  • ΔΕΝ γνωρίζω καθόλου από «ελληνικές ρούμπες»
  • ΔΕΝ πουλάω ναρκωτικά, οπότε σταμάτα να ψάχνεις «online κατάστημα ναρκωτικά» (κάτι σαν το Play.com ψάχνεις; Tύπου Drug.com?)
  • Η Rachel τα ξαναβρήκε με τον Ross, η Monica και ο Chandler υιοθέτησαν δύο παιδιά και ετοιμάζονται για τη μετακόμιση στα προάστια και η Phoebe με τον Joey…well…εκεί τίποτα ιδιαίτερο (αν και θα μποροούσες να είχες βρει απάντηση πιο γρήγορα από κάποιο άλλο site)
  • ΔΕΝ ξέρω τι είναι το YOUFUCK (κάτι σαν το «you suck!»; )
  • ΔΕΝ μπορώ να σε βοηθήσω αν εσύ νιώθεις πως δε σ’αγαπάει κανείς. Και να σου πω και κάτι άλλο; Κανείς δε μπορεί. Τουλάχιστον, κανείς online.
  • ΔΕΝ ξέρω τι είναι το Gaydar (διόρθωση: μόλις έμαθα. ΧΑ χα χα χα!)
  • ΔΕΝ έχω site για γνωριμίες
  • ΔΕΝ έχω γυμνές φωτογραφίες των: Jake Gyllenhaal, Alanis Morissette, Placebo, Thom Yorke, PJ Harvey και Chris Martin.

Αυτά!

Και τώρα που το ξέρεις, please ψάξε αλλού.

Thanks!