Ντρέπομαι…

18 09 2012


Από τότε που η Χρυσή Αυγή απέκτησε στόμα και φωνή, από τότε που έγινε mainstream το να είσαι φασίστας, από τότε που έγινε απολύτως φυσιολογικό να ξυλοκοπούμε μέχρι θανάτου ανθρώπους άλλου χρώματος, θρησκείας και εθνικότητας, από τότε που βάλαμε στη Βουλή πλάσματα με ανθρωπιά ύαινας, ντρέπομαι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι που είμαι άντρας, που είμαι Έλληνας, που θέλω να λέω ότι είμαι απόγονος ενός μεγάλου πολιτισμού, που ζω και αναπνέω σε έναν κόσμο που το μίσος το γιορτάζουμε πανηγυρικά και που όλοι φταίνε εκτός από εμένα, όλοι τα έκαναν σκατά ενώ εγώ τα έκανα όλα τέλεια. Που οι δικές μου μίζες, ρεμούλες και το ατέλειωτο λάδι που εγώ βοήθησα να κινήσει τον τροχό της σαπίλας μας δεν έπαιξαν κανέναν απολύτως ρόλο στην κατάντια της χώρας μου, αλλά για όλα φταίνε οι Άλλοι: οι Ευρωπαίοι που μας ζηλεύουν, οι μετανάστες που μας κλέβουν, οι αριστεροί, οι κεντρώοι, οι… οι… οι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι. Γιατί από την φτώχεια υπάρχει ελπίδα να σωθείς. Αν όμως πάρεις την κατηφόρα του φασισμού, της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού, δεν υπάρχει γυρισμός. Πουλάς την ψυχή σου στο διάολο για λίγη επιβεβαίωση ότι δε φταις (και) εσύ, και ο διάολος δε φημίζεται για τις επιστροφές του σε ψυχές όταν τα δύσκολα περάσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements