πΡεζολούσιονς

5 01 2013

Α, τα Χριστούγεννα.

Η χαζοχαρούμενη μουσική, τα δεντράκια, οι οικογενειακές συγκεντρώσεις με συγγενείς που δε θέλεις να δεις όταν είσαι στα καλύτερά σου πόσο μάλλον όταν δεν έχεις τα κέφια σου και το ποτό.

Αλλά πάνω και περισσότερο απ’όλα, οι προσδοκίες.

Οι προσδοκίες που δεν επαληθεύτηκαν τη χρονιά που πέρασε οπότε ανανεώνονται και παίρνουν παράταση για έναν ακόμη χρόνη και οι νέες, λευκές και λαμπερές προσδοκίες σου, αυτές που μοιάζουν να πλύθηκαν με αυτό-που-συνιστούν-29-κατασκευαστές-πλυντηρίων στην αντίστοιχη διαφήμιση.

Ω και φυσικά, τα πλάνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




Christmas Card

26 12 2010

Dear συνάνθρωπε,

Μια και διανύουμε holy days, θα ήθελα να σε παρακαλέσω κάτι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Music in the 10s

21 12 2010

Όταν ήμουν μικρότερος είχα μια ανεξήγητη μανία με τις λίστες.

Έπαιζα αυτοκινητάκια και τα έβαζα να κάνουν αγώνες, σημείωνα τα σκορ και έφτιαχνα ολόκληρα πρωταθλήματα στο χαρτί.

Όταν μεγάλωσα και σταμάτησα να παίζω βρήκα νέα τρέλα με λίστες: Έγραφα κάθε Σάββατο βράδυ τα τραγούδια που είχα ακούσει περισσότερες φορές σε ένα τετράδιο και έφτιαχνα το προσωπικό μου chart (τώρα βέβαια υπάρχουν προγράμματα στον υπολογιστή που τα κάνουν αυτά – και πολλά άλλα ταυτόχρονα – αλλά τότε που το Pentium δεν ήταν ούτε καν ιδέα στο μυαλό της Intel και το PC μου είχε ένα κουμπάκι που έγραφε «Turbo» και όταν το πάταγες… δεν έκανε απολύτως τίποτα, τα πράγματα ήταν αλλιώς).

Πλέον, υπάρχει ο last.fm για αυτές τις δουλειές (όσοι δεν το έχετε δοκιμάσει και γουστάρετε όπως και εγώ τις λίστες, θα βρείτε τον Παράδεισό σας)

Δε μπορώ βέβαια να πω. Μου λείπει που και που το τετράδιο με τα χοντροκομμένα μου γράμματα αλλά…

—————————————

Μιας λοιπόν και έφτασε το τέλος και αυτού του έτους, σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με τα albums που άκουσα περισσότερο φέτος, χωρίς αυτά να είναι απαραίτητα φετινά ή ακόμα και περσινά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι οι φετινές – και περσινές – κυκλοφορίες των αγαπημένων μου συγκροτημάτων και καλλιτεχνών… δε με συγκλόνισαν κιόλας.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The End Is the Beginning

30 12 2009

Πώς μετράς πόσο «γεμάτος» ήταν ο χρόνος που περασε;

Η ζωή δεν έχει μονάδα μέτρησης. Δε λες ποτέ «έζησα λίγο» ή «έζησα πολύ» την χρονιά που σε αποχαιρετά. Αν θεωρήσουμε πως «κερδισμένος» χρόνος είναι οι στιγμές που αξίζουν να γίνουν ανάμνηση, θα μπορούσαμε τότε ίσως να πούμε πως καλός χρόνος ήταν μια χρονιά που σου έδωσε πολλές αναμνήσεις – ανεξαρτήτως αν ήταν καλές ή κακές.

Αν αυτός είναι ο ορισμός της γεμάτης χρονιάς, η δική μου χρονιά είναι ένα μπουκάλι γεμάτο μέχρι αηδίας. Αλλαγές παντού, χωρισμοί και αποχωρισμοί, τσακωμοί και νέοι φίλοι, νέοι άνθρωποι στη ζωή μου, παλιοί άνθρωποι (αλλά όχι παλιάνθρωποι :p) που ξανατρύπωσαν με τον τρόπο τους στην καθημερινότητά μου, προοπτικές ανανέωσης και αλλαγής για το μέλλον και μια γλυκόπικρη αίσθηση αποχαιρετισμού και καλωσορίσματος.

Συνήθως τα post μου είναι πιο (shall we say…) «dark».

Αλλά, επειδή είναι το τέλος του χρόνου και επειδή καλό είναι να κλείνεις έναν κύκλο με μια σταγόνα ευτυχίας, αυτό το post θα είναι αισιόδοξο (ή τουλάχιστον θα προσπαθήσει να είναι).

Ναι…ήταν μια γεμάτη χρονιά. Δεν ξέρω αν ήταν καλή ή κακή – από μόνο του τίποτα δεν είναι εγγενώς καλό ή κακό, μονάχα σε σύγκριση με κάτι άλλο μπορεί να κριθεί έτσι, αλλά ήταν σίγουρα μια χρονιά που θα θυμάμαι. Και στο τέλος, τι άλλο έχει σημασία, πέρα από το να είσαι καλά, να έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και να κάνεις καινούργια (και παλιά, γιατί όχι;; ) όνειρα για το μέλλον; Αυτό δεν είναι η ζωή; Παρελθόν, παρόν και μέλλον στο μίξερ;

Φέτος δεν έγραφα όσο ήθελα. Life got in the way. Και σε εσάς που στις μεγάλες περιόδους «αγρανάπαυσης» μου στέλνατε e-mail (και δεν απαντούσα), αφ’ενός ζητάω συγγνώμη και αφ’ετέρου ευχαριστώ για τα λόγια σας. Είναι πάντα καθησυχαστικό (to say the least) να ξέρεις πως δεν είσαι ο Μοναδικός Τρελός πάνω στη Γη. Υπόσχομαι πως το 2010 θα ξεκλέβω περισσότερο χρόνο για να τον μοιράζομαι μαζί σας.

Σε εσάς που φτάσατε στο blog μου ψάχνοντας μια απάντηση ή ένα τραγούδι, έχω να πω καλωσήρθατε. Δεν έχω απαντήσεις, αλλά έχω αρκετή μουσική να μοιραστώ.

Σε εσάς που φτάσαττε στο blog μου ψάχνοντας… κάτι άσχετο (π.χ. «Ελληνίδες να γαμιούνται», «ο Χάρι Πότερ να γαμάει», «τα σκατά μου πέτρα», «ΑΝ ΛΕΕΙ ΣΑΓΑΠΩ ΑΦΟΥ ΕΧΕΙ ΠΙΕΙ ΤΟ ΕΝΝΟΕΙ;;», «πώς να αυτοκτονήσω με ένα στυλό;» έχω να πω…better luck next time. A…και συγχαρητήρια: you are even more fucked up than I am 😉 (μια μέρα θα τα μαζέψω και θα ρίξουμε πολύ γέλιο)

Χρωστάω καφέδες σε κάποια άτομα εδώ μέσα. Δεν το ξεχνάω. Ξέρεις εσύ. ;p

Εύχομαι να αποχαιρετάτε όλοι το χρόνο που φεύγει με (έστω και) λίγο καλύτερη διάθεση, πολλές περισσότερες εμπειρίες στην πλάτη σας και έναν τόνο περισσότερης αισιοδοξίας από το πως τον καλωσορίσατε. Μακάρι, κάποια από τα όνειρά σας να πραγματοποιηθούν μέσα στον επόμενο χρόνο (αλλά όχι όλα – η ευτυχία σε υπερβολικό βαθμό μπορεί να έχει τα ίδια αποτελέσματα με τη δυστυχία – άσε που αν όλα πραγματοποιηθούν το 2010, τι θα μείνει για το 2011; :p). Μακάρι, ο καινούργιος χρόνος να σας βρίσκει πάντα «γεμάτους». Όχι στις γιορτές και στις αργίες – τότε που όλοι είναι γεμάτοι ευτυχία, αγάπη…φαγητό :p – αλλά στην καθημερινότητά σας.

Η πιο σοφή ευχή που μου έδωσαν ποτέ ήταν «να έχεις ότι αγαπάς και να αγαπάς ό,τι έχεις».

Αυτό σας εύχομαι και εγώ. Να αγαπάτε τον εαυτό σας – γιατί, στο τέλος της μέρας, αυτός είναι ο μόνος που θα ανεχτεί και θα δικαιολογήσει τις πιο τρελές σας παραξενιές και θα ακούσει τις πιο κρυφές σας σκέψεις – και να έχετε πάντα γύρω σας ανθρωπους που να αγαπούν τον ίδιο παράξενο και μανιοκαταθλιπτικό εαυτό που κρύβεται στο σώμα σας. Γιατί αυτό που μετράει στη ζωή, στο να τα βγάζεις πέρα με τις τρελές στιγμές της ρουτίνας της μέρας είναι τα όπλα που έχεις για να τις πολεμήσεις. Και τα μοναδικά όπλα που πραγματικά έχει κανείς είναι ο εαυτός του και οι άνθρωποι που θα σταθούν πλάι του ακόμα και όταν οι δυνάμεις του θα τον έχουν εγκαταλείψει.

Γράφοντας αυτό το post, μια φράση τριγυρνάει στο κεφάλι μου. Κάποτε (και συγκεκριμένα το 1980) ο Tom Robbins έγραψε μια φράση για την αγάπη και το πώς να την κάνεις να μείνει που έχει γενικότερη ισχύ στη ζωή, τη φιλία, τη δουλειά…well, in a nutshell, σε όλα όσα έχουν σημασία στον πλανήτη Γη. Νομίζω πως θα κλείσω το 2009 με αυτήν. Η απόδοση και η προσαρμογή στις ανάγκες του post είναι δική μου.

«Οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ τέλειοι, αλλά η αγάπη μπορεί να είναι, αυτός είναι ο ένας και μοναδικός μόνος τρόπος που οι μέτριοι και οι αισχροί μπορούν να αλλάξουν, και το να το κάνεις αυτό την κάνει τέλεια. Το να αγαπάς φτιάχνει αγάπη.  Η αγάπη αυτο-δημιουργείται. Σπαταλάμε χρόνο ψάχνοντας την τελειότητα αντί να την χτίζουμε μόνοι μας. Δε θα ήταν αυτός ο τρόπος για να την κάνουμε να μείνει;»

Nam3l3ss.

———————————

U2 – New Year’s Day

The Raveonettes – The Christmas  Song (το θυμήθηκα χάρη σε μια συλλογή του Sounds of Mine – thanks!)

Editors – An End Has a Start

The Reindeer Section – You Are My Joy





Christmas Eve In Neverland

24 12 2009

Παραμονή Χριστουγέννων.

Τελικά όσο και να γκρινιάζω για το χαζοχαρούμενο πνεύμα των Χριστουγέννων, μου αρέσουν, οφείλω να το παραδεχτώ αυτό.

Το στόλισμα του δέντρου ήταν ανέκαθεν η αγαπημένη μου εορταστική ασχολία. Όχι ότι κάθομαι πια να παρακολουθήσω τα φωτάκια να αναβοσβήνουν, ή περιμένω τα δώρα το πρωί των Χριστουγέννων. Για να ακριβολογήσω, τα φωτάκια αν τα έχω ανάψει μια φορά είναι θέμα και δεν περιμένω δώρα από τον Άγιο Βασίλη πια. Κρίμα…Όχι για τα δώρα. Για τη χαρά της προσμονής.

Δεν ξέρω γιατί μου αρέσουν τα Χριστούγεννα. Ίσως γιατί είναι ταυτισμένα με το χειμώνα, με το κρύο και την αίσθηση της γιορτής.

Ίσως πάλι γιατί οι τελευταίες μου αναμνήσεις σαν παιδί είναι χριστουγεννιάτικες. Μετά από κάποια συγκεκριμένα Χριστούγεννα, ο κόσμος παρασοβάρεψε ξαφνικά.

Oh, but they were SOME Christmas.

Κάποιες φορές, τα πράγματα εξιδανικεύονται στο μυαλό μας, όσο περνάει ο χρόνος. Οι αναμνήσεις αλλοιώνονται – όχι τελείως, αλλά δεν παραμένουν πιστές στην «καθαρή» πραγματικότητα. Ξεχνάμε μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες που μας είχαν γαμήσει την ψυχολογία τότε, βάζουμε στην άκρη τα προβλήματα που είχαμε τότε στο κεφάλι μας και δε μας άφηναν να χαρούμε τη στιγμή και απλά φτιάχνουμε στο μυαλό μας μια εικόνα κάποιων Χριστουγέννων που μπορεί – στην πραγματικότητα – να μην υπήρξαν ποτέ όπως τα θυμόμαστε.

Σαν το Πνεύμα των Περασμένων Χριστουγέννων να σου πασάρει αψέντι για kiwi και εσύ να χαίρεσαι για ένα παρελθόν κολάζ αναμνήσεων και ευσεβών πόθων.

Αλλά, ΟΚ…και; Πειράζει;

Ενοχλείς κανέναν να θέλεις να θυμάσαι – για μια φορά – μια στιγμή που έχεις στην καρδιά σου και στο μυαλό σα φάρο στο σκοτάδι, πιο λαμπερή απ’ότι μπορεί να ήταν πραγματικά; Είναι αλήθεια τόσο κακό να υποψιάζεσαι πως πίνεις αψέντι αλλά εσύ να γουστάρεις να πιστεύεις πως είναι ακτινιδιο-χυμός-του-Θεού το πράσινο παραισθησιογόνο που καταπίνεις;

Και ναι, μπορεί να μην παίξατε χιονοπόλεμο με τις ώρες στις γύρω πλατείες, όμως αγγίξατε μαζί το χιόνι και αυτό ισοδυναμεί με κάτι μεγαλύτερο από λίγες ώρες παιχνιδιού.

Μπορεί να μη στολίσατε μαζί το δέντρο και τα φώτα στο μπαλκόνι, αλλά ήρθε και τα βρήκε όλα φωτεινά και την είδες να λάμπει από χαρά και ένιωσες αυτό που οι άνθρωποι λένε «μαγεία» των Χριστουγέννων.

Μπορεί να μην πιστεύατε πια και οι δύο στον Αϊ Βασίλη, αλλά τον περιμένατε μαζί μέχρι το πρωί των Χριστυγέννων και ακόμα και αν δεν ήρθε εσείς περιμένατε κοντά στο δέντρο μήπως εμφανιστεί.

Μπορεί να μην πετάξατε μαζί στη Χώρα του Ποτέ, αλλά την είδατε μαζί και δώσατε υπόσχεση πως αν χαθείτε κάποτε θα ξαναβρεθείτε εκεί – δεύτερο αστέρι δεξιά και ευθεία μέχρι το ξημέρωμα.

Στο τέλος της μέρας δεν έχει σημασία πώς ή τι θυμάσαι, αν ήπιες αψέντι ή χυμό, αν το Πνεύμα των Περασμένων Χριστουγέννων σου έφερε χαρά ή γλυκόπικρη ανάμνηση από τις μέρες που πέρασαν, παρά μονάχα ότι θυμάσαι. Όπως θυμάσαι, και ό,τι θυμάσαι.

Σε όλους αξίζουν μερικές καλές αναμνήσεις και μια χούφτα ευτυχισμένες στιγμές – είναι απαραίτητες άλλωστε για να πετάξει κανείς στη Χώρα του Ποτέ όταν του τελειώσει η νεραϊδόσκονη, και εγώ έχω σκοπό να το κάνω αυτό το ταξίδι, ακόμα κα αν χαθώ χίλιες φορές μέχρι να φτάσω εκεί.

Με περιμένει, άλλωστε, εκεί.

—————————————————

Holidays On Ice – Here Comes Your Ride (Goodbye beautiful it’s time/ The daisies are trampled/ It’s such a crime/ You look so far ahead/ And left so much behind…)

Joni Mitchell – A Case Of You ( I remember that time that you told me, you said/ Love is touching souls/ Surely you touched mine/ Cause/ part of you pours out of me/ In these lines/ from time to time…)

Nick Cave & The Bad Seeds – And No More Shall We Part ( And no more shall we part/ It will no longer be necessary/ And no more will I say, dear heart/ I am alone and she has left me…)





Χάπι Christmas

26 12 2007

Απολογισμός Φετινών Χριστουγέννων

Αγαπημένα πρόσωπα στο νοσοκομείο: 1

Ξαφνικά τηλέφωνα that scared the hell out of me: 2

Χριστουγεννιάτικα τραπέζια που έμειναν στο στρώσιμο: 1

Χώρος όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας των Χριστουγέννων: Ευαγγελισμός

Αριθμός νοσοκομείων: 2

Χρόνια ζωής που έχασα από το άγχος μου: 20 (τουλάχιστον)

Τσιγάρα στο τασάκι: αμέτρητα

Το να περνάς τα Χριστούγεννά σου σε νοσοκομείο (και μάλιστα δημόσιο): Priceless!

 

Και πάνω που νόμιζα ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα…

Βέβαια, ήταν αναμενόμενο. Μετά από τόσο μίσος για τα Χριστούγεννα, they were bound to come and bite me in the ass! Μόνο που δε με δάγκωσαν απλά. Με πέθαναν. Σε φάση… it’s back and this time it’s personal.

Αλλά θα πω αυτό, και αυτό το λέω εγώ που οι ώρες που έχω περάσει σε νοσοκομεία και κλινικές όλων των ειδών μετριούνται σε ζωές: τα Χριστούγεννα είναι μια από τις χειρότερες εποχές για να παθαίνει κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο κάτι. Οι γιατροί λείπουνε, το προσωπικό που έχει μείνει πίσω σε κοιτάει με μισό μάτι καθώς ψιθυρίζει «εμείς να μην κάνουμε Χριστούγεννα;» μέσα από τα δόντια του και τα γαμημένα τα φωτάκια και τα μπαλάκια στα δέντρα να συνεχίζουν να αναβοσβήνουν και να στέκονται όρθια δίπλα ακριβώς απ’όπου ο ασθενής περιμένει σε ένα φορείο τη σειρά του να μπει σε ένα δωμάτιο με 5 γέρους, ένας εκ των οποίων φωνάζει «αστυνομία, κλέφτης!» ακόμα και αν είναι η ίδια του η κόρη αυτή που ανοίγει την ντουλάπα του.

Όχι ότι υπάρχει «ωραία εποχή» για να είναι κανείς άρρωστος, αλλά αν υπήρχε λίστα με τις χειρότερες εποχές για αρρώστους, στην κορυφή θα έμπαιναν τα Χριστούγεννα.

Το γαμημένο το 2007!

Αυτό τα φταίει όλα. Και ενώ μέχρι στιγμής ήταν από αδιάφορο έως βαρετό, σου σκάει στο τέλος με ένα «μπαγκ» ενώ σου χαμογελάει χαιρέκακα «Τζα, στην έσκασα. Πάρε να’χεις να με θυμάσαι».

Ευτυχώς τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα. Οι γιατροί δεν ανησυχούν και σιγά σιγά μπαίνουμε στους ρυθμούς μας (και συνηθίζουμε τις διαδρομές με το μετρό μέχρι το νοσοκομείο).

Ωστόσο κάνω παράκληση. Αν κανείς σας βρει ανθρώπινα κομμάτια στο μετρό (π.χ. δε νιώθω την καρδιά μου πια από τους χτύπους, μούδιασα αριστερά και πόνεσαν τα πνευμόνια μου από το νταπ-ντουπ), please κάντε έναν κόπο και γράψτε μου εδώ. Δικά μου είναι. Τα ένιωθα να πέφτουν όσο έκανα τη διαδρομή δουλειά-σπίτι αφού έμαθα τα «γιορτινά» νέα. Αλλά που μυαλό να γυρίσω να τα πάρω. Άλλωστε το «εορταστικό» μετρό περνάει και ανα 10λεπτο, είμαστε τώρα να χάνουμε χρόνο ψάχνοντας τα χαμένα μας κομμάτια…

Αν τα βρείτε κρατήστε τα και ειδοποιήστε με να περάσω να τα πάρω.

Αν δεν τα βρείτε, μη σκάτε. Πιείτε ένα ποτό και στην υγεία μου αλλά και στα νεο-εξαφανισθέντα κομμάτια μου. Άλλωστε, δε βαριέσαι. Ο μισός άνθρωπος δε φοβάται μη χάσει τίποτα πια. Μόνο τους ολοκληρωμένους ανθρώπους γύρω του που στηρίζουν τη δική του μισο-ζωή, τον αγαπάνε παρόλη την μισο-ύπαρξη/μισο-ανυπαρξία του και τον δέχονται με πλήρη κατανόηση παρά τις μισο-εμμονές/μισο-παραξενιές του. Και αυτούς τους ανθρώπους ο μισός άνθρωπος τους αγαπάει. Όχι μισα. Ολόκληρα. Ακόμα και αν τους το μισο-λέει μονάχα.

Merry Christmas σε όλους σας, guys & gals (ακόμα και αργοπορημένα – please forgive me). And an even better 2008.

Μακάρι κανείς μας να μη ζήσει αρκετά ώστε να μην είναι πλέον καλά και μακάρι να ζήσουμε τόσο καλά ώστε να νιώθουμε και μέσα μας πως ζήσαμε κάτι περισσοτερο από αρκετά. Ότι ζήσαμε ακριβως – not a day more not an hour less – όσο θέλαμε και γουστάραμε να ζήσουμε.

Nam3l3ss.

aka the HalfMan

aka He who hated Christmas and then Christmas started hating him back.

—————————————————————

Music to listen to while intoxicated by hopes of a great 2008:

The Raveonettes – The Christmas Song ( All the lights are coming on now/How I wish that it would snow now/I dont fell like going home now/I wish that I could stay… )

Coldplay – The Scientist ( I had to find you/Tell you I need you/Tell you I set you apart/Tell me your secrets/And ask me your questions/Aww let’s go back to the start…)

Leona Lewis – Run (Snow Patrol Cover)( Have heart my dear/We’re bound to be afraid/Even if it’s just for a few days/Making up for all this mess… )





The Four-Letter Word – Mixtape #4

23 12 2007

Μιας και όπου να’ναι θα γεμίσει (αν δεν έχει ήδη γεμίσει) το δίκτυο με τα «Best Of» και τα «Greatest Hits» του 2007 από όλη την blogοκοινότητα, σκέφτηκα να μην ανεβάσω ακόμα το δικό μου top των τραγουδιών του 2007.

Αντίθετα, ανεβάζω το Mixtape #4, το οποίο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα αυτά τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν εκνευριστικά, τον κόσμο που πάντα ψάχνει μια αφορμή για να γιορτάσει (ακόμα και όταν δεν έχει πραγματικά τίποτα για να γιορτάσει) και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι μου, που κοντεύει να εκραγεί από παιχνίδάκια, μπαλίτσες, λουλουδάκια…ΑΡΓΓΓΓΓΓΓΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!

Κυρίες και κύριοι, The FUCK mixtape!!

Mixtape #4 – The Fuck Songs!