Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Hats off

9 08 2012

Γενικά δεν ποστάρω πολλά link προς άλλα site.

Όχι γιατί δε διαβάζω άλλους bloggers ή άλλα site, εννοείται πως διαβάζω. Συνεχώς διαβάζω.

Απλά σπάνια βρίσκω κάτι που να θέλω τόσο πολύ να μοιραστώ απλά και μόνο γιατί με καλύπτει απόλυτα και δε θα μπορούσα να το πω καλύτερα ή πιο «προσωπικά» ακόμα και αν προσπαθούσα.

Τον τελευταίο όμως καιρό έπεσα πάνω σε δύο κείμενα που περιγράφουν τόσο άριστα τις σκέψεις μου για δύο θέματα που απλά έπρεπε να μοιραστώ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η Χρυσή Ευκαιρία ενός Πολυχρηστικού Αιδοίου που ακούει Έφη Σαρρή και Mazoo & The Zoo (aka LOL!!)

11 01 2010

!!ΠΡΟΣΟΧΗ!!

Διαβάζοντας την παρακάτω λίστα, διατρέχετε τους εξής κινδυνους:

1) Να θεωρήσετε πως ζείτε στη ζώνη του λυκόφωτος (όχι του κρυόκωλου τερατουργήματος που κυκλοφορεί σαν ίωση στα σινεμά, στην άλλη την πραγματικά τρομακτική)

2) Να εγκαταλείψετε το ίντερνετ για πάντα.

3) Να εγκαταλείψετε τα εγκόσμια για πάντα

4) Να πέσετε κάτω από τα γέλια.

5) Να πέσετε κάτω από τη διαστροφή μερικών ανθρώπων.

Όπως σας είχα υποσχεθεί, ακολουθεί μια λίστα με τις λεγόμενες «λέξεις κλειδιά», που κατευθύνουν (ανεπιτυχώς) κόσμο στη σελίδα αυτή. To εν λόγω Top 20, αποτελεί προσπάθεια 3 μηνών γι’αυτό θα σας παρακαλούσα να του φερθείται με την προσοχή και το σεβασμό που του αξίζει (κοινώς, σα σκουπίδι). Without further ado, λοιπόν, here goes (seriously!!) nothing:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Googlewashing

23 09 2008

Αγαπητέ αναγνώστη,

Απευθύνομαι σε εσένα που έρχεσαι εδώ (προφανώς κατα λάθος) ψάχνοντας στο google λέξεις κλειδιά. Allow me to clear up some things:

  • ΔΕΝ ξέρω ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος αυτοκτονίας (και χαιρομαι γι’αυτό γιατί ύπήρχαν φάσεις στη ζωή μου που αν τον ήξερα, μάλλον θα τον είχα χρησιμοποιήσει)
  • ΔΕΝ θα βρεις εδώ «σέξυ photos» του Πολύδωρα, του σέξυ πολιτικού (ανωμαλία που βαράει ο κόσμος ώρες ώρες!)
  • ΔΕΝ ξέρω «πού είναι» (απάντηση στην ερώτηση που έχει φέρει κάποιον 4-5 φορές στο blog μου)
  • ΔΕΝ ξέρω ποια είναι τα κορίτσια των Mazoo & The Zoo, δεν έχω διευθύνσεις και τηλέφωνα και κυρίως
  • ΔΕΝ ΕΧΩ γυμνές photos τους αλλά επίσης
  • ΔΕΝ ΕΧΩ mp3 τους
  • ΔΕΝ μπορώ να σε βοηθήσω πάνω στο θέμα «ΜΟΥΝΙ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ»
  • ΔΕΝ έχω κανένα ελληνικό mp3 με τίτλο «Δεν ξέρω ποιό είναι mp3»
  • ΔΕΝ γνωρίζω καθόλου από «ελληνικές ρούμπες»
  • ΔΕΝ πουλάω ναρκωτικά, οπότε σταμάτα να ψάχνεις «online κατάστημα ναρκωτικά» (κάτι σαν το Play.com ψάχνεις; Tύπου Drug.com?)
  • Η Rachel τα ξαναβρήκε με τον Ross, η Monica και ο Chandler υιοθέτησαν δύο παιδιά και ετοιμάζονται για τη μετακόμιση στα προάστια και η Phoebe με τον Joey…well…εκεί τίποτα ιδιαίτερο (αν και θα μποροούσες να είχες βρει απάντηση πιο γρήγορα από κάποιο άλλο site)
  • ΔΕΝ ξέρω τι είναι το YOUFUCK (κάτι σαν το «you suck!»; )
  • ΔΕΝ μπορώ να σε βοηθήσω αν εσύ νιώθεις πως δε σ’αγαπάει κανείς. Και να σου πω και κάτι άλλο; Κανείς δε μπορεί. Τουλάχιστον, κανείς online.
  • ΔΕΝ ξέρω τι είναι το Gaydar (διόρθωση: μόλις έμαθα. ΧΑ χα χα χα!)
  • ΔΕΝ έχω site για γνωριμίες
  • ΔΕΝ έχω γυμνές φωτογραφίες των: Jake Gyllenhaal, Alanis Morissette, Placebo, Thom Yorke, PJ Harvey και Chris Martin.

Αυτά!

Και τώρα που το ξέρεις, please ψάξε αλλού.

Thanks!





Ιδιογράφως

14 06 2008

Απαντώ λιιιιιιιιιγο καθυστερημένα στην πρόσκληση της Μe:Moir και παραθέτω και εγώ με τη σειρά μου τα ολοδικά μου ορνιθοσκαλίσματα!!

There you go λοιπόν:

Για το ΙδιογράφΩς

Δίνω πάσα σε: Razzmatazz, kat. και Βερενίκη





The Razzidor

16 05 2008

Υπάρχουν μερικά πράγματα που χωρίς να το θέλεις ή να το επεδίωξες, δεν έκανες ποτέ.

Δεν πρόλαβες, δεν έμαθες έγκαιρα, δεν φρόντισες, ήρθαν έτσι τα πράγματα που τα έμαθες όλα αργά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το τι κάνεις όσο έχεις ακόμα λίγο χρόνο και φωνή για να τα πείς (ή χέρια για να τα γράψεις ;p).

Χρωστάω κάτι σε δύο ανθρώπους που για μένα είναι η «παρέα» μου εδώ μέσα, στον αχανή και τρελό κόσμο (γεμάτο ξενέρωτους πολέμους και ανατροπές) του internet.

Στον 1+ χρόνο που είμαι εδώ ανάμεσά σας, γνώρισα πολλά άτομα και όλοι έχουν μια θέση στην καρδιά μου. Με κάποιους μιλάω συχνά και εκτός του blog (με mail, με msn whatever… no es importante), με κάποιους άλλου όχι, και αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση τίποτα από μόνο του. Σε συνδυασμό όμως με το γεγονός πως στην καρδιά μου τα δύο αυτά άτομα έχουν μια μεγάλη και φωτεινή αίθουσα just για την πάρτη τους, νομίζω πως εκφράζει καλύτερα από οποιαδήποτε λέξη το πόσο ευτυχισμένος είμαι που τους γνώρισα, έστω και «ψηφιακά», έστω και πίσω από μια οθόνη, έστω και μέσω κειμένων και όχι μέσω διαλόγων.

Τα δύο αυτά άτομα είναι η Razz (ladies first!) και ο Balidor.

Και οι δύο τους είναι σε φάση «φυγής».

O μεν Balidor «υποχρεωτικής» η δε Razz κατόπιν επιλογής (όσο γίνεται να πούμε πως τα πράγματα που μας συμβαίνουν είναι προϊόντα δικής μας επιλογής και όχι μιας μαγικής δύναμης που κινεί τα σκοινιά μας).

Αφιερωμένο λοιπόν αυτό το post στους δυο τους.

@ Balidor:

Δεν ξέρω πότε και πού θα είσαι όταν θα δεις το post αυτό.

Δεν ξέρω αν θα είναι στην πρωτη σου άδεια ή πιο πριν ή πιο μετά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μονάχα το παρακάτω: Φίλε, Βαλίδορε, καλά κουράγια, καλή δύναμη και να μη μας ξεχνάς. Να μπαίνεις και να γράφεις όποτε μπορείς και να περνάς και από μας που και που, να μας γράφεις τα νέα και τις περιπέτειές σου και να κρατήσεις ανέπαφα τα χίλια κομμάτια σου, ακριβώς όπως τα συντηρούσες και πριν.

Q: Ειδικές δυνάμεις;; Το σκέφτηκες καλά;; Are you serious?????

@ Razz:

Oh Razzy….

Όσο γράφω το post αυτό, μια φράση έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Δεν κολλάει και πολύ, αλλά κόβει σβούρες στο κεφάλι μου και πρέπει να την πω. «Oh, Mrs. Dalloway, always throwing parties to cover the silence». Δεν είναι τρελό; Δεν ξέρω γιατί μου κόλλησε. Ξέρεις πόσα χρόνια έχω να δω τις Ώρες; Razz, you know I don’t believe in wishes. Στο τέλος σε αφήνουν με ένα μεγάλο κενό, εκεί που θα έπρεπε κανονικά να νιώθεις όσα περίμενες. So I just don’t trust them. Γι’αυτό δε θα σου ευχηθώ τίποτα. Θα προσεύχομαι μονάχα στον Θεό που κυβερνάει τo δικό σου σύμπαν, να πραγματοποιήσει όλες τις δικές σου ευχές.

Για όσους διαβάζουν αυτό το post να πω πως η Razz είναι η Ιθάκη μου. Έκεινη (άθελά της) με παρακίνησε να «βγω στο δρόμο» που λέει και ο Καβάφης και δεν υπάρχει πιο αισιόδοξο πράγμα στον κόσμο από το να βλέπεις τους ανθρώπους που εκτιμάς και σε εμπνέουν, να προχωράνε μπροστά. Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω αυτό, τα έχουμε πει και μεταξύ μας με την Razz, I just thought I should share it, in case someone cares 🙂

Και που είσαι Razz, εκεί που θα πας, κράτα μου μια θέση. You know, σε κάποιο από εκείνα τα στενά που μοιάζουν όλα απελπιστικά ίδια μεταξύ τους, σε μια από τις καφετέριες που δεν έμαθαν ποτέ να φτιάχνουν ΦΡΑΠΕΔΙΑ, I hope ότι μια μέρα θα πιούμε μαζί τον πιο γαμάτο καφέ. Και θα τους μάθουμε να φτιάχνουν και φραπέ!!

YΓ: Πρόσεχε μη χαλάσεις και αρχίσεις να πίνεις τα δικό τους νεροπλύματα…!!!

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στα αντίο…

Χμμμ…

Μάλλον λέω ψέματα. Θα ΗΘΕΛΑ να ΜΗΝ ήμουν καλός στα αντίο. Η αλήθεια είναι πως πάντα τα πήγαινα καλά μεχρι το αντίο. Στην επόμενη φάση, που το αντίο πάυει να είναι μια λέξη και γίνεται πια πράξη είναι που πάντα δυσκολευόμουνα και μερικές φορές σκέφτομαι: «να το χέσω που ξέρω να κρατιέμαι μέχρι εκεί. Τι αξία έχει όταν γίνομαι σκατά στο μετά;»

Δε γαμιέται όμως…

Όσο ξέρω ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς και σαν τον Balidor και τη Razz, ξέρω πως υπάρχει ένας μικρός λόγος να συνεχίζεις να ελπίζεις…

———————————

Music for Sergeant Balidor….

The White Stripes – Seven Nation Army

Death In Vegas – Dirge

για τη Razz-UK-matazz:

Pulp – Razzmatazz

Stereo Nova – Ο Εξώστης (Τα Μάτια Του Φίλου Μου) ( Από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή / τώρα αυτή είναι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη Γη…. )

…και κάτι και για μας.

Morissey – That’s How People Grow Up

Cat Stevens – Wild World





My 7 Deadly Sins

23 03 2008

Όταν οι φίλοι σε καλούν, είναι καθήκον σου να απαντάς.

Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, η lifewhispers με προ(σ)κάλεσε να αποκαλύψω τα 7 μου μειονεκτήματα, τα οποία μόνο εφτά δεν είναι.

Now, to be honest, την τελευταία φορά που μέτρησα τα μειονεκτήματά μου (μια μικρή καταμέτρηση, μην φανταστείτε ότι έκανα και απογραφή!) ο αριθμός που προέκυπτε δεν ήξερα καν πως διαβάζεται (yep, that much!). Αν ρωτήσετε μάλιστα τους φίλους μου είμαι σίγουρος πως θα σας πουν πως αν τα μειονεκτήματα μου ήταν χρήματα το όνομα που ψάχνει ο τυπάκος στη διαφήμιση του ΟΠΑΠ, αυτό του «Έλληνα κροίσου με δικό του νησί» θα ήταν σίγουρα το δικό μου.

Μετά από ώριμη σκέψη λοιπόν, καταλήγω σε 7 εξ αυτών, τα οποία κατά γενική ομολογία εμφανίζω πιο συχνά. Here we go:

1. Ζηλεύω

ιδιαίτερα τους ανθρώπους που αγαπάω και μάλιστα τους ανθρώπους που αγαπάω και δεν μου δίνουν την προσοχή που θέλω (ή τουλάχιστον που έτσι νιώθω), ζηλεύω αφόρητα

 

2. Είμαι απίστευτα απαιτητικός και μερικές φορές ακόμα και αυταρχικός

θέλω να πράγματα που με αφορούν να γίνονται όπως εγώ γουστάρω. Μόνο τότε νιώθω πως έχω πραγματικά τον έλεγχο στη ζωή μου.

 

3. Στην παρέα, δε θέλω να είμαι «ένας από όλους» θέλω να είμαι αυτός τον οποίο όλοι θέλουνε μαζί τους

 

4. Είμαι εκδικητικός

δε συγχωρώ, απλά κρατάω πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και προχωράω.

 

5. Μου αρέσει να γκρινιάζω

μερικές φορές και για πράγματα που δεν με ενοχλούν (ή τουλάχιστον όχι τόσο πολύ)

 

6. Έχω εθιστική προσωπικότητα

είμαι coffee addict, smoke addict, workaholic και ενίοτε και alchoholic

 

7. Πολλές φορές μοιάζω να γράφω τους φίλους μου, ενώ είναι εντελώς αλλιώς η πραγματικότητα

Για μένα οι φίλοι είναι πάνω από την (ευρεία έννοια της) οικόγενειας και όταν λέω ότι κάποιο άτομο είναι φίλος-η μου, για μένα είναι περισσότερο από οποιονδήποτε απλό συγγενή και είμαι πάντα ένα τηλέφωνο μακριά την ώρα που θα με χρειαστεί.

 

That’s about it. Βασικά that’s the 1/1000000 των μειονεκτημάτων μου αλλά αυτά φαντάζομαι πως ενοχλούν περισσότερο τους δικούς μου ανθρώπους – αυτούς που με ανέχονται και τους ανέχομαι καθημερινά και με αγαπάνε όχι παρά αλλά με τα τρελά, τις μαλακίες, τα κολλήματα και τις παραξενιές μου. Για αυτούς τους ανθρώπους συνεχίζω να χρησιμοποιώ τη λέξη «φίλος»και αυτοί είναι ένας βασικός λόγος που σηκώνομαι από το κρεβάτι το πρωί και σκοτώνομαι να έρθω από τη δουλειά σαν τη σαρδέλα μέσα σε βρώμικα βαγόνια και μινιατούρες λεωφορείων για να τους συναντήσω. Για να πούμε την ίδια μαλακία που είπαμε και το προηγούμενο βράδυ, τα ίδια αστεία που κάναμε και τις προηγούμενες μέρες, αλλά κυρίως, για να ασιθανθώ επιτέλους πως φτάνω στο σπίτι μου.

 

Σειρά μου τώρα:

Καλώ τους Balidor, Razz και Me:Moir να μας αποκαλύψουν τα 7 Deadly Sins τους.





Oh… But Love They Say is Wealth (aka A Year of Blogging)

13 01 2008

1 χρόνος.

Πόσοι διαφορετικοί τρόποι υπάρχουν για να μετρήσει κανείς το χρόνο;; Ώρες, Μέρες, Μήνες. Εμπειρίες, Αναμνήσεις, Γνωριμίες. Άνθρωποι, Λόγια, Ήχοι.

Αν ένας χρόνος σημαίνει 365 ημέρες για τον κόσμο, στον ψηφιακό πλανήτη μας ο χρόνος αυτός μεταφράζεται σε εκατοντάδες posts, χιλιάδες σχόλια, γνωριμίες με μερικούς από τους πιο έξυπνους, ταλαντούχους και υπέροχα προβληματικούς ανθρώπους (με την καλή έννοια 🙂 ). Εκατοντάδες νέα τραγούδια, χιλιάδες νέοι στίχοι, πανέμορφες εικόνες και αναμνήσεις. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ, ποιούς να πρωτοευχαριστήσω και πως να μπορέσω να εκφράσω αυτό που νιώθω. Γιατί το να γράφεις ένα blog είναι εύκολο – σχεδόν αυτοματοποιημένο πλέον. Το να σου απαντάνε όμως άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι εμπειρίες, κοσμοθεωρίες και στάση ζωής, το να σου δίνουν τη συμβουλή τους και εσύ τη δική σου για όλα αυτά που σε πονάνε και όλα αυτά που αγαπάς, δεν μετριέται με καμία συμβατική μονάδα μέτρησης.

Οι Everything but the Girl, στο τραγούδι τους Careless έχουν ένα στίχο που λέει:

«Pleasure is a pretty thing
Oh but love they say is wealth…»

…και τον ένα αυτό χρόνο μου στην μπλογκόσφαιρα τα είδα, τα ένιωσα και με αγκάλιασαν και τα δύο. Και η ευτυχία του να βλέπεις ανθρώπους που δε σε ξέρουν από κοντά, δεν συνάντησες ποτέ και δεν σου χρωστάνε τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από αυτά που τους χρωστάς εσύ, είναι πραγματικά πολύ μεγάλη για να μπορέσει να αποδοθεί με μερικές μονάχα λέξεις σε ένα λευκό φόντο. Και γι’αυτά τα πράγματα καλύτερα είναι να αφήνεις να μιλά η σιωπή – πάντα είναι πιο σοφή σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και η αγάπη. Πραγματική αγάπη από ανθρώπους που σέβεσαι και αγαπάς και εσύ. Υπάρχει άραγε πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο από εμάς;; Και δεν μετράνε τα comments, τα στατιστικά του διαδικτύου ή το πόσο συχνά σου απαντάνε οι νέοι σου φίλοι. Είναι το συναίσθημα εκείνο, όταν σου στέλνουνε ένα μήνυμα ή όταν σου γράφουν ένα σχόλιο που γεμίζει την καρδιά σου και βρίσκει καταφύγιο στο στομάχι σου, και σου ψιθυρίζει ότι υπάρχουν κι άλλες Χαμένες Ψυχές εκεί έξω, ότι δεν είσαι μόνος εναντίον όλων (άνιση μάχη – καταραμένα άνιση μάχη).

Ξεκίνησα το blog αυτό με έναν σκοπό. Να πω μια ιστορία. Την ιστορία μου.Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα στην αρχή. Στη συνέχεια κατάλαβα πως όλοι όσοι βρισκόμαστε πίσω από τις οθόνες μας, δεν έχουμε ιστορίες παράλληλες, μακριά η μία από την άλλη, απλά ιστορίες διαφορετικές που όμως τέμνονται, μπερδεύονται, και κάπου κάπου συμπορεύονται. Ναι είμαστε όλοι μας πλανήτες σε ένα αφιλόξενο σύμπαν. Όμως ακολουθούμε όλοι παρόμοιες τροχιές.

Για μια ακόμη φορά, συνειδητοποίησα πως αυτό που έλεγε η Ιθάκη, πως δηλαδή το ταξίδι είναι αυτό που αξίζει και όχι μονάχα ο προορισμός, είναι το πιο απλό και συνάμα το πιο σωστό πράγμα που έχω ακούσει ποτέ μου. Δεν έφτασα ακόμα εκεί που θέλω να πάω, δεν πάτησα στην προσωπική μου Σελήνη και δεν κατάφερα να φτάσω στις κορυφές των προβληματισμών μου. Για να πω την αλήθεια τα ερωτήματα που απάντησα με οδήγησαν, χέρι χέρι σε νέους προβληματισμούς… αλλά δε βιάζομαι πια. Χαίρομαι τη διαδρομή. Χαίρομαι όλους εσάς που γνώρισα σε αυτή. Χαίρομαι που «βγήκα στον πηγαιμό», χωρίς το άγχος πια του πότε θα φτάσω. Και αυτό το χρωστάω καθαρά σε εσάς. Και σας ευχαριστώ.

Όταν ξεκίνησα δεν ήξερα για πόσο θα κρατήσει αυτή η φάση. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα κάτι το οποίο να κρατήσω για τόσο καιρό. Σιχαίνομαι τη συνήθεια και ίσως ακριβώς επειδή δε «συνήθισα» ποτέ το blog αυτό να είμαι ακόμα εδώ.Ο Nam3l3ss με βοήθησε όσο ακριβώς τον βοήθησα. Μέσα από αυτόν έκανα την καλύτερη αυτοψυχανάλυση που θα μπορούσα να κάνω και αν υπάρχει κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές, κάποιος που έχει κάτι να πει και κανένα για να το πει, η μοναδική συμβουλή που έχω να του δώσω είναι να ξεκινήσει ένα δικό του blog. Πραγματικά, δεν έχω ξαναζήσει τόσο όμορφες διαδικτυακές στιγμές όσο μέσω αυτής της λευκής σελίδας στο wordpress.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, για τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ μέσα, για εκείνους που με βοήθησαν και με στήριξαν ένα χρόνο τώρα, για τους bloggers που με έκαναν να θέλω να γράψω, για τις όμορφες στιγμές του blogging αλλά δε θα το κάνω γιατί εξιστορώντας κάτι τόσο προσωπικό φοβάμαι πως θα χάσει λίγο από τη μαγεία του. Και εγώ, τη συγκεκριμένη μαγεία τη χρειάζομαι ολόκληρη. Γιατί μερικά πράγματα είναι σαν την ομορφιά των αγαπημένων σου στίχων – έχουν αξία μονάχα για σένα και μονάχα επειδή τους δίνεις εσύ την αξία που θέλεις να έχουν στην καρδιά σου. Οποιαδήποτε προσπάθεια εξήγησής τους στους άλλους, απλά θα οδηγήσει σε μια οδυνηρή απομυθοποίησή τους. And that’s not what I, not what any of us, want.

Always yours,

a lost as always, happy as never before,

Nam3l3ss

ΥΓ: Μια φίλη κάποτε μου είχε πει πως η λέξη «τέρμα» βρίσκει την πραγματική της έννοια μονάχα στα τρόλεϊ. Εκεί όπου η διαδρομή μπορεί να τελειώνει, μπορεί και να αρχίζει, από μια διαφορετική αφετηρία και από μια αντίστροφη οπτική γωνία. So this is not the «end». This is just the beginning.

————————————————————————

Music to listen to while traveling to 1-year old planet Nam3l3ss:

Peter Bjorn & John – Young Folks ( It doesn’t matter what we do/ Where we are going to/ We can stick around and see this night through… )

Guided by Voices – I Am A Scientist ( I am a scientist – I seek to understand me/ All of my impurities/ and evils yet unknown/ I am a journalist/ I write to you to show you/I am an incurable/ And nothing else behaves like me… )

Radiohead – Just ( You do it to yourself/ You do/And thats what really hurts is/ You do it to yourself just you/ You and no-one else )





Καπέλα Στα Φώτα – Το Βιβλίο

2 01 2008

male200x140white

Στις 14 Ιανουαρίου κλείνω ένα χρόνο στη blogόσφαιρα.

Μέσα σε αυτό τον χρόνο έζησα μερικές από τις πιο όμορφες διαδικτυακές στιγμές της διαδικτυακής μου ζωής από αυτό εδώ το blog. Γνώρισα ανθρώπους σαν κι εμένα (κάτι που δεν περίμενα ποτέ πως θα καταφέρω), έμαθα πως η ζωή αυτή όσο μοναχική και αν φαίνεται με την πρώτη ματιά, πάντα κρύβει ανθρώπους που μοιράζοντα τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες ηλίθιες ή ανούσιες ή σουρεαλιστικές αγωνίες με εσένα. Δεν είσαι ποτέ μόνος σου ακόμα και όταν νιώθεις τη μοναξιά να σε τυλίγει.Έπειτα ήρθαν τα Καπέλα.Για όσους δεν τα ξέρετε τα Καπέλα Στα Φώτα, είναι μια ομάδα. Όχι, η λέξη ομάδα σημαίνει «μάζα» , «απρόσωπο σύνολο» και αν κάτι χαρακτηρίζει τα Καπέλα είναι η ψυχή, το μεράκι και η αγάπη για αυτό που κάνουν. Είναι μια παρέα λοιπόν, μια παρέα που θυμίζει κάπως την παρέα που είχες εσύ, που είχα εγώ, που είχαμε όλοι μας στην πενταήμερη του λυκείου. Ξέρεις για ποιούς μιλάω…έτσι;; Τους τρελούς εκείνους τύπους που φτιάχνανε κάτι από το τίποτα, που γούσταρες να περνάς χρόνο μαζί τους γιατί σε «πιάνανε» και τους «έπιανες», γιατί οι φάσεις σας ήταν ομόκεντρες και γούσταρες ακόμα και να διαφωνείς μαζί τους, γιατί οι διαφωνίες σας κατέληγαν στην παραλία με τσιγάρο και αναμμένη φωτιά να τραγουδάτε αγκαλιά με τον Περπατητή για ταξίδια, καμμένες ζωές και χαμένες αγάπες.

Αυτό είναι και τα Καπέλα.

Είναι η παρέα της πενταήμερης και είναι οι άνθρωποι που σέβομαι πιο πολύ απ’όλους, μέσα και έξω από τον δυαδικό κόσμο του Internet. Γιατί παλεύουν για αυτό που αγαπάνε και τρέχουν με την ψυχή τους για να κάνουν μια ιδέα (που ίσως κάποιοι θεωρήσουν τρελή, ίσως κάποιοι κίνηση εντυπωσιασμού, αλλά who cares?) πραγματικότητα.

Αυτή η ιδέα είναι ένα βιβλίο.

Μια συλλογή από κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στα blogs των μελών. Κείμενα που μιλάνε για ότι μπορείς να φανταστείς, γραμμένα όλα με ψυχή. Γραμμένα από την εσωτερική ανάγκη μας να μιλήσουμε, να ακουστούμε και να ακούσουμε. Ένα από τα κείμενα είναι και δικό μου και είναι ένα πράγμα για το οποίο θα καυχιέμαι μια ολόκληρη ζωή – δεν είναι και λίγο ένα κείμενό σου να συμπεριλαμβάνεται σε μια συλλογή κειμένων την οποία έχουν «φωτίσει» άνθρωποι που…ρε πούστη μου… αγαπάς.

Θα το βρεις…

Στο Σπόρο (Σπύρου Τρικούπη 21, Εξάρχεια)

…ή θα σε βρει;;

Πού;

Στο μετρό στο αδειανό διπλανό κάθισμα. Στο καμμένο μπαράκι που πηγαίνεις για ένα μοναχικό ποτό – που πάντα είναι «το τελευταίο για απόψε» και πάντα σε βρίσκει εκεί το ξημέρωμα. Στην πλατεία, εκεί που παίζουν τα παιδιά. Στη στάση του λεωφορείου -που έχει πάει 23.30 και ακόμα περιμένεις σε αυτό το γαμημένο κρύο που τρυπάει το παλτό και τρυπώνει μέσα σου. Παντού. Και όταν το βρεις να το διαβάσεις. Θα βρεις ένα πανέμορφο μωσαϊκό σκέψεων και ονείρων στις σελίδες του.

Και ένα ευχαριστώ στα παιδιά που τρέξανε, μιλήσανε, επιμελήθηκαν, φρόντισαν και έκαναν αυτή την ιδέα πραγματικότητα είναι μεν λίγο, αλλά ειλικρινές. 🙂

So check it out.

I’m SO fuckin’ proud to have been with you guys on this one.

🙂





The Greek Elections Massacre: (Όπως Βγαίνεις) Δεξιά

12 09 2007

Μετά την απύθμενου κάλλους παράταξη του ΛΑ.Ο.Σ, η οποία αναλύθηκε σε προηγούμενο postαι η οποία σημειώνω διακρίνεται για τα νιάτα των υποψηφίων της – μέσος όρος ηλικίας… το ενάμιση πόδι στον τάφο), σήμερα θα επιστρέψουμε στις «ρίζες» του Mr. Fantastic….εεεε…Γιώργου Καρατζαφέρη, στο κόμμα δηλαδή που βγάζει τέτοια βλαστάρια… στη Νέα (Αειθαλή) Δημοκρατία (ή εναλλακτικά Καρατζαφέρης: The Beginning).

PART II: ΝΔ

Ο Πρόεδρος και πρωθυπουργός, γεννήθηκε το 1956. Φημολογείται ότι στα μικράτα του έπεσε στη χύτρα με το μαγικό ζωμό – στο ρεπό όμως του Πανοραμίξ που είχανε άλλο φαγητό στο τσουκάλι, τελείως διαφορετική συνταγή από αυτή που είχε πέσει μέσα ο Οβελίξ (όσο και να σας τον θυμίζει) – ο οποίος έχει δώσει στον Πρόεδρο μια ακατάσχετη επιθυμία για παροχολογία, αερολογία, μπουρδολογία και κυρίως… ψηφοθηρία. Ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος έχει ένα πρόβλημα επιλεκτικής μνήμης η οποία εμφανίζεται με τα εξής συμπτώματα: Χρησιμοποιεί μελλοντικό χρόνο (όπως «θα γίνει», «θα επανεξεταστεί», «θα διορθωθεί», «θα απλοποιηθεί», «θα αλλάξει»…you get the point) και σε 2-3 ώρες έχει ξεχάσει όσες προτάσεις περιείχαν μέσα τους την εν λόγω λεξούλα, πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει προκαλώντας ρίγη (όχι συγκίνησης) στο πανελλήνιο, από το 2004.

Ο Καραμανλής Jr., ανηψιός (και όχι τόσο αγαπημένος) του Καραμανλή Sr., εξελέχθη Πρόεδρος της -τότε- αντιπολίτευσης, το 1997, μιας αντιπολίτευσης που είχε πιαστεί ο κώλος της (μετά συγχωρήσεως) να κάθεται στα έδρανα του δεύτερου κόμματος, και κάκιωνε με τους πάντες και τα πάντα, όπως θυμώνει το παιδάκι που βλέπει τα άλλα να παίζουν και εκείνο να το έχουν μόνο του στη γωνίτσα του.

Το 2000, εκλέγεται από τα κανάλια πρωθυπουργός για 9-10 λεπτά, αλλά πάνω στο μάζεμα των φτωχικών του αντικειμένων για να εισέλθει πανηγυρικά στο Μαξίμου, τον ενημερώνουν (και πάλι τα κανάλια) πως τελικά ΔΕΝ εκλέγεται πρωθυπουργός. Εν τω μεταξύ, τα μισά στελέχη της ΝΔ, είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν δηλώσεις για τη νίκη, για το κάλεσμα του λαού, για την επερχόμενη αλλαγή, για καλύτερες μέρες, για τα υπουργεία τους, για μια….καλύτερη Ελλάδα, (κλαπ κλαπ – χειροκρότημα) που τη θέλαμε (όπως έλεγε η ατάκα των διαφημιστικών σποτ)… όνειρα όμως που έμειναν μισά.

Με μια πίκρα στο στόμα και μια ακόμα 4ετία αντιπολίτευσης στις πλάτες του και με τα έδρανα του κοινοβουλίου να να γίνονται όλο και πιο βαρετά και άβολα για τα τεράστια πλάνα του προέδρου αλλά και για τους to-be υπουργούς του, ο Καραμανλής, Part II αρχίζει ένα δημοκρατικό ξεκαθάρισμο των ατόμων που διαφωνούσαν μαζί του. Το πιο γνωστό θύμα του πολέμου αυτού, είναι ο Γεώργιος Καρατζαφέρης, ο οποίος έπεσε ηρωικά το Μάιο του 2000 (και εκτοτε συνεχίζει να πέφτει)…

Το 2004 η ΝΔ κερδίζει τις εκλογές και το παιδικό όνειρο του κ. Καραμανλή, γίνεται πραγματικότητα. Είναι πλέον πρωθυπουργός. Έκτοτε, ένα σκάνδαλο Τσιτουρίδη, ένα σκάνδαλο ομολόγων, ένα σκάνδαλο βασικού μετόχου, ένα σκάνδαλο υποκλοπών, πολλές αρλούμπες Πολύδωρα και μια καμμένη (ολοσχερώς) χώρα αργότερα…τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.

Guest Stars: ( ή Γιατί Να Ψηφίσω ΝΔ)

Βύρων Πολύδωρας

Αναμφισβήτητα, μια από τις μεγαλύτερες μορφές της κυβέρνησης ΝΔ. Θα μπορούσε να χριστεί και Μασκώτ της ΝΔ για την περίοδο 2004-2007 (αν δεν προσπαθούσαν να μαζέψουν και όχι να διώξουν ψηφοφόρους ίσως και να το κάνανε). Ένα όνομα, χιλιάδες καταστροφές. Υπουργός Δημόσιας Τάξης (και κυρίως αταξίας), κατάφερε να μείνει στην ιστoρία με ιστορικές φράσεις όπως: «Ασύμμετρη απειλή» και «Σας το λέω…αγγαρεία κάνω και ποινή εκτίω»

Ιδού το πρώτο video-μάθημα (ή πάθημα) για σήμερα (και όποιος βρει τι εννοεί κερδίζει λουκουμάκι):

Γιώργος Αλογοσκούφης

Ο εν λόγω κύριος, Υπουργός Οικονομικών, είναι γνωστός για δύο πράγματα: για την ανάπτυξη που μπορεί και διακρίνει στην οικονομία (ενώ όλοι οι άλλοι -προφανώς κοντόφθαλμοι και ηλίθιοι – δεν την βλέπουμε) και για την απάντησή του στην ερώτηση «με 220 ευρώ πως θα ζήσουμε;», στην οποία δίνει την αποστομωτική απάντηση «Όχι, με 220 ευρώ δε θα ζήσετε» (!!!!!). Εσχάτως μας προέκυψε και μια ακόμη, εξαιρετική πλευρά του χαρακτήρα του: η αντι-ρατσιστική του θεώρηση, την οποία μπορείτε να θαυμάσετε σε όλο της το μεγαλείο παρακάτω.

Μαριέττα Γιαννάκου

Αν υπήρχε βραβείο πιο Καλοντυμένης Πολιτικού, το δίχως άλλο η αξιαγάπητη από όλη τη νεολαία Μαριέττα, Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, θα το είχε κερδίσει άνετα. Κάθε μέρα, ένα βήμα πιο κοντά στην πλήρη επαναφορά των 80s. Κάθε μέρα, ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική διάλυση της παιδείας. Αλλά, φευ, η ατυχία χτυπά πάντα τους πιο δυνατούς, αφού με λάθη στις πανελλαδικές, θέματα που ήταν από πριν γνωστά σε κάποια φροντιστήρια και λάθος βάσεις και άλλα τέτοια ασήμαντα μικρο-περιστατικά, αμαυρώθηκε το όμορφο τοπίο που είχε αφήσει πίσω της η Margaret Thatcher της ελληνικής παιδείας (ξέρετε, ότι απέμεινε από έδρανα στα πανεπιστήμιο ολόκληρο, ότι μαθήματα μπόρεσαν να ολοκληρωθούν όπως-όπως, ότι προλάβαμε να σώσουμε από αυτά που κλέβουν οι πρυτάνεις…αυτά!)

High point: Η αναζήτηση «κατσίκα» στο google, έβγαζε πρώτο αποτέλεσμα την αξιαγάπητη κυρία Υπουργό. Coincidence? I think not…

Και μην ξεχνάτε! Ψηφίζουμε ΝΔ (λέμε τώρα – μην το πάρετε στα σοβαρά) γιατί….