Η Ντροπή μιας Πατερίτσας

21 11 2012

Από όλα τα εκατομμύρια προβλήματα εκεί έξω, αυτά που αναγνωρίζεις με τη μεγαλύτερη δυσκολία είναι αυτά που βιώνεις μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.

Στο ισόγειο του πατρικού μου, έμενε και μένει η Θεία μου.

Η Θεία είναι ο άνθρωπος μαζί με τον οποίο μεγάλωσα. Παίζαμε παιχνίδια, τρώγαμε μαζί, βλέπαμε τηλεόραση και μου μίλαγε για εκατοντάδες πράγματα. Στα μάτια μου, η Θεία τα ήξερε όλα και μπορούσε να με «γλιτώσει» από όλα – είτε αυτό ήταν οι λαχανοντολμάδες που ποτέ μα ποτέ η μάνα μου δεν έμαθε ότι δεν έτρωγα είτε αυτό ήταν ένας τσακωμός στο σχολείο και ένα μαυρισμένο μάτι για αναμνηστικό. Ήταν για πολλά χρόνια, «ο άνθρωπός μου» – αν και δε μου χαριζόταν ποτέ εκεί που δεν έπρεπε: μπορεί το λάχανο από τους λαχανοντολμάδες να το γλίτωνα το υπόλοιπο όμως το έτρωγα όλο και όταν το φταίξιμο ήταν δικό μου για έναν τσακωμό στο σχολείο πάντα μου έλεγε ότι το σωστό είναι να πάω και να ζητήσω συγγνώμη.

Θυμάμαι πως εκείνη ήταν η πρώτη που μου επέτρεψε να δοκιμάσω τη γεύση του καφέ και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που η γεύση και η μυρωδιά του καφέ μου είναι τόσο οικείες και αγαπημένες. Θυμάμαι πως εκείνη μου έμαθε να μετράω, βάζοντάς με να της φέρνω από το δωμάτιο της τις κλωστές της. Θυμάμαι πως ήταν η πρώτη που με έκανε να νιώσω ότι η άποψή μου μετράει, όταν με ρώταγε ποιό νομίζω ότι είναι το πιο ωραίο σχέδιο για το επόμενο κέντημά της – δεν έκανε πάντα αυτό που ήθελα εγώ, αλλά ένιωθα πως η γνώμη μου μετράει για εκείνη και αυτό ήταν αρκετό. Και ποτέ μα ποτέ δεν της μίλησα στο πληθυντικό – πάντα με το μικρό της όνομα.

Περνούσα τόσο πολύ χρόνο με τη Θεία – σχεδόν όλο το χρόνο που είχα ελεύθερο από το διάβασμα και τους φίλους μου – που είναι πραγματικά απορίας άξιο το ότι ποτέ δεν εξέλαβα την αναπηρία της ως «πρόβλημα». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




Alter Ipse Amicus

22 10 2008

Οι φίλοι μου θυμούνται όταν εγώ ξεχνώ και με κάνουν να ξεχνώ όταν δε θέλω πια να θυμάμαι.

Οι φίλοι μου γράφουν ακόμα γράμματα και γιορτάζουν τις αναποδιές με ρακί και τσιγάρο.

Οι φίλοι μου είναι ακόμα ζωντανοί. Και σε έναν κόσμο ποτισμένο με στάχτη και λησμονιά, θυμούνται ν’αγκαλιάζουν μέχρι η καρδιά να πονέσει.

Οι φίλοι μου μπορούν ακόμα να γελάνε. Να γελάνε δυνατά και να το νιώθουν, κάθε γέλιο που γαργαλά το λαιμό και κάθε χαμόγελο που χαράσει τα μάγουλα. «Να γελάς και να σε ακούνε από το βουνό στη θάλασσα», αυτή ήταν η πιο όμορφη ευχή που μου ‘χουν δώσει.

Οι φίλοι μου πονούν. Θρηνούν για τις χαμένες προσευχές και χτίζουν όνειρα στο πόδι, πανάκεια για εκείνα που εσβησαν με μια κουτσή κιθάρα στην πλάτη.

Οι φίλοι μου μεθούν. Και στα μεθύσια τους κάνουν ταξίδια μαγικά: χωρίς λεφτά – που δεν είναι ποτέ αρκετά – μα με το μυαλό και την καρδιά – που είναι πάντα εκεί σε αφθονία. Και κάνουν σχέδια και ξαπλώνουν φαρδιές-πλατιές τις καρδιές τους στα τραπέζια και στα κρεβάτια και στα πατώματα και στις μπάρες και στα παγκάκια και στους καναπέδες και στα πλακάκια του μπάνιου..και…και.και…

Οι φίλοι μου με εκπλήσσουν ακριβώς όταν εγώ περιμένω να εκπλαγώ λιγότερο. Με αγαπάνε και όταν δε με αγαπάω εγώ και στη στιγμή που περιμένω πως δε θα είναι κανείς για να πιαστώ πριν πέσω, είναι όλοι από κάτω με το safety net απλωμένο και το χαμόγελο στο στόμα.

Οι φίλοι μου απαιτούν να αγαπώ και να αγαπιέμαι εξίσου. Να αξίζω και να μου αξίζουν. Να μαθαίνω και να με μαθαίνουν. Δε συμβιβάζονται, δεν υποχωρούν. Απαιτούν να είμαι εγώ εκεί. Όχι ο «θα μπορούσε» εγώ, ο ΕΓΩ-εγώ.

Οι φίλοι μου τσακώνονται. Πλακώνονται και τα ξαναβρισκουν. Βρίζονται και εξαγνίζουν τις καρδιές τους αγκαλιά με ένα ποτέ. Γιατί μπορούν και μόνοι τους να πετάξουν, αλλά η πτήση είναι πάντα βαρετή χωρίς τυς φίλους σου.

Πάνω από όλους και απ’όλα όμως, οι φίλοι μου ξέρουν και θυμούνται ακόμα να αγαπούν. Μπορεί να μη φαίνεται πάντα, να μην είναι όλα φτιαγμένα από χρυσόσκονη, αλλά η αγάπη δεν είναι η λάμψη και το χαμόγελο της γιορτής – Αγάπη είναι να πέφτεις στα σκατα και να τρέχουν όλοι να σε βοηθήσουν να βγεις και να πέσουν μαζί σου μέσα αν χρειαστεί για να το καταφέρουν. Αγάπη, όμως κυρίως είναι, να θυμάσαι τον άλλο την ώρα που θα πιεις έναν καφέ μακριά του, όταν θα σου περάσει από το μυαλό πως μπορεί να περνά δύσκολα, όταν θα θες ένα φιλικό πρόσωπο για να μιλήσεις και να ξεκουραστείς από τη δουλειά.

Αν Αγάπη ειναι να σβήνουν τα φώτα της ράμπας και να σε χειροκροτεί ακόμα το κοινό, τότε οι φίλοι είναι εκείνοι που κάθονται στην πρώτη σειρά και σε κοιτάζουν κατάματα με μάτια που λάμπουν από ευτυχία.

—————————————————–

Music for infinite and indefinite purposes:

Lamb – Gabriel (I can shine/ even in the darkness/ But I crave the light that he brings…)

Radiohead – Gagging Order (Move along/ there’s nothing left to see/ Just a body/ pouring down the street…)





Oh… But Love They Say is Wealth (aka A Year of Blogging)

13 01 2008

1 χρόνος.

Πόσοι διαφορετικοί τρόποι υπάρχουν για να μετρήσει κανείς το χρόνο;; Ώρες, Μέρες, Μήνες. Εμπειρίες, Αναμνήσεις, Γνωριμίες. Άνθρωποι, Λόγια, Ήχοι.

Αν ένας χρόνος σημαίνει 365 ημέρες για τον κόσμο, στον ψηφιακό πλανήτη μας ο χρόνος αυτός μεταφράζεται σε εκατοντάδες posts, χιλιάδες σχόλια, γνωριμίες με μερικούς από τους πιο έξυπνους, ταλαντούχους και υπέροχα προβληματικούς ανθρώπους (με την καλή έννοια 🙂 ). Εκατοντάδες νέα τραγούδια, χιλιάδες νέοι στίχοι, πανέμορφες εικόνες και αναμνήσεις. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ, ποιούς να πρωτοευχαριστήσω και πως να μπορέσω να εκφράσω αυτό που νιώθω. Γιατί το να γράφεις ένα blog είναι εύκολο – σχεδόν αυτοματοποιημένο πλέον. Το να σου απαντάνε όμως άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι εμπειρίες, κοσμοθεωρίες και στάση ζωής, το να σου δίνουν τη συμβουλή τους και εσύ τη δική σου για όλα αυτά που σε πονάνε και όλα αυτά που αγαπάς, δεν μετριέται με καμία συμβατική μονάδα μέτρησης.

Οι Everything but the Girl, στο τραγούδι τους Careless έχουν ένα στίχο που λέει:

«Pleasure is a pretty thing
Oh but love they say is wealth…»

…και τον ένα αυτό χρόνο μου στην μπλογκόσφαιρα τα είδα, τα ένιωσα και με αγκάλιασαν και τα δύο. Και η ευτυχία του να βλέπεις ανθρώπους που δε σε ξέρουν από κοντά, δεν συνάντησες ποτέ και δεν σου χρωστάνε τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από αυτά που τους χρωστάς εσύ, είναι πραγματικά πολύ μεγάλη για να μπορέσει να αποδοθεί με μερικές μονάχα λέξεις σε ένα λευκό φόντο. Και γι’αυτά τα πράγματα καλύτερα είναι να αφήνεις να μιλά η σιωπή – πάντα είναι πιο σοφή σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και η αγάπη. Πραγματική αγάπη από ανθρώπους που σέβεσαι και αγαπάς και εσύ. Υπάρχει άραγε πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο από εμάς;; Και δεν μετράνε τα comments, τα στατιστικά του διαδικτύου ή το πόσο συχνά σου απαντάνε οι νέοι σου φίλοι. Είναι το συναίσθημα εκείνο, όταν σου στέλνουνε ένα μήνυμα ή όταν σου γράφουν ένα σχόλιο που γεμίζει την καρδιά σου και βρίσκει καταφύγιο στο στομάχι σου, και σου ψιθυρίζει ότι υπάρχουν κι άλλες Χαμένες Ψυχές εκεί έξω, ότι δεν είσαι μόνος εναντίον όλων (άνιση μάχη – καταραμένα άνιση μάχη).

Ξεκίνησα το blog αυτό με έναν σκοπό. Να πω μια ιστορία. Την ιστορία μου.Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα στην αρχή. Στη συνέχεια κατάλαβα πως όλοι όσοι βρισκόμαστε πίσω από τις οθόνες μας, δεν έχουμε ιστορίες παράλληλες, μακριά η μία από την άλλη, απλά ιστορίες διαφορετικές που όμως τέμνονται, μπερδεύονται, και κάπου κάπου συμπορεύονται. Ναι είμαστε όλοι μας πλανήτες σε ένα αφιλόξενο σύμπαν. Όμως ακολουθούμε όλοι παρόμοιες τροχιές.

Για μια ακόμη φορά, συνειδητοποίησα πως αυτό που έλεγε η Ιθάκη, πως δηλαδή το ταξίδι είναι αυτό που αξίζει και όχι μονάχα ο προορισμός, είναι το πιο απλό και συνάμα το πιο σωστό πράγμα που έχω ακούσει ποτέ μου. Δεν έφτασα ακόμα εκεί που θέλω να πάω, δεν πάτησα στην προσωπική μου Σελήνη και δεν κατάφερα να φτάσω στις κορυφές των προβληματισμών μου. Για να πω την αλήθεια τα ερωτήματα που απάντησα με οδήγησαν, χέρι χέρι σε νέους προβληματισμούς… αλλά δε βιάζομαι πια. Χαίρομαι τη διαδρομή. Χαίρομαι όλους εσάς που γνώρισα σε αυτή. Χαίρομαι που «βγήκα στον πηγαιμό», χωρίς το άγχος πια του πότε θα φτάσω. Και αυτό το χρωστάω καθαρά σε εσάς. Και σας ευχαριστώ.

Όταν ξεκίνησα δεν ήξερα για πόσο θα κρατήσει αυτή η φάση. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα κάτι το οποίο να κρατήσω για τόσο καιρό. Σιχαίνομαι τη συνήθεια και ίσως ακριβώς επειδή δε «συνήθισα» ποτέ το blog αυτό να είμαι ακόμα εδώ.Ο Nam3l3ss με βοήθησε όσο ακριβώς τον βοήθησα. Μέσα από αυτόν έκανα την καλύτερη αυτοψυχανάλυση που θα μπορούσα να κάνω και αν υπάρχει κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές, κάποιος που έχει κάτι να πει και κανένα για να το πει, η μοναδική συμβουλή που έχω να του δώσω είναι να ξεκινήσει ένα δικό του blog. Πραγματικά, δεν έχω ξαναζήσει τόσο όμορφες διαδικτυακές στιγμές όσο μέσω αυτής της λευκής σελίδας στο wordpress.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, για τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ μέσα, για εκείνους που με βοήθησαν και με στήριξαν ένα χρόνο τώρα, για τους bloggers που με έκαναν να θέλω να γράψω, για τις όμορφες στιγμές του blogging αλλά δε θα το κάνω γιατί εξιστορώντας κάτι τόσο προσωπικό φοβάμαι πως θα χάσει λίγο από τη μαγεία του. Και εγώ, τη συγκεκριμένη μαγεία τη χρειάζομαι ολόκληρη. Γιατί μερικά πράγματα είναι σαν την ομορφιά των αγαπημένων σου στίχων – έχουν αξία μονάχα για σένα και μονάχα επειδή τους δίνεις εσύ την αξία που θέλεις να έχουν στην καρδιά σου. Οποιαδήποτε προσπάθεια εξήγησής τους στους άλλους, απλά θα οδηγήσει σε μια οδυνηρή απομυθοποίησή τους. And that’s not what I, not what any of us, want.

Always yours,

a lost as always, happy as never before,

Nam3l3ss

ΥΓ: Μια φίλη κάποτε μου είχε πει πως η λέξη «τέρμα» βρίσκει την πραγματική της έννοια μονάχα στα τρόλεϊ. Εκεί όπου η διαδρομή μπορεί να τελειώνει, μπορεί και να αρχίζει, από μια διαφορετική αφετηρία και από μια αντίστροφη οπτική γωνία. So this is not the «end». This is just the beginning.

————————————————————————

Music to listen to while traveling to 1-year old planet Nam3l3ss:

Peter Bjorn & John – Young Folks ( It doesn’t matter what we do/ Where we are going to/ We can stick around and see this night through… )

Guided by Voices – I Am A Scientist ( I am a scientist – I seek to understand me/ All of my impurities/ and evils yet unknown/ I am a journalist/ I write to you to show you/I am an incurable/ And nothing else behaves like me… )

Radiohead – Just ( You do it to yourself/ You do/And thats what really hurts is/ You do it to yourself just you/ You and no-one else )





B-Day

21 10 2007

So it’s my birthday…

Και δεν ξέρω τι πρέπει να πρωτοαισθανθώ (I always get like that) : χαρά για όσα έχω ζήσει και δει μέχρι τώρα, ή λύπη για όσα άφησα να περάσουν χωρίς να τα αγγίξω;

Οι ευχές φέτος ήρθαν και από άτομα που δεν περίμενα ποτέ πως θα ενδιαφέρονταν να μου στείλουν χρόνια πολλά. Ήταν ομολογουμένως μια ευχάριστη έκπληξη – ακόμα και αν ήξερα πως τα περισσότερα από αυτά ήταν από υποχρέωση και όχι επειδή πραγματικά θα θέλανε να είναι πολλά τα χρόνια μου…

Και μετά είναι όλα αυτά που κρύβονται κάτω από τις ευχές φίλων και αγαπημένων προσώπων. Τα ψιθυριστά σ’αγαπώ και τα κρυμμένα λόγια μέσα από τις αράδες των λέξεων στις ευχετήριες κάρτες. Όλα αυτά τα οποία ελπίζουν και ζητούν από εσένα οι γονείς: μια ζωή δικών τους απαιτήσεων, μιας ζωής που εσύ δε θέλεις απαραίτητα να ζήσεις, τουλάχιστον όχι όπως την πλάθουν εκείνοι, που φεγγοβολάει μέσα στα πάλλευκα χαμόγελα τους, καρτερικά με το φως χιλιάδων μικρών αστεριών – ένα σύμπλεγμα πιθανοτήτων και ενδεχομένων για πάντα σε τροχιά γύρω από τον ήλιο της δικής σου ζωής και όλων όσων εκείνοι θέλουν να σε δουν να πραγματοποιείς…

So it’s my birthday and I’ll die if I want to…

…but I don’t.

Not yet, anyway.

Το πιο παράξενο παιχνίδι απ’όλα είναι αυτό το οποίο παίζουν οι αναμνήσεις στο μυαλό σου. Θυμάμαι στιγμές ξέγνοιαστες, γεμάτες συναισθήματα χαράς και ευφορίας… θαμπά, σαν να είναι καλυμμένες, προστατευμένες από τον ανελέητο χρόνο, με ένα πέπλο γλυκιάς αναμνήσεις που με εμποδίζει από το να θυμηθώ πραγματικά το συναίσθημα εκείνης της στιγμής. Ίσως αυτό να είναι και μια φυσική άμυνα του οργανισμού μου, άλλωστε καμία στιγμή δεν έχει πραγματική σημασία όταν την συγκρίνεις με την ευτυχία μιας άλλης στιγμής. Αντίθετα θυμάμαι ξεκάθαρα όλες τις στιγμές που με πόνεσαν τόσο όσο η ευτυχία δεν κατάφερε ποτέ να με επαναφέρει. Τις έχω στο μυαλό μου με χρώματα έντονα, δυνατά. Με μυρωδιές που γυρίζουν ακόμα στο κεφάλι μου και με ήχους που κουδουνίζουν ακόμα στα αυτιά μου. Και μετά είναι οι πληγές που αφήνουν πίσω τους με τις οποίες αν και έμαθα να συνυπάρχω, ποτέ δεν παύουν να μου θυμίζουν τους πολέμους μου, ακόμα και σε περιόδους ειρήνης.

Μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε, ζούμε και αναπνέουμε και πάντα περιμένουμε πως το αύριο θα έρθει πιο λαμπερό και ελπιδοφόρο από το χθες και πιο»γεμάτο» από το σήμερα.

Μη μου ευχηθείτε χρόνια πολλά.

Θέλω να μου ευχηθείτε χρόνια καλά, γεμάτα στιγμές άξιες για να γίνουν αναμνήσεις στο χρονοντούλαπο του μυαλού μου…

That’s all I’ll ever really need

…and want.

Nam3l3ss

aka An Accident Waiting To Happen

aka The King of Nowhere

aka All of Me-s

————————————————–

Music to listen to while thinking of poor, old aging Nam3l3ss

Radiohead – There There (The Boney King of Nowhere) ( We are accidents/ waiting waiting/ to happen… )

Coldplay – A Rush of Blood to the Head (All the movements you’re starting to make See me crumble and fall on my face/ And I know the mistakes that I made / See it all disappear without a trace… )
Alanis Morissette – Perfect ( Be a good boy/ Try a little harder/ You’ve got to measure up / And make me prouder… )

Coldplay – Clocks ( Come out upon my seas/ the Cursed missed opportunities
Am I a part of the cure?/ Or am I part of the disease…
)