Το φιλί που ακούστηκε σε όλη τη Γη

17 07 2014

Πρωί. 9.30π.μ.

Ξυπνάω με το πρώτο φως του ήλιου. Το παράθυρο ανοιχτό και δε θυμάμαι αν το άνοιξες εσύ ή εγώ. Η κουρτίνα χορεύει στο ρυθμό του ανεμιστήρα. Μια μυρωδιά φρεσκοψημένου ψωμιού γεμίζει το δωμάτιο και δίνει άλλη διάσταση στην αίσθηση ότι η ζωή δε γίνεται καλύτερη από αυτό που ζούμε τώρα, εδώ, στα μαύρα μου σεντόνια.

Μπαίνεις στο δωμάτιο.

Έχεις μόλις ξυπνήσει, κρατάς ένα μπουκάλι παγωμένο νερό στο χέρι και είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω αντικρύσει ποτέ ξυπνώντας, σε αυτές τις 10000 μέρες ζωής που μετράω. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





…τόμπολα!

17 07 2011

Ήταν λίγο χαζό, αν το καλοσκεφτείς.

Στους φίλους μου δεν είπα τίποτα για εσένα. Σου έχω πει πως υποστηρίζω – φλογερά, όπως όλα όσα πιστεύω – ότι οι σχέσεις όποιας μορφής και αν είναι αυτές, από απόσταση δε δουλεύουν. Έχω γελάσει κατάμουτρα, έχω κοροϊδέψει και έχω μιλήσει ειρωνικά και υποτιμητικά για παρόμοιες δικές τους σχέσεις. Πώς θα μπορούσα τώρα να κάνω μια στροφή 180 μοιρών απλά και μόνο γιατί το θέμα τώρα αφορούσε εμένα;

Οπότε το κράτησα για εμένα. Και καλύτερα. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να σε μοιραστώ ή να σε γνωρίσω στους φίλους μου αλλά… και ποιός ο λόγος; Εσύ θα έφευγες και εγώ στην καλύτερη περίπτωση θα σε είχα «ψηφιακά». Και το ψηφιακά είναι ο χειρότερος τρόπος που μπορείς να «έχεις» έναν άνθρωπο.

Βασικά, όσο το σκέφτομαι, ήταν πολύ χαζό. Ενάντια σε όλα όσα υποστηρίζω και πιστεύω και αντίθετα με ό,τι λέω πως κάνω. Σχέσεις που ξεκινάνε με επιθυμίες για ένα μέλλον που δε θα έχουν; Καλοκαιρινοί έρωτας;; Παιδιάστικα πράγματα…

Αν εσύ δεν ήσουν… εσύ, δε θα το είχα κάνει για καμία άλλη.

Χαζός έρωτας. Ξέρεις… από τους παιδικούς. Φουλ με τα αστεράκια, τις πεταλούδες και τα τοξάκια μέσα στις ματωμένες καρδιές. Πόσο ανώριμο, ε;

Θυμάμαι το πρώτο ραντεβού μας στην Πλάκα. Εσύ ήσουν cool και άνετη κάτω από δυνατό ήλιο του μεσημεριού της Αθήνας και εγώ να ιδρώνω με κάθε σου ερώτηση. Όταν μου είπες ότι σου αρέσω γιατί σε κάνω να γελάς, άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά στα μηλίγκια.

Σου έπιασα το χέρι στη Φιλλελήνων. Με κοίταξες και μου το έσφιξες χωρίς να πεις λέξη.

Πρώτο φιλί στην Κυδαθηναίων, με δεκάδες μικροπωλητές τριγύρω να μας κοιτάνε νυσταγμένα.  Από ψηλά η Ακρόπολη – να περπατάμε και εγώ να σκέφτομαι πόσοι έχουν ερωτευτεί στη σκιά αυτού του αιώνιου βράχου.

Βόλτα στην Πλάκα. Φαγητό στο Θησείο. Και μετά σπίτι.

Το ήξερα ότι θα φύγεις. Δε μου το έκρυψες και δε με κορόιδεψες. Αν για κάτι σε κατηγορώ είναι που σου είπα «Εγώ δεν τα κάνω αυτά τα από απόσταση. Δεν τα ξέρω και δε θέλω να τα μάθω» και εσύ είπες απλά «έχουμε ακόμα μια ολόκληρη ημέρα».

Όχι, ούτε για αυτό σε κατηγορώ. Την αλήθεια είπες. Ισως όμως εγώ να μην ήμουν απολύτως ειλικρινής. Δεν τα κάνω αυτά γιατί ξέρω πως δεν τα μπορώ. Έχουν υπάρξει στη ζωή μου γυναίκες που πέρασαν για μια μέρα και δύσκολα θυμόμουν το ονομά τους την επομένη. Αυτό δε με πειράζει. Μπορώ να το παλέψω. Για την ακρίβεια, μερικές φορές πιστεύω πως είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορώ να παλέψω.

Τι κάνουμε τώρα όμως που ακόμα θυμάμαι το όνομα σου;





Απεξάρτηση

10 07 2011

Τελευταία, ανακαλύπτω τους τρόπους που όλα τα πράγματα στη ζωή μας είναι ενωμένα με μια λεπτή, αόρατη κλωστή.

Υπάρχει κάτι για να υπάρξει και κάτι άλλο. Μαθαίνουμε κάτι για να μάθουμε και κάτι άλλο. Παρατηρούμε κάτι για να μπορέσουμε να δούμε και κάτι άλλο.

Μια τέτοια αόρατη κλωστή συνδέει και τις ανθρώπινες σχέσεις -και ακόμα περισσότερο την απώλεια αυτών- με τον εθισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Dog Days

3 07 2011

Tον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ένα ατέλειωτο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίει η εξεταστική, το καλοκαίρι, οι Αγανακτισμένοι, οι μπάτσοι με τα ληγμένα χημικά ή η κατάρα του Τουταγχαμών (αν και κανένα από τα προηγούμενα σίγουρα δε συμβάλλουν στο να μη νιώθω κάπως έτσι), αλλά μέρα με τη μέρα η κατάστασή μου χειροτερεύει.

Είναι απροσδόκητος και λίγο αφελής ο τρόπος που τρυπώνει μέσα σου όλο αυτό.
Ξεκινάει από μια απορία «και αν…;» που μπαίνει κάτω από το πετσί σου και μετατρέπεται σε κάτι δηλητηριώδες. Έπειτα αρχίζεις να αμφισβητείς, να μετράς και να υπολογίζεις το χρόνο που θα χρειαστείς για να κάνεις κάτι και σου βγαίνει πάντα λίγος (και δεν είναι πως ξέρεις και από πριν το χρόνο που έχεις στη διάθεσή σου για να μπορείς να τον ξοδεύεις ανενόχλητος αριστερά και δεξιά). Στη συνέχεια αγχώνεσαι για να προλάβεις, αγχώνεσαι με τη δουλειά, με τα λεφτά, με το μέλλον που δεν ξέρεις καν αν έχεις, με τη ζωή σου… με όλα τέλος πάντων εκείνα τα μικρά κομμάτια που μαζί αποτελούν την καθημερινότητά σου και την καθημερινότητα που επιθυμείς να έχεις μερικά χρόνια από σήμερα.

Και τέλος, αφού το άγχος έχει καταλάβει κάθε κύτταρο του κορμιού σου, μετατρέπεται σε φόβο. Και αν δεν τα καταφέρεις; Και αν δεν προλάβεις; Και αν όλα όσα κάνεις δεν οδηγήσουν τελικά πουθενά; Και αν απογοητεύσεις τους ανθρώπους που μετράνε στη ζωή σου; Αν απογοητεύσεις τον εαυτό σου; Αν όλα σου τα σχέδια πάνε στραβά;

Σιγά-σιγά αρχίζεις να ζεις με αυτό το φόβο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Γιατί διαφωνώ με το νόμο κατά του Καπνίσματος…

13 11 2010

Διαφωνω κάθετα με την απαγόρευση του καπνίσματος.

There. I said it.

Δηλώνω καπνιστής αλλά δηλώνω εξίσου ευθαρσώς πως ακόμα και αν ήμουν φανατικός αντικαπνιστής, θα έλεγα ακριβώς τα ίδια πράγματα ακόμα και αν δεν ήταν «προσωπικά».

Γιατί;

Ας το αναλύσουμε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





01:30 – Κυριακή Μεσημέρι

18 04 2010

«Τι κοιτάς;»

«Εσένα.»

«Χαχαχα. Δε με έχεις ξαναδεί;»

«Κοιτάζω εσένα και βλέπω εμένα.»

«Και τι βλέπεις;»

«Τίποτα.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Addict

12 02 2010

Σήμερα, άρχισα να σκέφτομαι τον εθισμό. Μεγάλη κουβέντα.

Συνήθως τον εθισμό τον συνδυάζουμε με κάτι κακό: τα ναρκωτικά, το ποτό, το τσιγάρο…κάτι γενικά που βλάπτει.

Αν όμως δεν είναι έτσι; Αν ο εθισμός δεν είναι μονάχα αυτό;

Συνειδητοποίησα πως, σε όλες τις φάσεις της ζωής του, ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα επιρεπές στον εθισμό. Για την ακρίβεια, ολόκληρη η ζωή του είναι ένας εθισμός με το ένα  ή εξάρτηση από το άλλο πράγμα.

Όταν είσαι πολύ μικρός είσαι εθισμενος στους γονείς σου (τους έχεις ανάγκη για να κανείς και το παραμικρό γιατί δεν μπορείς αλλιώς).
Όταν μεγαλώνεις λιγάκι εθιζεσαι στα παιχνίδια ( γιατί στον κόσμο των παιδιών είναι το μοναδικό πράγμα που μπορείς να κανείς).
Μεγαλώνοντας και μπαίνοντας στην εφηβεία, εθιζεσαι στις βόλτες για καφέ και εξαρτάσαι από ανθρώπους που γνωρίζεις στο σχολειο για να αποκτήσεις μια ταυτότητα (γιατί όταν είσαι έφηβος αυτό είναι το μοναδικό
πράγμα που είσαι ελεύθερος να κανείς, μέσα στο διάβασμα και τα σχολεία).
Στη συνέχεια εθιζεσαι στο τσιγάρο ή στο ποτό ή στους κατεστραμενους έρωτες ή στα one night stands ή στα ναρκωτικά ή στα ξενύχτια με τη φοιτητική παρέα.
Όταν πια αποκτας ευθύνες, εθιζεσαι στη δουλεια ( γιατί πλέον είναι αυτό που πρέπει να κανείς για να επιζησεις), εθιζεσαι στη γυναίκα ή τον άντρα που επιλέγεις να έχεις δίπλα σου ( γιατί απλά δεν μπορείς να φανταστείς αδεια
τη ζωή σου από εκείνη/ο) και αργότερα στα παιδιά σου ( γιατί είναι η συνέχεια σου και η ευκαιρία σου να εξιλεωθεις για τα προηγούμενες εξαρτήσεις σου).
Γερνας και ανακαλύπτεις καινούργιες εξαρτήσεις: τα φάρμακα, το γιατρό, την ησυχία, τη γκρίνια, τη μονιμότητα και τη σταθερότητα…

Πιστεύω λοιπόν πως (παραφραζοντας τις Τρυπες): «είναι η ζωή ένα ταξίδι από εθισμό σε εθισμό».

Το να εθίζεσαι με κάτι – είτε αυτό είναι τσιγάρο είτε είναι καταδικασμένοι έρωτες – είναι πρόβλημα αλλά η ανθρώπινη φύση είναι…προβληματική. Δεν μπορείς να απαιτείς τελειότητα από πλάσματα που δεν είναι ούτε κατά διάνοια τέλεια.

Όλοι μας σε κάθε φάση της ζωής μας είμαστε εθισμένοι σε κάτι. Το πραγματικά πρόβλημα κρύβεται στο να αγαπάς τον εθισμό σου, να τον συνηθίζεις και να μην τον θεωρείς εθισμό, να τον αφήνεις να κρέμεται από πάνω σου σα φυλαχτό.

Άλλωστε αν το καλοσκεφτεί κανείς και η ίδια η ζωή στο σύνολό της είναι ένας glorified εθισμός: Εθίζεσαι σε έναν τρόπο ζωής, σε μια παρέα, σε κάποιους έρωτες, σε μια δουλειά, σε μια οικογένεια και ξεχνάς (ή μάλλον δε θέλεις) να κοιτάξεις παραπέρα. Ίσως, βέβαια, ο εθισμός να είναι και η ίδια η άμυνα της ζωής, γιατί ειλικρινά πόσες διαφορετικές ζωές θα μπορούσες να ζήσεις στη…συσκευασία μίας.

Σε αυτούς λοιπόν που λένε πως είναι εθισμένοι σε κάτι – είτε αυτό είναι καφές είτε οι λάθος σχέσεις – πρέπει να ξέρετε το εξής: όλοι μας κρύβουμαι μέσα μας έναν εθιστικό ανθρωπάκο που κάποιες φορές παίρνει το τιμόνι και μας οδηγεί εκεί που θέλει αυτός. Το θέμα είναι, να έχουμε εμείς τα αρχίδια να του πάρουμε το τιμόνι και να τον στείλουμε στο διάολο.

———————–

K’s Choice – Not An Addict ( It’s not a habit, it’s cool / I feel alive / If you don’t have it your on/ the other side / I’m not an addict/ maybe that’s a lie…)