Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Back Seat

17 08 2011

Οι πιο δύσκολες σχέσεις για να διατηρήσει κανείς είναι οι φιλίες.

Δεν είναι ότι από μόνες τους είναι «δύσκολες» σχέσεις – άλλωστε, υποτίθεται πως είναι το στήριγμά σου στα δύσκολα και η πρώτη σου επιλογή για κέρασμα στα καλά. Είναι όλες οι προσδοκίες που κρύβουν αυτές οι σχέσεις που τις κάνουν δύσκολες.

Πρώτα απ’όλα, η βασική αρχή μιας φιλίας είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να σας κρατάει μαζί πέρα από την κοινή σας επιθυμία να είστε πλάι σε αυτό τον άνθρωπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





…τόμπολα!

17 07 2011

Ήταν λίγο χαζό, αν το καλοσκεφτείς.

Στους φίλους μου δεν είπα τίποτα για εσένα. Σου έχω πει πως υποστηρίζω – φλογερά, όπως όλα όσα πιστεύω – ότι οι σχέσεις όποιας μορφής και αν είναι αυτές, από απόσταση δε δουλεύουν. Έχω γελάσει κατάμουτρα, έχω κοροϊδέψει και έχω μιλήσει ειρωνικά και υποτιμητικά για παρόμοιες δικές τους σχέσεις. Πώς θα μπορούσα τώρα να κάνω μια στροφή 180 μοιρών απλά και μόνο γιατί το θέμα τώρα αφορούσε εμένα;

Οπότε το κράτησα για εμένα. Και καλύτερα. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να σε μοιραστώ ή να σε γνωρίσω στους φίλους μου αλλά… και ποιός ο λόγος; Εσύ θα έφευγες και εγώ στην καλύτερη περίπτωση θα σε είχα «ψηφιακά». Και το ψηφιακά είναι ο χειρότερος τρόπος που μπορείς να «έχεις» έναν άνθρωπο.

Βασικά, όσο το σκέφτομαι, ήταν πολύ χαζό. Ενάντια σε όλα όσα υποστηρίζω και πιστεύω και αντίθετα με ό,τι λέω πως κάνω. Σχέσεις που ξεκινάνε με επιθυμίες για ένα μέλλον που δε θα έχουν; Καλοκαιρινοί έρωτας;; Παιδιάστικα πράγματα…

Αν εσύ δεν ήσουν… εσύ, δε θα το είχα κάνει για καμία άλλη.

Χαζός έρωτας. Ξέρεις… από τους παιδικούς. Φουλ με τα αστεράκια, τις πεταλούδες και τα τοξάκια μέσα στις ματωμένες καρδιές. Πόσο ανώριμο, ε;

Θυμάμαι το πρώτο ραντεβού μας στην Πλάκα. Εσύ ήσουν cool και άνετη κάτω από δυνατό ήλιο του μεσημεριού της Αθήνας και εγώ να ιδρώνω με κάθε σου ερώτηση. Όταν μου είπες ότι σου αρέσω γιατί σε κάνω να γελάς, άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά στα μηλίγκια.

Σου έπιασα το χέρι στη Φιλλελήνων. Με κοίταξες και μου το έσφιξες χωρίς να πεις λέξη.

Πρώτο φιλί στην Κυδαθηναίων, με δεκάδες μικροπωλητές τριγύρω να μας κοιτάνε νυσταγμένα.  Από ψηλά η Ακρόπολη – να περπατάμε και εγώ να σκέφτομαι πόσοι έχουν ερωτευτεί στη σκιά αυτού του αιώνιου βράχου.

Βόλτα στην Πλάκα. Φαγητό στο Θησείο. Και μετά σπίτι.

Το ήξερα ότι θα φύγεις. Δε μου το έκρυψες και δε με κορόιδεψες. Αν για κάτι σε κατηγορώ είναι που σου είπα «Εγώ δεν τα κάνω αυτά τα από απόσταση. Δεν τα ξέρω και δε θέλω να τα μάθω» και εσύ είπες απλά «έχουμε ακόμα μια ολόκληρη ημέρα».

Όχι, ούτε για αυτό σε κατηγορώ. Την αλήθεια είπες. Ισως όμως εγώ να μην ήμουν απολύτως ειλικρινής. Δεν τα κάνω αυτά γιατί ξέρω πως δεν τα μπορώ. Έχουν υπάρξει στη ζωή μου γυναίκες που πέρασαν για μια μέρα και δύσκολα θυμόμουν το ονομά τους την επομένη. Αυτό δε με πειράζει. Μπορώ να το παλέψω. Για την ακρίβεια, μερικές φορές πιστεύω πως είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορώ να παλέψω.

Τι κάνουμε τώρα όμως που ακόμα θυμάμαι το όνομα σου;





Sorry, I’m not sorry.

1 03 2010

Δεν απολογούμαι.

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να μου ζητήσει κανείς είναι να απολογηθώ. Όταν κάνω κάτι το κάνω γιατί αυτό νομίζω πως είναι το σωστό, το καλύτερο για εμένα ή το καλύτερο για εσένα, αυτό που πρέπει να κάνω και αυτό που, τελικά, γουστάρω να κάνω.

Δεν μου είναι δύσκολο να ζητάω «συγγνώμη». Ο μαλάκας που είπε πως «το να ζητάς συγγνώμη είναι ντροπή» καίγεται στην Κόλαση στους 360 βαθμούς, πρώτο τραπέζι πίστα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να λες «συγγνώμη» με τους δικούς σου, όμως, όρους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





End Credits

26 01 2010

Ε.,

Μας τέλειωσε.

Σήμερα που ήρθες από το σπίτι για να πάρεις τα πράγματα σου, το κατάλαβα περισσότερο απ’όσο ήθελα ή χρειαζόμουν να το καταλάβω.

Για να χωρίζουν οι δρόμοι σου με έναν άνθρωπο σημαίνει πως κάτι δεν πήγαινε καλά, πως κάτι στράβωσε στην πορεία. Με εμάς – στο είχα ξαναπεί – ήταν όλα τόσο στραβά από την αρχή. Λάθος εποχή -ίσως- και λάθος άνθρωποι. Εσύ ήσουν από την αρχή εκεί και εμένα μου πήρε χρόνο να καταλάβω και να σε φτάσω.

Μπορεί να με μισήσεις για αυτό, αλλά ναι, υπάρχει κάποια άλλη στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό και αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως με εμάς είχε τελειώσει προτού καν καταλάβουμε πως τελείωσε.

Αλλά, I guess it’s gonna be alright, my love.

Άλλωστε λένε πως πρέπει να περάσεις δια πυρός και σιδήρου για να φτάσεις στον προορισμό σου, όταν αυτός αξίζει πραγματικά. Για μια στιγμή, πίστεψα πως εσύ ήσουν ο προορισμός. But you weren’t.

Μια μέρα, θα σου δώσω το link για το blog μου (φαντάζομαι όταν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, η μέρα αυτή θα έχει ήδη έρθει) και θέλω να διαβάσεις όλα τα posts που έχουν να κάνουν με εμάς τους δύο, για να καταλάβεις ίσως λίγο καλύτερα το «ευχαριστώ» που θέλω να σου πω.

Δεν υπάρχει «φιλικός» χωρισμός. Δε θέλω να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου λες τα νέα σου και δε θέλω να θέλεις να μαθαίνεις τα δικά μου. Δε θέλω να βρισκόμαστε που και που για καφέ και θέλω να ξέρεις πως όποτε σε πετυχαίνω στο δρόμο, θα αλλάζω στενό. Όχι γιατί δε μπορώ να σε βλέπω ή γιατί με πλήγωσες (γιατί, μονάχα αυτό δεν έκανες). Απλά γιατί…what’s the point in that?

Δε μπορούμε να μείνουμε φίλοι και όχι, η απάντηση στην ερώτηση που μου έκανες φεύγοντας είναι…a million times «nope». Δε θα σου στείλω μήνυμα-πράγμα που αυτή τη στιγμή κάθε κύτταρο του κορμιού μου επιθυμεί- και δε θα ρωτήσω για εσένα για αρκετό καιρό. Τόσο όσο χρειάζεται για να ξεπεράσω το τέλος μας.

Θέλω όμως να θυμάσαι πως για αρκετό καιρό ήμασταν ευτυχισμένοι στον χαζό μας κόσμο και αυτό είναι κάτι περισσότερο απ’ότι μπορούν να ισχυριστούν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Θα σε θυμάμαι πάντα σαν την Ε., που με έμαθε να ακούω Σιδηρόπουλο και να βγάζω πάντα το κλειδί από την πόρτα όταν πέφτω για ύπνο το βράδυ. Να με θυμάσαι σαν τον άνθρωπο που σου έμαθε τους Radiohead και σε έκανε να αγαπήσεις τον Aronofsky.

Λένε πως όλα τα καλά κάποια στιγμή τελειώνουν. Δεν το πιστεύω αυτό. Είναι πολύ «μικρός» κανόνας για να μπορέσει να χωρέσει τη φευγαλέα ευτυχία που ένιωσαν δύο άνθρωποι. Δεν είναι πως όλα τα καλά κάποια στιγμή τελειώνουν, λοιπόν. Είναι πως κάποιες φορές τα καλά παύουν να είναι καλά και για τους δύο. Και από το να γίνουν «κακά» είναι πάντα καλύτερο να δίνεις το τελος εσύ, πριν έρθει και σου χτυπήσει ένα πρωινό την πόρτα.

Thanks for everything, E.

Please, for the sake of both of us, BE a stranger.





Strange Infatuation

20 01 2010

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που νιώθω για σένα.

Σε βλέπω και χάνω τα λόγια μου, με κοιτάζεις και ξεχνάω τις απαντήσεις. Γελάς με τα αστεία μου και νιώθω δυνατός. Μου κάνεις ένα κομπλιμέντο και κοκκινίζω σαν 5χρονο που του τσιμπάνε τα μάγουλα. Όταν σε πρωτογνώρισα, δε με ενδιέφερε ούτε να μάθω το όνομά σου. Τώρα το έχω στο μυαλό μου από το πρωί ως το βράδυ, σαν προσευχή. Και το πιο περίεργο είναι ότι όταν σε πρωτογνώρισα δε μου κίνησες το ενδιαφέρον.

Και δεν είσαι καν αυτό που νόμιζα πως ψάχνω.

Είσαι ατσούμπαλη και απρόσεκτη, το σπίτι μου θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο κάθε φορά που περνάς. Περπατάς περίεργα – κάτι ανάμεσα σε τρέξιμο και επιταχυνόμενο περπάτημα και θέλω να αντιγράψω το βήμα σου. Είσαι απίστευτα πουριτανή. Μερικές φορές μοιάζεις χαμένη στο διάστημα, σε ένα δικό σου κόσμο – ολότελα δικό σου – και ώρες ώρες με κάνεις να νιώθω πως το ταξίδι σου είναι μοναχικό, αλλά με κάνεις τόσο πολύ να θέλω να έρθω να σε βρω στην άκρη του μυαλού σου που με τρελαίνει. Σου λέω πως «μοιάζουμε» και κοκκινίζεις. Σου μιλάω και σκέφτομαι πως θέλω να σε φιλήσω όσο δεν έχω θελήσει ποτέ να φιλήσω καμία. Μου μιλάς για τα ενδιαφέροντά σου – πράγματα που δε θα με αφορούσαν κανονικά, που ύπο άλλες συνθήκες θα με έκαναν να σκέφτομαι την έξοδο κινδύνου χαχαχα – αλλά τα ακούω όλα και θέλω να με μάθεις να τα αγαπάω όσο και εσύ.

Σε κοιτάζω να παρακολουθείς τηλεόραση και να γελάς, και θέλω να χαμογελάσω μονάχα με αυτό και αυτό να είναι ο μόνος λόγος που χαμογελάω για πάντα.

Σε σκέφτομαι στο κρεβάτι μου, να μπερδεύεσαι στα σεντόνια και να με αγκαλιάζεις για καληνύχτα, να κοκκινίζεις όταν οι από πάνω  fuck their brains out.

Μου πετάς υπονοούμενα και με αποδιοργανώνεις. Τα παίρνεις πίσω και με καταρρακώνεις.

Μα το χειρότερο είναι πως με γυρνάς πίσω σε μια πιο αθώα ηλικία, όταν πίστευα στους έρωτες και τα σκωτσέζικα ντουζ τους. Με κάνεις να αμφισβητώ και να ξανασκέφτομαι. Και τις μικρές ώρες τις μέρας, με κάνεις να ακούω Χαρούλα και να καταλαβαίνω γιατί έχει (και πάλι) δίκιο όταν λέει πως «η αγάπη θα σε βρει όπου και να ‘σαι».

Don’t let me scare me off.