«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Sins & Sinners

1 09 2013

Μια φορά και έναν καιρό, όταν όλοι μου οι φίλοι είχαν ακόμα ακμή (εγώ, παραδόξως, δεν είχα) και περιμέναμε το κουδούνι για τσιγάρο και το Σ/Κ για τσάρκα, πίστευα πως η φράση «Hate the Sin, Love the Sinner» μπορούσε να έχει πρακτική εφαρμογή στη ζωή.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως αυτό απλά δε γίνεται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Baby, the Stars Shine Bright

20 11 2012

Αγαπητέ Εγώ στο μέλλον,

Εύχομαι να είσαι καλά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ωριμάζοντας

17 09 2012

Υπάρχουν πολλά σημάδια ότι μεγαλώνεις, ότι ωριμάζεις.

Σημάδια διαφορετικά σε κάθε μετάβαση. Από την παιδική ηλικία στην εφηβεία. Από την εφηβεία στην τρομακτική ενηλικίωση. Από την ενηλικίωση στην μεστή ηλικία των 40-50 και έπειτα στην ώριμη ηλικία που ακολουθεί των 60 σου χρόνων.

Ένα από τα σημάδια αυτά είναι ότι σταματάς να νοιάζεσαι για τα πράγματα που σε ένοιαζαν παλιά. Το να έχεις καλύτερα παιχνίδια από το Γιωργάκη ή τη Μαιρούλα σταματά να είναι σημαντικό όταν αρχίζει πια να είναι σημαντικό να έχεις το Γιωργάκη ή τη Μαιρούλα ή έστω περισσότερους Γιωργάκηδες από τη φίλη σου ή περισσότερες Μαιρούλες από τους φίλόυς σου. Και όταν το κατακτήσεις και αυτό και ωριμάσεις αρκετά για να ξέρεις πια ότι ο κάθε Γιωργάκης και η κάθε Μαιρούλα που πέρασαν είναι σταθμοί που σταμάτησες και τώρα αποχώρισες, περνάς στην επόμενη φάση. Στην ενηλικίωση.

Η ενηλικίωση είναι η μεγαλύτερη από τις αλλαγές. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Φθινόπωρο στην πόλη

7 09 2012

Υπάρχει μια μαγική ώρα το φθινόπωρο, κάπου εκεί ανάμεσα στις 6-7 το πρωί, που η Αθήνα είναι πανέμορφη.

Σηκώνεσαι από τον ανύπαρκτο ύπνο σου, ανοίγεις το παράθυρο και πέφτεις πάνω στην χαραυγή.  Το απόλυτο θέαμα.

Και έχει ήδη κίνηση ο δρόμος μπροστά από το σπίτι σου, με λεωφορεία να περνάνε ασθμαίνοντας, αυτοκίνητα να στοιβάζονται σε ουρές ανθρώπων κάτω από το διπλό φως – αυτό της νέας ημέρας και αυτό από τα φώτα του δρόμου που σβήνουν, με κορναρίσματα να σκάνε δειλά ψιλο από ντροπή και ψιλο από νύστα και με αυτή την υπέροχη, αξεπέραστη μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού από το φούρνο παραδίπλα που σου παίρνει τη μύτη και σβήνει σα σφουγγάρι το μαυροπίνακα της βρωμιάς της πόλης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Helpless

24 08 2012

Λίγα πράγματα σε θλίβουν περισσότερο στη ζωή από το να βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς να αυτοκαταστρέφονται.

Νιώθεις σα να είσαι ο αφηγητής σε δραματική ταινία του πιο μελαγχολικού είδους. Μιλάς και όλοι μπορούν να σε ακούσουν. Όλοι εκτός από εκείνους που θα έπρεπε να σε ακούσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Letting Your Ghosts Rest

30 09 2011

 

Υπάρχει μια έμφυτη ηλιθιότητα στο να σε παίρνει για δέκατη φορά μέσα σε λίγες μέρες τηλέφωνο ένας φίλος που έχεις να δεις 5 χρόνια για να σου πει «έλα ρε, τι κάνεις; Πάμε για καφέ;»

Είναι – σε μια XL μορφή της – η ίδια ηλιθιότητα που χαρακτηρίζει τη φράση «τι νέα;» όταν τελικά συναντηθείτε ή το προσποιητό ενδιαφέρον όταν ακούει τα «νέα» σου ενώ την ίδια στιγμή στο κεφάλι του κάνουν πάρτυ σκέψεις για το αν έσβησε το μάτι της κουζίνας ή αν κλείδωσε την πόρτα όταν έφυγε.

Πριν λίγες μέρες είχα γράψει ένα post για τους φίλους και για το τι είναι αυτό που μας δένει πραγματικά σε μια φιλία. Σήμερα – μετά από ένα άκυρο και απροσδόκητο τηλεφώνημα – θέλω να γράψω την άλλη όψη του νομίσματος.

Υπάρχει πάντα ένας λόγος που ένας άνθρωπος έμεινε στο παρελθόν σου και δεν είναι πλεόν στο παρόν σου.

Μπορεί να περάσανε πολλά χρόνια από αυτό το λόγο, μπορεί ο λόγος αυτός να μην έχει πια αξία ή μπορεί και να μην τον θυμάσαι καν. Αντίθετα, μπορεί να θυμάσαι όλες τις καλές στιγμές με αυτόν τον άνθρωπο – την παρέα, τις πλάκες, το χαβαλέ, τα ξενύχτια και τις πρώτες εφηβικές σας βόλτες με στριφτά τσιγάρα και μαγκιά που ξεχύλιζε από τα παντζάκια.

Αλλά υπάρχει πάντα ένας λόγος… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »