Δε με νοιάζει που δεν μπορείς να πετάξεις…

22 04 2007

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς, που έχετε έρθει, και ξαναέρθει, και ξανα-ξαναέρθει στο blog μου έχετε παρατηρήσει τη μικρή φωτογραφία στα δεξιά της σελίδας.

Υπάρχει μια μικρή ιστορία πίσω από τα λόγια αυτά, που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Μερικά χρόνια πριν (και πιο συγκεκριμένα το 2004), ήμουν ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που παρακολούθησαν τους εθελοντές της Ολυμπιάδας να διασκεδάζουν με τον κλασσικό ελληνικό τρόπο στα διαλείμματα των αγωνισμάτων.

Και ναι, ζήλεψα βλέποντάς τους να ζουν μια στιγμή που δύσκολα θα ξαναέρθει στην Ελλάδα.

Και ναι, το σκυλο-μετάνοιωσα πως δεν δήλωσα και εγώ εθελοντής όταν είχαν έρθει να μας ενημερώσουν στο σχολείο για τον εθελοντισμό.

Σε μια σπάνια κρίση παίρνω-τη-ζωή-στα-χέρια-μου λοιπόν, αποφάσισα με οποιονδήποτε τρόπο να μπω ως εθελοντής στην Παρολυμπιάδα, που ήταν μονάχα ένα μήνα μακριά. Για καλή μου τύχη, δε χρειάστηκε να προβώ σε υπερβολικές εκδηλώσεις της επιθυμίας μου (βλ. αυτοπυρπολισμό έξω από τα γραφεία του Αθήνα 2004, απεργία πείνας, να βγώ στη Λαμπίρη και να καταγγείλω αναξιοκρατία στην επιλογή των εθελοντών) γιατί ένας από τους κολλητούς μου είχε «άκρες» για να μπορέσουμε και οι δυο μας να μπούμε.

Λίγο καιρό μετά, φορώντας τις πεντακάθαρες (αν και λίγο μεγάλες) στολές μας και με τα διαπιστευτήριά μας στο λαιμό, μπαίναμε χαρούμενοι και λαμπεροί στο Ελληνικό. Είχαμε μπει στην ομάδα εθελοντών στο Ποδόσφαιρο 5×5 και 7×7. Οι αθλητές εκεί, για όσους δεν γνωρίζουν (όπως δεν γνώριζα και εγώ) χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

Εκείνοι που λαμβάνουν μέρος στο 7×7 έχουν διάφορα προβλήματα άσχετα με το άθλημα (μικρότερα πάνω άκρα, νοητικά προβλήματα κτλ.) και αυτοί που λαμβάνουν μέρος στο Ποδόσφαιρο 5×5 είχαν προβλήματα όρασης. Ιδιαίτερα οι δεύτεροι, ήταν πραγματικά εντυπωσιακοί.

Μια μέρα λοιπόν, και ενώ οδηγούσα τους παίκτες της ελληνικής ομάδας 5×5 στον αγωνιστικό χώρο, ένα σχολείο ανέβαζε ένα πανό στις κερκίδες. Ο κόσμος χαμογέλαγε και τους κοίταζε με έναν διαφορετικό τρόπο από τον συνηθισμένο «που πάει η νεολαία σήμερα». Φωνές ακούγονταν από παντού και τα «ζήτω» των θεατών που συνόδευαν την είσοδο των παικτών μας στον αγωνιστικό χώρο μπλέκονταν όμορφα με τα «μπράβο» προς τα παιδιά για το πανό που είχαν φτιάξει. Γύρισα και το κοίταξα, ομολογώ, από περιέργια. Και μετά είδα τη φράση που θα με ακολουθεί νοητά για μια ολόκληρη ζωή:

«Δε με νοιάζει που δεν μπορείς να πετάξεις.

Μου αρκεί που ακούς τη σιωπή»

Ο παίκτης που κράταγα από το χέρι με ρώτησε τι συμβαίνει. Και του εξήγησα. Χαμογέλασε και με ρώτησε τι γράφει το πανό. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίδρασή του όταν του είπα τα λόγια που τα παιδιά κάποιου δημοτικού είχαν γράψει για εκείνον. Άφησε το χέρι μου, δάκρυσε για ένα λεπτό μόνος του λίγο πιο πίσω από το σημείο που είχαν συγκεντρωθεί οι υπόλοιποι παίκτες, αβέβαιος για το αν τον κοίταζε κανένας, σκούπισε τα μάτια του και μετά με ευχαρίστησε για τη βοήθειά μου.

Θυμάμαι, ότι πάνω στην έξαψη της στιγμής του είπα «Όχι, εγώ σ’ευχαριστώ» ή κάτι τέτοιο. Δεν είμαι καν σίγουρος πια πως το είπα αρκετά καθαρά για να το καταλάβει.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το πανό. Γύρω από τις λέξεις ήταν ζωγραφισμένα πουλιά και λουλούδια, η προσωπική δηλαδή σφραγίδα των παιδιών που με τον τρόπο τους επιβεβαίωναν πως συμφωνούν με τα λόγια αυτά. Ποτέ δεν έμαθα αν ήταν δικής τους έμπνευσης τα λόγια, ή αν ήταν δημιουργία κάποιας δασκάλας ή ακόμα και αν είναι απόσπασμα από κάποιο γνωστό ποιήμα. Και, για να πω την αλήθεια, ποτέ δε με ένοιαξε και τόσο αυτό.

Καθόμουν και κοίταγα σαν υπνωτισμένος τις λέξεις. Για μένα, ακόμα και σήμερα, το συγκεκριμένο πανό είναι η πιο όμορφη (δε μου έρχεται άλλη λέξη για να το περιγράψω, αλλά το όμορφη ακούγεται ταιριαστό) δήλωση υποστήριξης που έχω ακούσει:

Να ξέρεις πως αυτό που βλέπεις είναι καταδικασμένο να μην πετάξει ποτέ. Να ξέρεις πως η ζωή δεν είναι δίκαιη και πως τα πράγματα δεν είναι πάντα λογικά.

Και όμως!!

Να αρκείσαι στην προσπάθεια και στη σιωπή…

Ένα μεγάλο ζήτω και ένα ακόμα πιο μεγάλο μπράβο λοιπόν, στους ανθρώπους του αύριο, με την ελπίδα να ακούν πάντα τη σιωπή και να ζητωκραυγάζουν δυνατά για αυτούς που Δεν Μπορούν να Πετάξουν.

(ΥΓ: Και ναι, ήταν μια από τις καλύτερες, πιο διασκεδαστικές και πιο συναρπαστικές εμπειρίες της ζωής μου. Και ναι, αν μπορούσα θα ξαναπήγαινα μέχρι να έλιωνα από την ορθοστασία και τον καλοκαιρινό ήλιο. Και ναι, θα έβαζα ξανά ότι μέσον έχω και δεν έχω. Και όχι, δε μετανοιώνω στιγμή. Και όλα αυτά για ένα πανό, ένα «γεμάτο πουκάμισο», μια εμπειρία ζωής…)

———————————————–

Ήχοι στον player:

Scissor Sisters – Mary (το πιο meaningful κομμάτι των SS, θα ταίριαζε μόνο σε αυτό απ’ όλα τα post μου)

Rufus Wainwright – Going to a Town (Το πρώτο single από το ολοκαίνουργιο album του Wainwright, Release The Stars, που κυκλοφορεί 15/5)

A-ha – Summer Moved On (Live) (Από το live album τους με έναν από τους καλύτερους γενικούς τίλους που έχω ακούσει ποτέ: How Can I Sleep With Your Voice in my Head? )

The Raveonettes – Here Comes Mary (πρόσφατο κόλλημα με το εν λόγω κομμάτι…)