Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




(You Don’t Really) Know Thyself

19 08 2014

Είναι πολλά αυτά που μαθαίνεις για τον εαυτό σου μεγαλώνοντας.

Τις παραξενιές που δε λένε να ξεκολλήσουν από το πετσί σου, τον ωκεανό δυνατοτήτων που φυλάς μέσα σου (για ποιόν άραγε;), αυτά που σε κάνουν να γελάς και αυτά που σε κάνουν να θες να σπάσεις ό,τι γυαλικό υπάρχει σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια, το γεγονός πως είσαι ο χειρότερος εχθρός και ο καλύτερος φίλος σου και οι δύο πλευρές είναι πάντα σε πόλεμο, την Αχίλλειο πτέρνα σου και όλα αυτά τα όρια που δε μπορείς ποτέ να ξεπεράσεις.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο στα φευγάτα χρόνια της εφηβείας σου ή στα πρώτα σου βήματα στην ενήλικη ζωή, πιθανότατα θα νομίζεις πως εσύ ξέρεις τον εαυτό σου απόλυτα.

Αλλά κάνεις λάθος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Aυτοακρωτηριασμοί

26 05 2014

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις στην ψυχολογία είναι πως πρέπει να είσαι έτοιμος να κοιτάξεις τα προβλήματά σου κατάματα πριν αποπειραθείς να τα διορθώσεις.

Όλοι έχουμε τους δαίμονές μας.

Και μερικές φορές, φοβόμαστε πως αυτό είναι όλο και όλο που έχουμε. Ή πως, αν προσπαθήσουμε να τους εξορκίσουμε, θα χάσουμε μαζί και τους φύλακες άγγελούς μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Inspiration is a Walker

4 02 2014

Απέναντι από το σπίτι μου είναι μια τεράστια πολυκατοικία.

Είναι μια από αυτές τις απροσδιορίστου ηλικίας πολυκατοικίες, με τα (κυριολεκτικά) δεκάδες διαμερίσματα σε ό,τι μέγεθος μπορείς να φανταστείς που όταν την κοιτάζεις μοιάζει να μην ξεκινά και να μην τελειώνει πουθενά.

Στο διαμέρισμα που είναι περίπου στο ίδιο ύψος με το μπαλκόνι μου (οπότε υποθέτω 3ος-4ος όροφος) μένει μια μεγάλης ηλικίας κυρία που καπνίζει στο μπαλκόνι. Από τις πρώτες φορές που την είδα μου έκανε εντύπωση. Βγαίνει πάντα καλοντυμένη, ακουμπάει τους αγκώνες της στα κάγκελα, κάνει πάντα ένα και μόνο τσιγάρο το οποίο πάντα καπνίζει μέχρι το φίλτρο και έπειτα σβήνει στο τασάκι που έχει στο τραπεζάκι της και γυρίζει μέσα. Ποτέ δεν την έχω δει να το πετάει από κάτω (πιστέψτε με, συμβαίνει πιο συχνά απ’ότι νομίζετε).

Συνήθως έχω την τέντα μου μισοκατεβασμένη, αλλά τα τελευταία χρόνια όποτε δούμε ο ένας τον άλλο στο μπαλκόνι χαιρετιόμαστε σαν παλιοί φίλοι. Αν ποτέ πέφταμε μούρη με μούρη στο δρόμο δεν ξέρω αν θα τη γνώριζα και, από μία πλευρά, καλύτερα να μην την αναγνώριζα γιατί θα ένιωθα απλά άβολα να μιλάω με κάποια που δεν ξέρω…που δηλαδή ξέρω… αλλά βασικά δεν ξέρω.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Καθημερινοί Έρωτες

20 01 2014

Ερωτεύομαι κάθε μέρα.
Για πρώτη φορά ή για ακόμα μια φορά, ανθρώπους που ξέρω χρόνια και ανθρώπους που γνωρίζω για πρώτη φορά. Φίλους, συγγενείς, γνωστούς, τυχαίους ανθρώπους στο δρόμο, γυναίκες που γνέφουν στο ταξί να σταματήσει κάνοντας αναπαίσθητα ένα τίναγμα των μαλλιών που με φτιάχνει.

Για εμένα ο έρωτας έχει διάφορες εκφάνσεις. Δεν ερωτεύομαι ό,τι πηδάω και δεν πηδάω ό,τι ερωτεύομαι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Mid-00s Internet, I miss you!

25 11 2013

Μου λείπει μερικές φορές εκείνη η εποχή του internet προ-Facebook.

προ-twitter

προ-hashtag

προ-πρέπει να χορέσω τις σκέψεις μου σε ένα tweet και μια φωτογραφία στο instagram. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Sins & Sinners

1 09 2013

Μια φορά και έναν καιρό, όταν όλοι μου οι φίλοι είχαν ακόμα ακμή (εγώ, παραδόξως, δεν είχα) και περιμέναμε το κουδούνι για τσιγάρο και το Σ/Κ για τσάρκα, πίστευα πως η φράση «Hate the Sin, Love the Sinner» μπορούσε να έχει πρακτική εφαρμογή στη ζωή.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως αυτό απλά δε γίνεται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »