Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τα ‘λεγε ο Καβάφης…

4 04 2014

Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τι εννοούσε ο Καβάφης όταν έλεγε πως τους Λαιστρυγόνες, τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα δε θα τους συναντήσεις ποτέ αν δεν τους κουβαλάς μες στην ψυχή σου.

Frankly, δεν ξέρω γιατί το κάνω.

Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά πηγαίνω ντουγρού στο worst-case scenario. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 2η: «H Έξυπνη Ξανθιά και ο Άγιος Βασίλης»

22 03 2013

My generation’s apathy. I’m disgusted with it. I’m disgusted with my own apathy too, for being spineless and not always standing up against racism, sexism and all those other -isms the counterculture has been whinning about for years.”

– Curt Cobain

Προχθές σε μια συζήτηση θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που έλεγε ποιός θα κέρδιζε αν έπαιζαν χαρτιά μια έξυπνη ξανθιά, μια χαζή ξανθιά και ο άγιος Βασίλης και η σωστή απάντηση ήταν η χαζή ξανθιά, γιατί ο Άγιος Βασίλης και η έξυπνη ξανθιά είναι φανταστικά πρόσωπα.

[σημ.: ναι, το μυαλό μου roughly 70% της ημερήσια λειτουργίας του αναλώνεται σε άκυρους συσχετισμούς, what of it?]

Νιώθω πως είμαι η χαζή ξανθιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 1η: «Μην υποφέρεις μεσ’ τα μούτρα μου»

17 03 2013

«Racism isn’t born, folks, it’s taught. I have a two-year-old son.

You know what he hates? Naps! End of list.»

  – Dennis Leary

Πριν λίγο καιρό ένας φίλος μου είχε στείλει ένα κείμενο με τη σημείωση «να γιατί τίποτα δε θα φτιάξει».

Ήταν τόσο για φτύσιμο που δεν ήθελα να το κρατήσω ούτε για το αρχείο μου. Το έψαξα όμως και -με δυσκολία, ομολογουμένως – το βρήκα.

[Και, παρεμπιπτόντως, αγαπητά sites…το να κατεβάζετε παλιές σας αναρτήσεις δε λέει και πολύ. Το internet δεν ξεχνά…]

Το κείμενο είναι γραμμένο (που λέει ο λόγος…) από μια δημοσιογράφο η οποία εργάζεται (εργαζόταν; ) σε μια διαδικτυακή εφημερίδα της Ρόδου.

Απολαύστε το: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ντρέπομαι…

18 09 2012


Από τότε που η Χρυσή Αυγή απέκτησε στόμα και φωνή, από τότε που έγινε mainstream το να είσαι φασίστας, από τότε που έγινε απολύτως φυσιολογικό να ξυλοκοπούμε μέχρι θανάτου ανθρώπους άλλου χρώματος, θρησκείας και εθνικότητας, από τότε που βάλαμε στη Βουλή πλάσματα με ανθρωπιά ύαινας, ντρέπομαι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι που είμαι άντρας, που είμαι Έλληνας, που θέλω να λέω ότι είμαι απόγονος ενός μεγάλου πολιτισμού, που ζω και αναπνέω σε έναν κόσμο που το μίσος το γιορτάζουμε πανηγυρικά και που όλοι φταίνε εκτός από εμένα, όλοι τα έκαναν σκατά ενώ εγώ τα έκανα όλα τέλεια. Που οι δικές μου μίζες, ρεμούλες και το ατέλειωτο λάδι που εγώ βοήθησα να κινήσει τον τροχό της σαπίλας μας δεν έπαιξαν κανέναν απολύτως ρόλο στην κατάντια της χώρας μου, αλλά για όλα φταίνε οι Άλλοι: οι Ευρωπαίοι που μας ζηλεύουν, οι μετανάστες που μας κλέβουν, οι αριστεροί, οι κεντρώοι, οι… οι… οι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι. Γιατί από την φτώχεια υπάρχει ελπίδα να σωθείς. Αν όμως πάρεις την κατηφόρα του φασισμού, της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού, δεν υπάρχει γυρισμός. Πουλάς την ψυχή σου στο διάολο για λίγη επιβεβαίωση ότι δε φταις (και) εσύ, και ο διάολος δε φημίζεται για τις επιστροφές του σε ψυχές όταν τα δύσκολα περάσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Christmas Card

26 12 2010

Dear συνάνθρωπε,

Μια και διανύουμε holy days, θα ήθελα να σε παρακαλέσω κάτι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Γιατί διαφωνώ με το νόμο κατά του Καπνίσματος…

13 11 2010

Διαφωνω κάθετα με την απαγόρευση του καπνίσματος.

There. I said it.

Δηλώνω καπνιστής αλλά δηλώνω εξίσου ευθαρσώς πως ακόμα και αν ήμουν φανατικός αντικαπνιστής, θα έλεγα ακριβώς τα ίδια πράγματα ακόμα και αν δεν ήταν «προσωπικά».

Γιατί;

Ας το αναλύσουμε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Joke

18 10 2010

Έψαχνε μέσα στα συρτάρια όταν έπεσε πάνω στο γράμμα.

Δε θα είχε ρίξει δεύτερη ματιά αλλά ο γραφικός του χαρακτήρας της κέντρισε την προσοχή.

Κατα πάσα πιθανότητα θα ήταν τίποτα – ένας παλιός, ξεχασμένος φάκελος σε ένα συρτάτι που θα είχε μέσα παλιές τους φωτογραφίες στην καλύτερη και παλιές αποδείξεις στη χειρότερη περίπτωση.

Για μια στιγμή αναρωτήθηκε τι από τα δύο θα ήταν πραγματικά χειρότερο.

Έπιασε το φάκελο στο χέρι της και τον γύρισε στην πίσω πλευρά. Ήταν κλειστός.

Παράξενο.

Ενώ ήθελε να σκίσει σαν τρελή το φάκελο, έτρεξε στην κουζίνα και πήρε ένα μαχαίρι για να τον κόψει προξενόντας του όση μικρότερη ζημειά μπορούσε.

Μια σελίδα ήταν διπλωμένη στα τέσσερα, μέσα.

«Σ’αγαπώ.

Δεν ήξερα πως να ξεκινήσω αυτό το γράμμα γι’αυτό ξεκινάω με κάτι που ξέρεις ήδη. Απλά ήθελα να στο πω για ακόμα μια φορά.

Ελπίζω το γράμμα αυτό να σε βρίσκει καλά και να σε βρίσκει αρκετό καιρό μετά τον αποχωρισμό μας. Ελπίζω να είσαι ευτυχισμένη και να διαβάζεις αυτό το γράμμα με τα κομμάτια σου σε μια οργανωμένη αναρχία, όπως σε ήξερα και σε αγαπούσα.

Σκέφτηκα πολύ τι θέλω να σου γράψω σε αυτό το γράμμα.

Ήθελα να γράψω τόσα πολλά…

Για τόσες πολλές στιγμές που δε θα είμαι παρών για να σου τα πω.

Αλλά μετά σκέφτηκα πως δεν υπάρχει αρκετό χαρτί στον κόσμο για να τα γράψω όλα αυτά.

Γιατί ήθελα να είμαι πλάι σου το πρωί που θα ξυπνάς και να σου λέω πόσο όμορφη είσαι ακόμα και χωρίς μακιγιάζ, ακόμα και όταν κοιμάσαι.

Θα ήθελα να είμαι δίπλα σου όταν θα περιμένεις τις απαντήσεις από τις εξετάσεις μας, για να σε μαλώνω και να με μαλώνεις που δεν προσέχουμε όσο πρέπει.

Θα ήθελα να είμαι εκεί όταν θα είσαι κουρασμένη, θλιμμένη, δυστυχισμένη για να σου λέω πως όλα θα πάνε καλά (ακόμα και όταν δε θα πήγαιναν).

Θα έδινα τα πάντα για να είμαι εκεί όταν είσαι ευτυχισμένη, όταν γελάς για να σου πειράζω τα λακάκια στα μάγουλα και να σου λέω πόσο αγαπώ το χαμόγελό σου.

Θέλω να ξέρεις πως ο λόγος που δε στα γράφω όλα αυτά είναι η έλλειψη χώρου και χρόνου, όχι η έλλειψη των συναισθημάτων.

Θέλω να το θυμάσαι αυτό.

H ζωή είναι ένα αστείο, μικρή μου.

Για άλλους μικρό και για άλλους μεγάλο. Για άλλους κρύο και για άλλους ξεκαρδιστικό. Για άλλους αξίζει το χρόνο που έκαναν να το ακούσουν και για άλλους πάλι όχι.

Η ζωή μαζί σου όμως, ήταν το πιο ξεκαρδιστικό, το πιο διασκεδαστικό και ωραίο αστείο. Και άξιζε μέχρι και το τελευταίο λεπτό του.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή για θρήνο και υπάρχουν στιγμές για ευτυχία.

Ελπίζω και υπόσχομαι πως θα κάνω τα πάντα για να είναι από εδώ και στο εξής η ζωή σου γεμάτη στιγμές ευτυχίας.

Πρέπει να μάθουμε να προχωράμε όταν όλα στη ζωή μας λένε σταμάτα. Να πολεμάμε για την ευτυχία γιατί δεν έρχεται εύκολα, φτηνά ή χωρίς κόπο.

Υπάρχει μονάχα μια θεμελιώδης αλήθεια για τη ζωή, αγάπη μου. Πώς είναι λίγη. Και πως στο τέλος, κανείς μας δεν ορίζει τη διάρκειά της. Το μόνο που ορίζουμε είναι ο τρόπος που θα σπαταλήσουμε το χρόνο μας.

Εγώ τον σπατάλησα σωστά και αν τα έκανα όλα από την αρχή δε θα άλλαζα τίποτα.

Πήγαινε λοιπόν και ζήσε τη ζωή σου σαν το μεγάλο αστείο που πραγματικά είναι.

Αγάπησε, χόρεψε, μέθυσε ξανά και κάνε όλα όσα σου λένε πως δεν πρέπει να κάνεις.

Η ζωή που επιθυμείς είναι πάντα κάπου ανάμεσα στο «δεν πρέπει» των άλλων και το δικό σου «δε μπορώ».

Βγες και διασκέδασέ τη μέχρι την τελευταία της στιγμή.

Για εμένα.

Και για εσένα.

Θα μπορούσα να γράφω αιώνες. Αλλά δεν έχω αιώνες. Έχω μονάχα το τώρα και αυτό είναι το μόνο που έχουμε πραγματικά ποτέ.

Γι’αυτό θα αφήσω το γράμμα μου εδώ.

Γράψε τις δικές σου σελίδες.

Δικός σου, πάντα.

Σ’αγαπώ.»

 

Πήγε και τον βρήκε την επόμενη ημέρα. Στο ίδιο πάντα μέρος, στο ίδιο πάντα σημείο αιώνια παγωμένα αισθήματα συμπυκνωμένα σε δυο μέτρα γης.

«Μια χαρά σε βρίσκω.» είπε και κάθησε στο κρύο μάρμαρο.

«Ευτυχισμένο.»





Über Fail

11 10 2010

Μπορείς να λες ότι είσαι προετοιμασμένος για όλα τα πιθανά σενάρια της ζωής, αλλά ποτέ πραγματικά δεν είσαι.

Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου πως ξέρεις να ξεχωρίζεις το σωστό από το λάθος και το αποδεκτό από το ανεπίτρεπτο και την πιο λάθος στιγμή τα σκατώνεις αυτοκρατορικά. Σε κάποια φάση πείθεις και τον εαυτό σου πως είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε και να πολεμήσεις για αυτά που πιστεύεις μέχρι να ματώσουν και οι τρίχες στο κεφάλι σου. Αναλύεις κοσμοθεωρίες, φιλοσοφώντας στους ανθρώπους γύρω σου. Θυμώνεις μαζί τους όταν διαφωνούν μαζί σου σε πράγματα που με βάση το δικό σου μυαλό θα έπρεπε να είναι για όλους ξεκάθαρα. Και έπειτα, έρχεται η ώρα που ένας δικός σου άνθρωπος, που τον αγαπάς και τον εκτιμάς γιατί…τον αγαπάς και τον εκτιμάς (δε χρειάζεται πάντα δικαιολογία το γιατί αγαπάς έναν άνθρωπο) σου λέει κάτι και εσύ παγώνεις, χάνεις τα λόγια σου που με τόση ευφράδια έφτυνες αριστερά και δεξιά στον κόσμο.

Σήμερα φέρθηκα σαν τον μεγαλύτερο μαλάκα του κόσμου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »