Καθημερινοί Έρωτες

20 01 2014

Ερωτεύομαι κάθε μέρα.
Για πρώτη φορά ή για ακόμα μια φορά, ανθρώπους που ξέρω χρόνια και ανθρώπους που γνωρίζω για πρώτη φορά. Φίλους, συγγενείς, γνωστούς, τυχαίους ανθρώπους στο δρόμο, γυναίκες που γνέφουν στο ταξί να σταματήσει κάνοντας αναπαίσθητα ένα τίναγμα των μαλλιών που με φτιάχνει.

Για εμένα ο έρωτας έχει διάφορες εκφάνσεις. Δεν ερωτεύομαι ό,τι πηδάω και δεν πηδάω ό,τι ερωτεύομαι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




Roll The Dice

11 01 2014

IMG_0588

If you’re going to try,
go all the way.
otherwise, don’t even start.

This could mean losing girlfriends,
wives, relatives, jobs and
maybe your mind.

It could mean not eating for 3 or 4 days.
it could mean freezing on a
park bench.
it could mean jail,
it could mean derision,
it could mean mockery,
isolation.
isolation is the gift,
all the others are a test
of your endurance,
of how much you really want to
do it.
and you’ll do it
despite rejection and the worst odds
and it will be better than
anything else
you can imagine.

If you’re going to try,
go all the way.
there is no other feeling like that.
you will be alone with the gods
and the nights will flame with fire.

You will ride life
straight to perfect laughter,
it’s the only good fight there is.

-Charles Bukowski





Mid-00s Internet, I miss you!

25 11 2013

Μου λείπει μερικές φορές εκείνη η εποχή του internet προ-Facebook.

προ-twitter

προ-hashtag

προ-πρέπει να χορέσω τις σκέψεις μου σε ένα tweet και μια φωτογραφία στο instagram. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αινίγματα

6 08 2013

Γιατί φοβούνται οι άνθρωποι τόσο πολύ τη μοναξιά;

Δεν το καταλαβαίνω. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Λέξεις από Ρ

7 07 2013

Παρασκευή σούρουπο.

Μπαλκόνι.

Μπύρες και καλή παρέα με φίλους από την παλιά δουλειά.

Τελευταία μένει πίσω η Μ. για να τελειώσουμε τις μπύρες που έμειναν («έλα ρε, 3 μείνανε, βαριέμαι και να τις ξαναβάλω στο ψυγείο»).

Μου λέει πως χώρισε με τον Χ.

Εκπλήσομαι. Ήταν 3.5 χρόνια μαζί και τους είχα κάπως συνδυάσει.

Αποσπάσματα του διαλόγου (εγώ με italics)

 

– Οπότε του ζήτησες να χωρίσετε;

Όχι, ο Χ. μου το ζήτησε.

– Και εσύ δεν είχες πρόβλημα;

Είχα δεν είχα, δεν έχει σημασία. Είχε εκείνος και αυτό μου έφτανε και μου περίσσευε. Ακόμα και αν ήμουν ερωτευμένη, δε θα ήθελα να είμαστε μαζί μετά από αυτό. Μου είπε πως δεν ήμουν ειλικρινής μαζί του για τη σχέση μας και πως καλύτερα να το αφήναμε.

– Και όντως έτσι ήταν;

Όχι. Στο θέμα της σχέσης μας, δεν του είπα ψέματα ούτε μία φορά. Λίγες μέρες αφού τέλος πάντων «τα φτιάξαμε» του είπα πως οι σχέσεις μου δεν κρατάνε πολύ. Είχε πει να προσπαθήσουμε γιατί «κάθε φορά είναι διαφορετικά». Προσπαθήσαμε. Κρατήσαμε 3 χρόνια και 7 μήνες. ΟΚ, συγκριτικά, όντως κρατήσαμε παραπάνω. Αλλά δεν είπα ψέματα ποτέ.

Και τι του απάντησες;

Του θύμισα αυτά που σου είπα πριν. Και μετά εκείνος μου είπε πως εδώ και κάποιο καιρό αισθανόταν κάπως αλλά εγώ ούτε που έδωσα σημασία.Και αυτό ψέμα.
Έδωσα σημασία. Αλλά κάποιοι άνθρωποι – συμπεριλαμβανομένης εμού – όταν έχουν θέματα με τη σχέση τους δεν θέλουν απαραίτητα να τα συζητήσουν αμέσως. Κάποιοι άνθρωποι θέλουμε χρόνο να επεξεργαστούμε τι είναι αυτό που μας χαλάει ώστε να το παρουσιάσουμε στον άλλο με αρχή-μέση-τέλος και όχι σαν άμορφη μάζα εσύ-φταις-για-όλα. Επίσης υπάρχουν και θέματα προσωπικά που δε θέλεις να τα μοιραστείς με τον άλλο – φάσεις δικές σου προσωπικές. Εκ του αποτελέσματος, μάλλον έκανα λάθος ότι ο Χ ήταν ένας από αυτούς που σκέφτονται και δρουν έτσι.

– Σου λείπει;

Μου λείπει η ιδέα του περισσότερο από τον ίδιο. Αυτό το ότι θα σήκωνα τον τηλέφωνο να τον πάρω στις 7 το απόγευμα που σχόλαγε από τη δουλειά ή που θα τον έπαιρνα να του θυμίσω να δώσει την αντιβίωση στον Πέρση (σημ. σκύλος του Χ). Τον τελευταίο καιρό δε βλεπόμασταν και κάθε μέρα λόγω της απόστασης και της δουλειά, οπότε η λογική λέει ότι θα έπρεπε να μου λείπει 1-2 μέρες την εβδομάδα αλλά για να πω την αλήθεια μου λείπει στιγμές μέσα στη μέρα. Και όσο περνάνε οι μέρες, λιγοστεύουν, οπότε είμαι καλά.

– Καλά, κοίτα, μην τρελαίνεσαι. Ποτέ δεν ξέρεις και μπορεί αυτό να σας κάνει και καλό. Μπορεί να τα ξαναβρείτε ρε παιδί μου.

Μπα.
Και δεν το λέω με κακία ή μιζέρια αυτό. Θέλω να είναι καλά και τον αγαπάω. Δεν παύεις έτσι να αγαπάς έναν άνθρωπο γιατί δε σας βγήκε η συνταγή. Απλά δεν πιστεύω πως ούτε υπάρχει λόγος ούτε και μπορούμε πλέον να τα ξαναβρούμε. Εγώ πίστευα πως ήμασταν ΟΚ. Εκείνος προφανώς, όχι. Αν δε μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο μετά από κοντά 4 χρόνια σχέσης, τι σκατά; πώς θα το φτιάξουμε αυτό;

– Εντάξει ρε παιδί μου, αλλά αμα δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι…

Έλα τώρα, εντάξει. Παραμύθια για παιδιά. Ο έρωτας έρχεται και φεύγει γρήγορα. Αυτό που μένει είναι η αγάπη. Και αν η φρέσκια σχετικά αγάπη δεν είναι αρκετή δε έχει ελπίδες ότι θα είναι και ποτέ αρκετή. Γιατί να τυραννάμε λοιπόν ο ένας τον άλλο για ένα γαμώτο; Αν γυρνούσε εγώ θα ήθελα να ήταν εκείνος πριν 4 χρόνια και εκείνος εγώ πριν 4 χρόνια. Δεν είμαστε. Τώρα ξέρουμε καλύτερα. Και απλά, δεν ταιριάξαμε για μεγαλύτερο διάστημα. Shit happens.

Τέλειωσαν οι μπύρες.

Με χαιρέτισε και έφυγε για το σπίτι της.

Το γουστάρω το μπαλκόνι μου αλλά έχει πάντα τόσο άκυρο μάζεμα μετά που σου ξενερώνει την όλη διάθεση.

Και τότε σκέφτηκα πως ο δικός μου ρομαντισμός για την εικόνα «μπύρες με το παρεάκι στο μπαλκόνι» ίσως να ήταν μεγαλύτερος από το ρομαντισμό της Μ.

Ο ρεαλισμός σκότωσε τον ρομαντισμό ή ο ρομαντισμός αυτοκτόνησε στη θέα του ρεαλισμού;