Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 2η: «H Έξυπνη Ξανθιά και ο Άγιος Βασίλης»

22 03 2013

My generation’s apathy. I’m disgusted with it. I’m disgusted with my own apathy too, for being spineless and not always standing up against racism, sexism and all those other -isms the counterculture has been whinning about for years.”

– Curt Cobain

Προχθές σε μια συζήτηση θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που έλεγε ποιός θα κέρδιζε αν έπαιζαν χαρτιά μια έξυπνη ξανθιά, μια χαζή ξανθιά και ο άγιος Βασίλης και η σωστή απάντηση ήταν η χαζή ξανθιά, γιατί ο Άγιος Βασίλης και η έξυπνη ξανθιά είναι φανταστικά πρόσωπα.

[σημ.: ναι, το μυαλό μου roughly 70% της ημερήσια λειτουργίας του αναλώνεται σε άκυρους συσχετισμούς, what of it?]

Νιώθω πως είμαι η χαζή ξανθιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Mixtape #7 aka The High Point of Low

30 05 2011

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Εν Λευκώ…

19 04 2007

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Δε σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Νατάσα Μποφίλιου – Εν Λευκώ

Όταν βλέπεις πως στις καθημερινές αναζητήσεις του google από τις οποίες οι χρήστες έρχονται στο blog σου είναι κατά 3/4 πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα/τραγούδι, τότε συνειδητοποιείς πως δεν έχεις άλλη επιλογή (ή μάλλον καλύτερα, δεν έχεις άλλη επιθυμία) από το να κάνεις δώρο στους φίλους και επισκέπτες σου αυτό που επιθυμούν τόσο πολύ.

Έτσι λοιπόν, μόλις βρήκα το κομμάτι της Νατάσας Μποφίλιου, «Εν Λευκώ», το οποίο και εμφανίζεται περισσότερο απ’ όλα στις αναζητήσεις του google-τροφοδότη μου, το πρώτο που σκέφτηκα είναι «Get off your ass and write a new post».

Εδώ λοιπόν θα βρείτε (ομολογουμένως) σε χαμηλή σχετικά ποιότητα το Εν Λευκώ της δεσποινίδος Μποφίλιου, που τόσο μεγάλη εντύπωση φαίνεται πως έχει κάνει στο ελληνικό κοινό.

Και χαίρομαι γι’ αυτό.

Γιατί όπως έχω ξαναπεί, βαρέθηκα να ακούω και αρνούμαι ταυτόχρονα να πιστέψω, πως η σημερινή νεολαία θεωρεί τραγουδιστές τις καρικατούρες του τύπου Μαρτάκη, Νίνο, Πετρέλη και όλων των σχετικών άσχετων «τραγουδο-γαβ-γιστών»…

Το κομμάτι, λοιπόν, της Νατάσας, το οποίο είναι ισάξιο (με λίγα μόλις repeat), αν και δε φτάνει αυτό το «προσωπικό» επίπεδο, της Ασπιρίνης και πάλι δίνει ένα στίγμα του τι μπορούμε να περιμένουμε από τη νέα γενιά που ΔΕ θα βγει από ριάλιτι, ΔΕ θα κάνει χρυσούς και πλατινένιους δίσκους εξ αρχής και ΔΕ θα υπογράψει ποτέ (ίσως) συμβόλαια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ…

Αλλά δεν πειράζει. Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή δεν είναι εκείνα που θεοποιούνται και εκσφενδονίζονται από το marketing στην κορυφή της σημερινής παρακμής, αλλά εκείνα που κερδίζουν λίγο-λίγο τη θέση στην καρδιά σου.

Ladies & gentlemen (και ξέρω πως είστε πολλοί εσείς που ενδιαφέρεστε): Καλή ακρόαση!!

(Και μια σημείωση εδώ: Αν και θεωρώ πως αυτό εννοείται πάντα, αν το κομμάτι σας αρέσει αγοράστε το καινούργιο single. Δεν θα σας πω το κλασσικό «η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική». Θα σας πω όμως «η πειρατεία σκοτώνει το φρέσκο, το καινούργιο, το βαθύ και το ελπιδοφόρο». Γιατί, let’s face it, τα μεγάλα ονόματα δεν κινδυνεύουν. Τι γίνεται όμως με τους νέους; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτοί ΕΧΟΥΝ κάτι να πουν)

Think.

Provoke.

And always listen, even if it’s silence you hear.