Surviving Reality, Pt. I

7 02 2013

Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι, Μαρία Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Mixtape #7 aka The High Point of Low

30 05 2011

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Sing, O Muse,…

4 07 2010

Η ελληνική μουσική (όπως άλλωστε και η ελληνική κοινωνία, οικονομία, καθημερινότητα και οτιδήποτε θα μπορούσε να συνδυαστεί με τη λέξη «ελληνικός/ή) έχει δει ΠΟΛΥ καλύτερες μέρες.

Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Lately…

2 11 2008

…γουστάρω τρελά το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη, «Έλα«.

Είχα καιρό να ακούσω τραγούδι από νέα/ο Ελληνίδα/Έλληνα καλλιτέχνη  -αν θυμάμαι καλά από την Ασπιρίνη της Μποφίλιου- που να με κάνει να σκεφτώ πως η ελληνική μουσική δεν έχει πεθάνει οριστικά χωρίς ελπίδα νεκρανάστασης. Από την άλλη όλα αυτά μπορεί να είναι οι «τελευταίες αναλαμπές» μιας μουσικής βιομηχανίας που λούζει με χρυσό τα σκουπίδια της αλλά… what if όλα αυτά είναι οιωνοί μιας much neded καλλιτεχνικής αναγέννησης σε μια εποχή στεγνή από συναίσθημα;;

Μοναδική ένσταση η συμμετοχή του Πάνου Μουζουράκη που μοιάζει άχρωμη και…well…άχρηστη. Αυτό βέβαια δε λέει τίποτα για τον ίδιο τον Πάνο, ο οποίος οφείλω να ομολογήσω πως κάποτε που τον είχα δει στο Σταυρό του Νότου τα έλεγε σαν πραγματικός showman.

«Eλα, δεν αντέχω έξω να ‘μαι πάλι
Έλα, δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα και μισώ τη τόση ελευθερία…»

Ελεονώρα Ζουγανέλη – Έλα (με τον Πάνο Μουζουράκη)

PS: Check out και το video clip του κομματιού που αποτελείται από ένα μονταζ με φιγούρες από free jumpers. Άσχετο με το τραγούδι, αλλά εξαιρετική έμπνευση.





…και δεν υπάρχω πια εδώ…

1 06 2008

Πότε ήταν η τελευταία φορά που στάθηκες να ακούσεις τους ήχους της πόλης;

Τα πουλιά που τραγουδούν από το πρωί, τους ανθρώπους που περπατάνε σαν κινούμενες πληγωμένες μάζες, τα δέντρα που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών, το αεράκι που έρχεται κρυφά – σχεδόν ύπουλα – και μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο κατευθείαν στο πρόσωπο σου;

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παθαίνετε – ή μάλλον δεν ξέρω πόσο είναι απλά δική μου ή η κοινή τρέλα όλων μας – αλλά υπάρχουν μερικά κυριακάτικα μεσημέρια που μια μυρωδιά ή ένας ήχος της πόλης μου φέρνουν το μυαλό εικόνες από τα παλιά. Χωρίς να συνδέονται πάντα, χωρίς να έχουν πάντα σχέση μεταξύ τους…

Και έπειτα σκέφτομαι τη διαδρομή από το τότε μέχρι το τώρα, από το χθες μέχρι το σήμερα. Και τρομάζω πραγματικά όταν συναντάω ξανά τον άνθρωπο που ήμουνα κάποτε. Νιώθω τις μαγικές συναστρίες και τις τρελες μαύρες τρύπες στο δρόμο του χθες για το αύριο. Και μετά σκέφτομαι πως κα πάλι μετά από λίγο καιρό το σημερινό τώρα θα είναι ένα χθες και πως όλα όσα γυρνάνε στο μυαλό μου σήμερα θα βρίσκονται στο κουτί των αναμνήσεων.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μερικές φορές δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να βρω το δρόμο μου ανάμεσα στος ατέλειωτους διαδρόμους. Και είναι και αυτό το αεράκι που σου ψυθιρίζει να κάνεις υπομονή και πως κανείς ποτέ δε χάθηκε σε αυτά τα στενά, που μοιάζει να σε παρηγορεί τόσο υποκριτικά.

Σκέψου μόνο τον εαυτό σου πριν 5 ή 10 χρόνια.

Πόσα άφησες πίσω;

Πόσους ανθρώπους, πόσα μέρη και πόσες οσμές ξέχασες; Τι άλλαξες επάνω σου; Τι άλλαξες μέσα σου; Τι από αυτά άλλαξε χωρίς να το θες πραγματικά και τι με τη δική σου συγκατάθεση;

Ίσως τελικά να ισχύει αυτό που λένε οι άνθρωποι: ότι δηλαδή οι μεγαλύτερες αλλαγές έρχονται όταν τις περιμένεις λιγότερο. Και ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο. Ούτε καν ο εαυτός σου δε θα είναι σίγουρα εκεί και αύριο – ή τουλάχιστον όχι όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Σήμερα, για όλα αρκούσε ένα τραγούδι. Και το αστείο είναι πως δεν έφταιγαν καν οι στίχοι, αλλά η μουσική.

Τα ταξίδια του μυαλού δε σταματούν ποτέ. Και μιας και η ευτυχία είναι η στγμή που πέρασε, το ταξίδι στο χθες είναι ένας από τους λίγους τρόπους να νιώσεις ξανά για λίγο τη σίγουρη ευτυχία.

—————————————-

Φίλιππος Πλιάτσικας & Ελευθερία Αρβανιτάκη -Έχω Ξεχάσει τ’ Όνομά Μου





TV: The Soulful Dead

30 11 2007

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση…

Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο.

Όχι δε θα σας μιλήσω για το «φαινόμενο Λαζόπουλος» γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half their fun and awe-power όταν αρχίζουμε να τα υπεραναλύουμε (αφήστε που και να ήθελα όντως να σας μιλήσω για αυτό δε θα το χαρακτήριζα έτσι γιατί η έκφραση «βρωμάει» μεσημεριανάδικο 3ης κατηγορίας) και 3) όταν τα «φαινόμενα» χτυπούν τα φώτα της ράμπας, αλλοτριώνονται σε κάτι ευτελές που ίσως δεν είχαν καν σκεφτεί ποτέ να ενστερνιστούν.

Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η μουσική.

Η πολύπαθη μουσική που έχει φτάσει στο σημείο να ανέχεται τραγουδιστές τύπου one-night stand και που κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο ακούγοντας στίχους απείρου κάλλους τύπου «μπριζόλας» και Έφης Θώδη.

Μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα κρέατος, υπάρχουν ερμηνευτές που το κάνουν πραγματικά γιατι το λέει η καρδιά τους. Γιατί γουστάρουν να τραγουδηθούν από χιλιάδες στόματα και να παρηγορήσουν με τους στίχους τους σκόρπιες νεανικές σκέψεις.

Έτσι, ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν μια Τρίτη βράδυ άνοιξα την τηλεόρασή μου και άκουσα τη Γαλάνη και την Αρβανιτάκη να τραγουδάνε ζωντανά. Κουφάθηκα. Δεν περίμενα να ακούσω πια τίποτα καλό από την τηλεόραση. Ή μάλλον τίποτα που να μη με κάνει να ντρέπομαι που το άκουσα.

Και όμως…

Δύο από τα τραγούδια που άκουσα, από δύο πραγματικά εξαιρετικές φωνές, μου θύμισαν πόσο είχα κολλήσει μαζί τους όταν τα πρωτοάκουσα, μόνος μου μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης και μου έδωσαν ένα γερό χαστούκι για να μάθω να μην ξεχνάω ποτέ πως τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που δεν μας τα δίνουν μασημένα. Τα υπόλοιπα είναι απλά υποκατάστατα ενός κόσμου που βαριέται να μασήσει το σκληρό.

Το πρώτο είναι το τραγούδι της Αρβανιτάκη, το «Παράπονο«.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα ακούσει κάποτε σε ένα κουτουκάκι…άλλης φάσης, μετά από 2-3 «ένα ακόμα» στο σερβιτόρο και με καλή παρεΐτσα. Θυμάμαι πως είχαμε ακουμπήσει ο ένας στον άλλο και πως το είχαμε βουλώσει όλοι για περίπου 4 λεπτά, όσο κράτησε το τραγούδι σε μια ηθελημένη και ειρηνική «υποχώρηση» πάνω στους στίχους. Δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να μιλήσουμε. Ήταν απλά η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος στην υπερυψωμένη γωνίτσα του μαγαζιού που λέει όσα θέλεις να πεις πολύ πιο μελωδικά και πιο ειλικρινά από ότι θα μπορούσες ποτέ εσύ ο ίδιος να τα πεις.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

 

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει

Ελευθερία Αρβανιτάκη – Το Παράπονο

Το δεύτερο είναι της Δήμητρας Γαλάνη και λέγεται «Στερεότυπα»

H Δήμητρα Γαλάνη είναι από τα άτομα τα οποία γουστάρω στην σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Όταν άκουσα τον τελευταίο της δίσκο με ξένισε τόσο πολύ που ήθελα (μα τον Τουτατή!) να της στείλω ευχαριστήριο μήνυμα! Στη νεκροζώντανη ελληνική μουσική σκηνή, όταν κάποιος τολμάει και δεν επαναλαμβάνεται, ξεφεύγει από αυτά που ξέρει πως θα τον οδηγήσουν στην εύκολη επιτυχία και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του, είναι πραγματικά άξιος συγχαρητηρίων. Fuck me, εκεί φτάσαμε… η αλλαγή να έρχεται από καλλιτέχνες που έχουν στις πλάτες τους ολόκληρες δεκαετίες καριέρας, τέτοια είναι η ξεφτίλα μας.

Η Γαλάνη στο δίσκο της «Ντάμα Κούπα» λοιπόν, δεν αναμασάει τα ίδια αλλά πέφτει επίτηδες και στα δύσκολα. Τραγουδάει και Λίνα Νικολακοπούλου, τραγουδάει και Κοντοβά. Κάνει ντουέτο με Cesaria Evora, χτυπάει και τις λάιτ σάμπες-ρούμπες της (Um Pincelada). Από το δίσκο ξεχώρισα όταν τον πρωτοάκουσα τα «Στερεότυπα» και «Κόκκινο Τρένο». Η γυναίκα gamei και dernei – dot και – !!

Τι είναι αυτό που λείπει
απ’ τη μέσα μου ζωή
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ καρδιά μου
Στερεότυπά μου
έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι’ αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά…

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ’ ακούς, να ‘ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα…

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ’ άσπρο φακελάκι…

Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα





Mixtape #3 – Greeks Do It Better

16 11 2007

Όταν μας ρωτάνε «πώς σου φαίνεται η ελληνική μουσική σκηνή;» έχουμε (συνήθως) μια έτοιμη απάντηση στα χείλη, πριν καν ακόμα οι λέξεις περάσουν μια βόλτα από τον εγκέφαλο.

«Χάλια…»

Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλουμε.

Λίγο.

Αν ψάξει κανείς πέρα από τις μεγάλες δισκογραφικές που κάνουν σημαντικά τα ασήμαντα και φτιάχνουν είδωλα από χαρτί, που παίρνουν μεγάλες φωνές και τις βάζουν στα μπαλκόνια των διαφημίσεων να κράζουν «Μια μέέέέέέρα χαρά!» σαν ηλίθιοι πρωτάρηδες, που μας πλασάρουν την τσιρίδα και τον κλεμμένο ρυθμό ως «επανάσταση»… υπάρχουν και εκείνοι που (ευτυχώς για όλους μας) ακόμα αντιστέκονται.

Με αυτούς θα ασχοληθούμε σήμερα.

Με εκείνους που (δυστυχώς) δε θα έχουν ποτέ ψηλά κασέ και με εκείνους που οι πωλήσεις δε θα χτυπήσουν (ευτυχώς) ποτέ No 1 στα κιτάπια της άι-εφ-πι-άι…

Και πιο συγκεκριμένα, με τους Έλληνες που τραγουδάνε σε ξένο στίχο ή που έχουν έναν φρέσκο, διαφορετικό ήχο ακόμα και χωρίς ελληνικούς ή ξένους στίχους. Και τα κάνουν και τα δύο damn well. Τα κάνουν καλύτερα από πολλούς άλλους συναδέλφους τους του εξωτερικού και τα κάνουν γιατί τα γουστάρουν πραγματικά και γιατί έτσι εκφράζονται, ακόμα και αν ξέρουν πως ο δρόμος αυτός δε θα τους οδηγήσει ποτέ στην μεγάλη «μπάζα», μονάχα ίσως μέχρι κάποιο φοιτητικό στέκι της Ούλωφ Πάλμε (anyone dares a guess? 🙂 ) και γι’ αυτό και αξίζουν ένα ταπεινό post σε ένα μηδαμινό blog.

Νομίζω πως θα το εκτιμούσαν και οι ίδιοι περισσότερο από τις δάφνες των ηλίθιων δημοσιογράφων του Star ή τα τεράστια νυχτοκάματα στα μαγαζιά της Συγγρού.

Και ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι, once again…

Closer – Universe

Closer – Single

Raining Pleasure – Fake

Film – Alarm

K Βήτα – Two

Μιχάλης Δ – Loud

Matisse – Gas

Mikro – Netrino

Αθηνά Ρούτση – Osse Olhar

PS: Φτιάχνοντας το post, συνειδητοποίησα πως τα ελληνικά αγγλόφωνα groups και καλλιτέχνες είναι ΠΟΛΥΥΥΥ λίγα… τουλάχιστον σε σύγκριση με τους τόνους σκουπιδιών που έχουν να αντισταθμίσουν… Περιμένω προτάσεις!





The Greek Elections Massacre: (Όπως Βγαίνεις) Δεξιά

12 09 2007

Μετά την απύθμενου κάλλους παράταξη του ΛΑ.Ο.Σ, η οποία αναλύθηκε σε προηγούμενο postαι η οποία σημειώνω διακρίνεται για τα νιάτα των υποψηφίων της – μέσος όρος ηλικίας… το ενάμιση πόδι στον τάφο), σήμερα θα επιστρέψουμε στις «ρίζες» του Mr. Fantastic….εεεε…Γιώργου Καρατζαφέρη, στο κόμμα δηλαδή που βγάζει τέτοια βλαστάρια… στη Νέα (Αειθαλή) Δημοκρατία (ή εναλλακτικά Καρατζαφέρης: The Beginning).

PART II: ΝΔ

Ο Πρόεδρος και πρωθυπουργός, γεννήθηκε το 1956. Φημολογείται ότι στα μικράτα του έπεσε στη χύτρα με το μαγικό ζωμό – στο ρεπό όμως του Πανοραμίξ που είχανε άλλο φαγητό στο τσουκάλι, τελείως διαφορετική συνταγή από αυτή που είχε πέσει μέσα ο Οβελίξ (όσο και να σας τον θυμίζει) – ο οποίος έχει δώσει στον Πρόεδρο μια ακατάσχετη επιθυμία για παροχολογία, αερολογία, μπουρδολογία και κυρίως… ψηφοθηρία. Ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος έχει ένα πρόβλημα επιλεκτικής μνήμης η οποία εμφανίζεται με τα εξής συμπτώματα: Χρησιμοποιεί μελλοντικό χρόνο (όπως «θα γίνει», «θα επανεξεταστεί», «θα διορθωθεί», «θα απλοποιηθεί», «θα αλλάξει»…you get the point) και σε 2-3 ώρες έχει ξεχάσει όσες προτάσεις περιείχαν μέσα τους την εν λόγω λεξούλα, πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει προκαλώντας ρίγη (όχι συγκίνησης) στο πανελλήνιο, από το 2004.

Ο Καραμανλής Jr., ανηψιός (και όχι τόσο αγαπημένος) του Καραμανλή Sr., εξελέχθη Πρόεδρος της -τότε- αντιπολίτευσης, το 1997, μιας αντιπολίτευσης που είχε πιαστεί ο κώλος της (μετά συγχωρήσεως) να κάθεται στα έδρανα του δεύτερου κόμματος, και κάκιωνε με τους πάντες και τα πάντα, όπως θυμώνει το παιδάκι που βλέπει τα άλλα να παίζουν και εκείνο να το έχουν μόνο του στη γωνίτσα του.

Το 2000, εκλέγεται από τα κανάλια πρωθυπουργός για 9-10 λεπτά, αλλά πάνω στο μάζεμα των φτωχικών του αντικειμένων για να εισέλθει πανηγυρικά στο Μαξίμου, τον ενημερώνουν (και πάλι τα κανάλια) πως τελικά ΔΕΝ εκλέγεται πρωθυπουργός. Εν τω μεταξύ, τα μισά στελέχη της ΝΔ, είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν δηλώσεις για τη νίκη, για το κάλεσμα του λαού, για την επερχόμενη αλλαγή, για καλύτερες μέρες, για τα υπουργεία τους, για μια….καλύτερη Ελλάδα, (κλαπ κλαπ – χειροκρότημα) που τη θέλαμε (όπως έλεγε η ατάκα των διαφημιστικών σποτ)… όνειρα όμως που έμειναν μισά.

Με μια πίκρα στο στόμα και μια ακόμα 4ετία αντιπολίτευσης στις πλάτες του και με τα έδρανα του κοινοβουλίου να να γίνονται όλο και πιο βαρετά και άβολα για τα τεράστια πλάνα του προέδρου αλλά και για τους to-be υπουργούς του, ο Καραμανλής, Part II αρχίζει ένα δημοκρατικό ξεκαθάρισμο των ατόμων που διαφωνούσαν μαζί του. Το πιο γνωστό θύμα του πολέμου αυτού, είναι ο Γεώργιος Καρατζαφέρης, ο οποίος έπεσε ηρωικά το Μάιο του 2000 (και εκτοτε συνεχίζει να πέφτει)…

Το 2004 η ΝΔ κερδίζει τις εκλογές και το παιδικό όνειρο του κ. Καραμανλή, γίνεται πραγματικότητα. Είναι πλέον πρωθυπουργός. Έκτοτε, ένα σκάνδαλο Τσιτουρίδη, ένα σκάνδαλο ομολόγων, ένα σκάνδαλο βασικού μετόχου, ένα σκάνδαλο υποκλοπών, πολλές αρλούμπες Πολύδωρα και μια καμμένη (ολοσχερώς) χώρα αργότερα…τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.

Guest Stars: ( ή Γιατί Να Ψηφίσω ΝΔ)

Βύρων Πολύδωρας

Αναμφισβήτητα, μια από τις μεγαλύτερες μορφές της κυβέρνησης ΝΔ. Θα μπορούσε να χριστεί και Μασκώτ της ΝΔ για την περίοδο 2004-2007 (αν δεν προσπαθούσαν να μαζέψουν και όχι να διώξουν ψηφοφόρους ίσως και να το κάνανε). Ένα όνομα, χιλιάδες καταστροφές. Υπουργός Δημόσιας Τάξης (και κυρίως αταξίας), κατάφερε να μείνει στην ιστoρία με ιστορικές φράσεις όπως: «Ασύμμετρη απειλή» και «Σας το λέω…αγγαρεία κάνω και ποινή εκτίω»

Ιδού το πρώτο video-μάθημα (ή πάθημα) για σήμερα (και όποιος βρει τι εννοεί κερδίζει λουκουμάκι):

Γιώργος Αλογοσκούφης

Ο εν λόγω κύριος, Υπουργός Οικονομικών, είναι γνωστός για δύο πράγματα: για την ανάπτυξη που μπορεί και διακρίνει στην οικονομία (ενώ όλοι οι άλλοι -προφανώς κοντόφθαλμοι και ηλίθιοι – δεν την βλέπουμε) και για την απάντησή του στην ερώτηση «με 220 ευρώ πως θα ζήσουμε;», στην οποία δίνει την αποστομωτική απάντηση «Όχι, με 220 ευρώ δε θα ζήσετε» (!!!!!). Εσχάτως μας προέκυψε και μια ακόμη, εξαιρετική πλευρά του χαρακτήρα του: η αντι-ρατσιστική του θεώρηση, την οποία μπορείτε να θαυμάσετε σε όλο της το μεγαλείο παρακάτω.

Μαριέττα Γιαννάκου

Αν υπήρχε βραβείο πιο Καλοντυμένης Πολιτικού, το δίχως άλλο η αξιαγάπητη από όλη τη νεολαία Μαριέττα, Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, θα το είχε κερδίσει άνετα. Κάθε μέρα, ένα βήμα πιο κοντά στην πλήρη επαναφορά των 80s. Κάθε μέρα, ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική διάλυση της παιδείας. Αλλά, φευ, η ατυχία χτυπά πάντα τους πιο δυνατούς, αφού με λάθη στις πανελλαδικές, θέματα που ήταν από πριν γνωστά σε κάποια φροντιστήρια και λάθος βάσεις και άλλα τέτοια ασήμαντα μικρο-περιστατικά, αμαυρώθηκε το όμορφο τοπίο που είχε αφήσει πίσω της η Margaret Thatcher της ελληνικής παιδείας (ξέρετε, ότι απέμεινε από έδρανα στα πανεπιστήμιο ολόκληρο, ότι μαθήματα μπόρεσαν να ολοκληρωθούν όπως-όπως, ότι προλάβαμε να σώσουμε από αυτά που κλέβουν οι πρυτάνεις…αυτά!)

High point: Η αναζήτηση «κατσίκα» στο google, έβγαζε πρώτο αποτέλεσμα την αξιαγάπητη κυρία Υπουργό. Coincidence? I think not…

Και μην ξεχνάτε! Ψηφίζουμε ΝΔ (λέμε τώρα – μην το πάρετε στα σοβαρά) γιατί….






Πάμε Πάλι απ’ το «Λόλα, Να Ένα Μήλο…»

13 08 2007

Καλά, ε…. γουστάρω τρελά τα ελληνικά slang!

Σε αντίθεση με τα αγγλικά, τα ελληνικά είναι πολύ πιο έξυπνα, πολύ πιο περιεκτικά σε νόημα και πολύ LOL.

Να μερικά που έτυχε να βρω σήμερα στο slang.gr και με έκαναν να ρίξω την αγαπημένη μου Starbuck’s κούπα από το γραφείο (την τύχη μου την ντεκαφεϊνέ) – αλλά δε γαμιέται… γέλασα τρελά:

1) Μαλένγχξ
Δεν θέλει ιδιαίτερη φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει. Είναι μια πολύ αεράτη -σχεδόν καλοκαιρινή- εκδοχή του ‘Μαλάκα΄

(…εδώ παρατηρούμε τη λεπτομέρεια στην έκφραση, την αέρινη κίνηση της λέξης, το ανάλαφρο βάδισμα του νοήματος. Συνοδεύεται απαραιτήτως από τρυφερές βοηθητικές λέξεις όπως «τράβα γραμήσου» και «τουρλοκωλιάσου μη σε πάρει ο Διάολος». Θα φορεθεί πολύ φέτος το καλοκαίρι σε μπαράκια, κωλάδικα και Μπ(λι)ά(χ)λουξ)

2) Παντοφλερ
Κινέζος γιγαντόσωμος νάνος με ειδικό μοντούλ για extended undercover σαγιονάρες και hobby την αναθεώρηση του συντάγματος επι χούντας.

(φαντάσου τι πρέπει να είχε πάρει ο δημιουργός – που στο διάολο φυτρώνει τέτοιας ποιότητας χόρτο να τρέξω;; )

3) Κώλος
κώλος σημαίνει τελείως μουνί.

(και αντιστοίχος φαντάζομαι, μουνί σημαίνει τελείως κώλος. Είδες βρε παιδί μου, κύκλος η ζωή! )

4) Ψευτομαλακίζομαι
Ενδιάμεσο στάδιο ανάπαυσης έιτε μετα το πέρας παρατεταμένης εργασίας, είτε λόγω ελειψης ενδιαφέροντος προς την εργασία αυτή, είτε κατα την διαδικασία «πσολινγκ». Παρατηρείται όμως πάντοτε κατά την προσπάθεια επιλογής πετσέτας Μπομπ Σφουγγαράκης με βέλτιστο σκίτσο που εμπεριέχει και Πάτρικ.

(μετά από αυτή την επεξήγηση, νομίζω πως μπορώ να πεθάνω νιώθοντας πως τα έζησα, τα είδα και τα άκουσα όλα! Μα όλα!)

5) Ζαμπόν
Βγαίνει από το ζα το οποίο βγαίνει από το πρέζα.

(Αυτό τώρα, ή βγάζει όντως νόημα ή εγώ πρέπει να κόψω τα βαριά – μπα, θα βγάζει νόημα :p)

6) Τυρόπιτας
Τύπος χωμένος στο μουνί της γκόμενας μέχρι το λαιμό. Αλλιώς και σκαλτσόνας ή πεϊνιρλής.

( ή σκαλοπίνιας, ή πίτσας, ή σπανακόπιτας… )

7) Κωλιάζω
Όταν έχεις πιει τον κώλο σου είτε απο ουσίες είτε απο ξύδια μα περισσότερο απο ουσίες και έχεις γίνει ένα με το πάτωμα.

(LoL… μήπως να κόψω το Nam3l3ss να το κάνω Koliasmenos; )

8 ) Τυρόχλα
Άσχημη, άκομψη, υπέρβαρη κοπέλα, συνήθως με ακμή.

(LOL)

9) Σκαλά
Συνδυασμός των λέξεων σκατά + καλά. Τροπικό επίρρημα που χρησιμοποιείται όταν τα πράγματα δεν είναι ούτε καλά, ούτε κακά.

(Ολά Σκαλά! Πάντα Σκαλά)

10) Πουτσοσπορά
Συνώνυμη έκφραση του αρχιδόκαμπος και πουτσοχώραφο, αλλά δίνει περισσότερο έκφραση στα πρόσωπα παρά στο μέρος.

(Αυτό είναι το σωστό! Να υπάρχει έκφραση για το μέρος, αλλά να υπάρχει και άλλη ξεχωριστή για τα πρόσωπα. Ή τα μιλάμε ή δεν τα μιλάμε!)

11) Υποφρικιό
Άτομο που φλερτάρει με την αισθητική των φρικιών, χωρίς να την υιοθετεί πλήρως.

(παραλλαγή: Cyberφρίκιο – το blogοφρικιό)

12) Αχρίδι
Το αρχίδι σε πιο light κατάσταση.

(0 ή 2% ?? )

13) Ρόφτυμα
Ο καφές που σερβίρεται σε σταθμούς ΚΤΕΛ, καράβια κ.λπ.

(Εδώ δε μιλάμε για slang! Μιλάμε για καταγγελία!)

14) Ζεβουαζιόν
Δηλώνει κατάσταση, ενίοτε και άτομο, που ενώ δε σε ξέρει θα πιει τον καφέ σου, θα κάνει απ’τα τσιγάρα σου, θα σου σηκώσει το τηλέφωνο κλπ κλπ. Η κατάσταση δηλώνει τζαμπέ και χαλαρά μαζί.

(Έχω καεί εγώ από ζεβουαζιόν άτομα… Να καπνίζεις και να χάνεις το τσιγάρο σου όπως είναι αναμμένο. Πώς στο διάλο το κάνουν!! Είναι τέχνη, τι να πεις!)

15) Σάπινγκ
Η κατάσταση σαπίλας, σήψης, αποσύνθεσης. Προκύπτει απ’ το σαπίζω και την κατάληξη ing του αγγλικού γερούνδιου. Στα αγγλικά θα γραφόταν sapping.

(Νο comments!)