Surviving Reality, Pt. I

7 02 2013

Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι, Μαρία Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Mixtape #7 aka The High Point of Low

30 05 2011

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Sing, O Muse,…

4 07 2010

Η ελληνική μουσική (όπως άλλωστε και η ελληνική κοινωνία, οικονομία, καθημερινότητα και οτιδήποτε θα μπορούσε να συνδυαστεί με τη λέξη «ελληνικός/ή) έχει δει ΠΟΛΥ καλύτερες μέρες.

Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Lately…

2 11 2008

…γουστάρω τρελά το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη, «Έλα«.

Είχα καιρό να ακούσω τραγούδι από νέα/ο Ελληνίδα/Έλληνα καλλιτέχνη  -αν θυμάμαι καλά από την Ασπιρίνη της Μποφίλιου- που να με κάνει να σκεφτώ πως η ελληνική μουσική δεν έχει πεθάνει οριστικά χωρίς ελπίδα νεκρανάστασης. Από την άλλη όλα αυτά μπορεί να είναι οι «τελευταίες αναλαμπές» μιας μουσικής βιομηχανίας που λούζει με χρυσό τα σκουπίδια της αλλά… what if όλα αυτά είναι οιωνοί μιας much neded καλλιτεχνικής αναγέννησης σε μια εποχή στεγνή από συναίσθημα;;

Μοναδική ένσταση η συμμετοχή του Πάνου Μουζουράκη που μοιάζει άχρωμη και…well…άχρηστη. Αυτό βέβαια δε λέει τίποτα για τον ίδιο τον Πάνο, ο οποίος οφείλω να ομολογήσω πως κάποτε που τον είχα δει στο Σταυρό του Νότου τα έλεγε σαν πραγματικός showman.

«Eλα, δεν αντέχω έξω να ‘μαι πάλι
Έλα, δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα και μισώ τη τόση ελευθερία…»

Ελεονώρα Ζουγανέλη – Έλα (με τον Πάνο Μουζουράκη)

PS: Check out και το video clip του κομματιού που αποτελείται από ένα μονταζ με φιγούρες από free jumpers. Άσχετο με το τραγούδι, αλλά εξαιρετική έμπνευση.





…και δεν υπάρχω πια εδώ…

1 06 2008

Πότε ήταν η τελευταία φορά που στάθηκες να ακούσεις τους ήχους της πόλης;

Τα πουλιά που τραγουδούν από το πρωί, τους ανθρώπους που περπατάνε σαν κινούμενες πληγωμένες μάζες, τα δέντρα που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών, το αεράκι που έρχεται κρυφά – σχεδόν ύπουλα – και μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο κατευθείαν στο πρόσωπο σου;

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παθαίνετε – ή μάλλον δεν ξέρω πόσο είναι απλά δική μου ή η κοινή τρέλα όλων μας – αλλά υπάρχουν μερικά κυριακάτικα μεσημέρια που μια μυρωδιά ή ένας ήχος της πόλης μου φέρνουν το μυαλό εικόνες από τα παλιά. Χωρίς να συνδέονται πάντα, χωρίς να έχουν πάντα σχέση μεταξύ τους…

Και έπειτα σκέφτομαι τη διαδρομή από το τότε μέχρι το τώρα, από το χθες μέχρι το σήμερα. Και τρομάζω πραγματικά όταν συναντάω ξανά τον άνθρωπο που ήμουνα κάποτε. Νιώθω τις μαγικές συναστρίες και τις τρελες μαύρες τρύπες στο δρόμο του χθες για το αύριο. Και μετά σκέφτομαι πως κα πάλι μετά από λίγο καιρό το σημερινό τώρα θα είναι ένα χθες και πως όλα όσα γυρνάνε στο μυαλό μου σήμερα θα βρίσκονται στο κουτί των αναμνήσεων.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μερικές φορές δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να βρω το δρόμο μου ανάμεσα στος ατέλειωτους διαδρόμους. Και είναι και αυτό το αεράκι που σου ψυθιρίζει να κάνεις υπομονή και πως κανείς ποτέ δε χάθηκε σε αυτά τα στενά, που μοιάζει να σε παρηγορεί τόσο υποκριτικά.

Σκέψου μόνο τον εαυτό σου πριν 5 ή 10 χρόνια.

Πόσα άφησες πίσω;

Πόσους ανθρώπους, πόσα μέρη και πόσες οσμές ξέχασες; Τι άλλαξες επάνω σου; Τι άλλαξες μέσα σου; Τι από αυτά άλλαξε χωρίς να το θες πραγματικά και τι με τη δική σου συγκατάθεση;

Ίσως τελικά να ισχύει αυτό που λένε οι άνθρωποι: ότι δηλαδή οι μεγαλύτερες αλλαγές έρχονται όταν τις περιμένεις λιγότερο. Και ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο. Ούτε καν ο εαυτός σου δε θα είναι σίγουρα εκεί και αύριο – ή τουλάχιστον όχι όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Σήμερα, για όλα αρκούσε ένα τραγούδι. Και το αστείο είναι πως δεν έφταιγαν καν οι στίχοι, αλλά η μουσική.

Τα ταξίδια του μυαλού δε σταματούν ποτέ. Και μιας και η ευτυχία είναι η στγμή που πέρασε, το ταξίδι στο χθες είναι ένας από τους λίγους τρόπους να νιώσεις ξανά για λίγο τη σίγουρη ευτυχία.

—————————————-

Φίλιππος Πλιάτσικας & Ελευθερία Αρβανιτάκη -Έχω Ξεχάσει τ’ Όνομά Μου





TV: The Soulful Dead

30 11 2007

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση…

Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο.

Όχι δε θα σας μιλήσω για το «φαινόμενο Λαζόπουλος» γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half their fun and awe-power όταν αρχίζουμε να τα υπεραναλύουμε (αφήστε που και να ήθελα όντως να σας μιλήσω για αυτό δε θα το χαρακτήριζα έτσι γιατί η έκφραση «βρωμάει» μεσημεριανάδικο 3ης κατηγορίας) και 3) όταν τα «φαινόμενα» χτυπούν τα φώτα της ράμπας, αλλοτριώνονται σε κάτι ευτελές που ίσως δεν είχαν καν σκεφτεί ποτέ να ενστερνιστούν.

Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η μουσική.

Η πολύπαθη μουσική που έχει φτάσει στο σημείο να ανέχεται τραγουδιστές τύπου one-night stand και που κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο ακούγοντας στίχους απείρου κάλλους τύπου «μπριζόλας» και Έφης Θώδη.

Μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα κρέατος, υπάρχουν ερμηνευτές που το κάνουν πραγματικά γιατι το λέει η καρδιά τους. Γιατί γουστάρουν να τραγουδηθούν από χιλιάδες στόματα και να παρηγορήσουν με τους στίχους τους σκόρπιες νεανικές σκέψεις.

Έτσι, ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν μια Τρίτη βράδυ άνοιξα την τηλεόρασή μου και άκουσα τη Γαλάνη και την Αρβανιτάκη να τραγουδάνε ζωντανά. Κουφάθηκα. Δεν περίμενα να ακούσω πια τίποτα καλό από την τηλεόραση. Ή μάλλον τίποτα που να μη με κάνει να ντρέπομαι που το άκουσα.

Και όμως…

Δύο από τα τραγούδια που άκουσα, από δύο πραγματικά εξαιρετικές φωνές, μου θύμισαν πόσο είχα κολλήσει μαζί τους όταν τα πρωτοάκουσα, μόνος μου μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης και μου έδωσαν ένα γερό χαστούκι για να μάθω να μην ξεχνάω ποτέ πως τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που δεν μας τα δίνουν μασημένα. Τα υπόλοιπα είναι απλά υποκατάστατα ενός κόσμου που βαριέται να μασήσει το σκληρό.

Το πρώτο είναι το τραγούδι της Αρβανιτάκη, το «Παράπονο«.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα ακούσει κάποτε σε ένα κουτουκάκι…άλλης φάσης, μετά από 2-3 «ένα ακόμα» στο σερβιτόρο και με καλή παρεΐτσα. Θυμάμαι πως είχαμε ακουμπήσει ο ένας στον άλλο και πως το είχαμε βουλώσει όλοι για περίπου 4 λεπτά, όσο κράτησε το τραγούδι σε μια ηθελημένη και ειρηνική «υποχώρηση» πάνω στους στίχους. Δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να μιλήσουμε. Ήταν απλά η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος στην υπερυψωμένη γωνίτσα του μαγαζιού που λέει όσα θέλεις να πεις πολύ πιο μελωδικά και πιο ειλικρινά από ότι θα μπορούσες ποτέ εσύ ο ίδιος να τα πεις.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

 

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει

Ελευθερία Αρβανιτάκη – Το Παράπονο

Το δεύτερο είναι της Δήμητρας Γαλάνη και λέγεται «Στερεότυπα»

H Δήμητρα Γαλάνη είναι από τα άτομα τα οποία γουστάρω στην σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Όταν άκουσα τον τελευταίο της δίσκο με ξένισε τόσο πολύ που ήθελα (μα τον Τουτατή!) να της στείλω ευχαριστήριο μήνυμα! Στη νεκροζώντανη ελληνική μουσική σκηνή, όταν κάποιος τολμάει και δεν επαναλαμβάνεται, ξεφεύγει από αυτά που ξέρει πως θα τον οδηγήσουν στην εύκολη επιτυχία και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του, είναι πραγματικά άξιος συγχαρητηρίων. Fuck me, εκεί φτάσαμε… η αλλαγή να έρχεται από καλλιτέχνες που έχουν στις πλάτες τους ολόκληρες δεκαετίες καριέρας, τέτοια είναι η ξεφτίλα μας.

Η Γαλάνη στο δίσκο της «Ντάμα Κούπα» λοιπόν, δεν αναμασάει τα ίδια αλλά πέφτει επίτηδες και στα δύσκολα. Τραγουδάει και Λίνα Νικολακοπούλου, τραγουδάει και Κοντοβά. Κάνει ντουέτο με Cesaria Evora, χτυπάει και τις λάιτ σάμπες-ρούμπες της (Um Pincelada). Από το δίσκο ξεχώρισα όταν τον πρωτοάκουσα τα «Στερεότυπα» και «Κόκκινο Τρένο». Η γυναίκα gamei και dernei – dot και – !!

Τι είναι αυτό που λείπει
απ’ τη μέσα μου ζωή
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ καρδιά μου
Στερεότυπά μου
έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι’ αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά…

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ’ ακούς, να ‘ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα…

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ’ άσπρο φακελάκι…

Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα





Mixtape #3 – Greeks Do It Better

16 11 2007

Όταν μας ρωτάνε «πώς σου φαίνεται η ελληνική μουσική σκηνή;» έχουμε (συνήθως) μια έτοιμη απάντηση στα χείλη, πριν καν ακόμα οι λέξεις περάσουν μια βόλτα από τον εγκέφαλο.

«Χάλια…»

Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλουμε.

Λίγο.

Αν ψάξει κανείς πέρα από τις μεγάλες δισκογραφικές που κάνουν σημαντικά τα ασήμαντα και φτιάχνουν είδωλα από χαρτί, που παίρνουν μεγάλες φωνές και τις βάζουν στα μπαλκόνια των διαφημίσεων να κράζουν «Μια μέέέέέέρα χαρά!» σαν ηλίθιοι πρωτάρηδες, που μας πλασάρουν την τσιρίδα και τον κλεμμένο ρυθμό ως «επανάσταση»… υπάρχουν και εκείνοι που (ευτυχώς για όλους μας) ακόμα αντιστέκονται.

Με αυτούς θα ασχοληθούμε σήμερα.

Με εκείνους που (δυστυχώς) δε θα έχουν ποτέ ψηλά κασέ και με εκείνους που οι πωλήσεις δε θα χτυπήσουν (ευτυχώς) ποτέ No 1 στα κιτάπια της άι-εφ-πι-άι…

Και πιο συγκεκριμένα, με τους Έλληνες που τραγουδάνε σε ξένο στίχο ή που έχουν έναν φρέσκο, διαφορετικό ήχο ακόμα και χωρίς ελληνικούς ή ξένους στίχους. Και τα κάνουν και τα δύο damn well. Τα κάνουν καλύτερα από πολλούς άλλους συναδέλφους τους του εξωτερικού και τα κάνουν γιατί τα γουστάρουν πραγματικά και γιατί έτσι εκφράζονται, ακόμα και αν ξέρουν πως ο δρόμος αυτός δε θα τους οδηγήσει ποτέ στην μεγάλη «μπάζα», μονάχα ίσως μέχρι κάποιο φοιτητικό στέκι της Ούλωφ Πάλμε (anyone dares a guess? 🙂 ) και γι’ αυτό και αξίζουν ένα ταπεινό post σε ένα μηδαμινό blog.

Νομίζω πως θα το εκτιμούσαν και οι ίδιοι περισσότερο από τις δάφνες των ηλίθιων δημοσιογράφων του Star ή τα τεράστια νυχτοκάματα στα μαγαζιά της Συγγρού.

Και ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι, once again…

Closer – Universe

Closer – Single

Raining Pleasure – Fake

Film – Alarm

K Βήτα – Two

Μιχάλης Δ – Loud

Matisse – Gas

Mikro – Netrino

Αθηνά Ρούτση – Osse Olhar

PS: Φτιάχνοντας το post, συνειδητοποίησα πως τα ελληνικά αγγλόφωνα groups και καλλιτέχνες είναι ΠΟΛΥΥΥΥ λίγα… τουλάχιστον σε σύγκριση με τους τόνους σκουπιδιών που έχουν να αντισταθμίσουν… Περιμένω προτάσεις!