Battlestar Galactica

22 07 2008

«Hell hath no fury like a sci-fi show done just right!»

Σκεφτείτε!

Αντιπαθώ όσο λίγα τα sci-fi shows με πρωταγωνιστές εξωγήινους (βλ. Babylon 5), μηχανοπρεπείς αυτιάγγουρες (βλ. Star Trek), αρχηγούς μύξες (βλ. Star Wars) και κυρίως με space themes.

Και όμως το Battlestar Galactica με κέρδισε από την πρώτη στιγμή (βοήθησε βέβαια και η Tricia Helfer, δε λέω :p ).

Για όσους δεν ξέρετε τι ακριβώς παίζει (που λογικά θα είστε αρκετοί, άλλωστε δεν παίζεται και σε κανένα από τα μεγάλα networks της Αμερικής -βλ. ABC,CBS,NBC,FOX), το Battlestar Galactica πραγματεύεται την προσπάθεια των ανθρώπων ενός γαλαξία far far away  από τον δικό μας να ορθοποδήσουν μετά την επίθεση που δέχτηκε ο πολιτισμός τους , ο οποίος διαιρήτο σε 12 αποικίες, από ρομποτικά δημιουργήματα (με το όνομα Cylons – ελληνιστί Κύλωνες) που έφτιαξαν οι ίδιοι σε μεγάλα κέφια κοσμογονίας.

Όπως όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου όμως, κάτι πήγε στραβά στην πορεία και, για κακή τους τύχη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δημιούργημα είχε μυαλό (αν και μηχανικό) για να καταφέρει να σταθεί επάξια απέναντι στο δημιουργό του, να φτιάξει τους δικούς του κανόνες για το παιχνίδι της επιβίωσης και να πλάσει τελικά τα δικά του υβρίδια ανθρώπου-Κύλωνα.

Οι λίγες χιλιάδες άνθρωποι που επιβίωσαν από την οργή των κυκλοθυμικών, πρώην δούλων της ανθρωπότητας προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους για την 13η αποικία που είναι η Γη.

Να σημειώσω δε εδώ πως οι Times την έχουν ανακηρύξει την καλύτερη σειρά που παίζεται αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση και λίγα επεισόδια θα σας αποδείξουν το γιατί.

Εξαιρετικό και καλοδουλεμένο σενάριο, άριστες ερμηνείες, υπέροχοι χαρακτήρες που ακροβατούν άναμεσα σε ήρωες και αντιήρωες από επεισόδιο σε επεισόδιο και όλα αυτά σε ένα πέπλο μυστηρίους και δράσης.

Για τα καλοκαιρινά βράδια που βαριέστε να τρέχετε για καφέ στο Θησείο ή που είστε ρέστοι και το ποτό στην παραλιακή είναι out of the question, το Battlestar Galactica είναι εξαιρετική ιδέα για συντροφιά.

Frak me!

I never thought I’d fall in love with an alien.

🙂





Nightmare Before, During & After Christmas

18 12 2007

I hate that I love Christmas.

Seriously, what’s wrong with me?

Ένα ολόκληρο χρόνο ακούω στα κρυφά χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια (τα πιο ηλίθια που κυκλοφόρησαν ποτέ) με τον ήλιο ντάλα να ιδρώνω και να σκάω σε αποστάσεις κουζίνας-μπάνιου και όταν τελικά τα καταραμένα δεν απέχουν 6 μήνες ή 6 βδομάδες αλλά 6 μέρες, μου τη δίνει απίστευτα το κάθε λαμπάκι, το κάθε χιονανθρωπάκι το κάθε γαμημένο στολισμένο μπαλκόνι-τσίρκο.

I’m starting to think that I am the Grinch.

I just never stole Christmas.

Σημάδια ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα;

Τα Starbucks στολίζονται και θυμούνται το Toffe Nut Latte (και πουλάνε το αρκουδάκι-barista που ΟΛΟΙ επιθυμούσαμε σαν παιδιά, στα 5 ευρώ!)

Ο κόσμος γουστάρει να ξοδέψει (μπράβο μαλάκα, από 2 Ιανουαρίου θα καις τις πιστωτικές σε οικογενειακά μπάρμπεκιου-ελεοημοσύνες μπας και μαζέψεις κανα ευρωλεπτό και μπορέσεις να ξοδέψεις -πάλι! – το Πάσχα).

Το Σύνταγμα κιτστολίζεται (ΟΚ, σίριουσλι, ποιανού σκατά ιδέα ήταν τα φωτάκια πεταμένα πάνω στα δέντρα σαν τη μπουγάδα της απο πάνω που έπεσε και μας πλάκωσε; Πρέπει να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του…)

Η δουλειά σου γεμίζει παιδάκια, emo-πλάσματα, μωρά που κλαίνε, μαμάδες που υστεριάζουν μην τυχόν και ο κανακάρης τους – που έχει παίξει όλη τη χρονιά χωρίς να το ξέρει φυσικά η ίδια το Jenna Jameson: XXX Mansion και το GTA στο οποίο δολοφόνησε ΟΛΕΣ τις γιαγιούλες – πάρει το παιχνίδι που λέει 12+ γιατί θα του αφήσει «ψυχιατρικά τραύματα» (την αμορφοσιά και την μπουρδουκλωμένη ενημέρωσή τους – and I blame Τατιάνα for that – γαμώ!! )

Το τρένο βρωμάει ακόμα χειρότερα (αλλά εορταστικά, nevertheless)

Πρωί Σαββάτου δεν μπορείς να βρεις ταξί, όχι για δείγμα ούτε για να δείξεις σε τουρίστα πως είναι τα ελληνικά ταξί!

Όπου και να πας – yep, that’s right, ακόμα και στο παρακμιακό μπαράκι της πιο κάτω γωνίας που δεν πας ποτέ από τότε που με 3 ποτά έγινες λιάρδα και οι αναμνήσεις σου από το συγκεκριμένο βράδυ ξεκινάνε από…το επόμενο πρωί – true story), έχει κόσμο.

Μαζεύεται η οικογένεια για γεύματα και εσύ βαριέσαι να ακούς πόσο μεγάλωσες, πως έγινες ολόκληρος άντρας (well, duh, 21 είσαι γαμώ την τύχη μου την εορταστική!), ότι όπου να’ναι θα τελειώσεις τη σχολή – άσχετα που εσύ χρωστάς τον κώλο σου σε μαθήματα, ότι όπου να’ναι να βρεις και μια καλή κοπέλα να φτιάξεται ένα σπιτικό (γιατί «σπιτικό»;; ΓΙΑΤΙ;; ΣΠΙΤΙ είναι η #$%$# η λέξη και για την ώρα ένα ΣΠΙΤΙΚΟ χωρίς κανέναν πάνω από το κεφάλι σου μοιάζει όνειρο απατηλό) και ΦΥΣΙΚΑ, οι αδιάφορες συζητήσεις για το πόσο πονάει το κεφάλι της θείας, πότε πήρε προαγωγή ο γλύφτης ο ξάδερφός σου στην πιο ηλίθια δουλειά του κόσμου, πόσες φορές πήγαν φέτος στην εκκλησία και μετά, τα all-time classic, «τι ωραία που περνάγαμε παλιά…» με την συζήτηση να περνά στο ευρώ, τους Αλβανούς, την ζωή στην πόλη, τη ζωή γενικά…και by this point δεν μπορώ να συμμετάσχω όχι μόνο γιατί βαριέμαι τα συκώτια μου, αλλά και γιατί δεν θυμάμαι πια πως είναι να μην έχεις χάσει το νόημα της ζωής.

Μετά είναι και τα πρωινά των γιορτών. Με τη μάνα σου να σε βρίζει που «δυο μέρες έμεινες σπίτι και σε βλέπει πιο πολύ το κρασάδικο παρά εγώ» (γιατί το κλαμπ, το κουτούκι, η συναυλία των Iron Maiden, η μπυραρία, το Skyladiko VIP, το στριπτιζάδικο…. όλα συνοψίζονται ως «κρασάδικο»). Και εσύ θες να απαντήσεις, αλλά αυτό το ρημάδι το βάρος στο κεφάλι δε λέει να σε αφήσει. Και η μουρμούρα συνεχίζεται. «Αδυνάτισες».»Δεν τρως». «Πότε θα κάνεις εξετάσεις;». «Ο θυροειδής είναι κληρονομικός το ξέρεις;»

Και φυσικά, άφησα για το τέλος, το χειρότερο όλων. Την Μητέρα Όλων Των Σπασαρχιδιστών. Την Φράση-Παρότρυνση για Αυτοκτονία.

«Μα είναι τόσο όμορφα τα Χριστούγεννα!!».

ΑΡΓΓΓΓΚΚΚΚΚΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θα ήταν ρε φίλε!

Θα ήταν!

Αν με άφηνες να πιω όσο θέλω, να «γιορτάσω» όπως εγώ γουστάρω, αν δε με θεωρούσες «κατεστραμμένο» που δε χαίρομαι τους Άγιους Βασίληδες που προσπαθούν να δραπετεύσουν από το μπαλκόνια και τα φωτάκια-Medrano σε κεραίες και τέντες (!!)…ίσως και να ήταν. Αν με άφηνες να γουστάρω όπως θέλω εγώ, χωρίς να μου λες «ΑΥΤΟ είναι το σωστό! ΕΤΣΙ είναι τα Χριστούγεννα! Αν δεν κάνεις αυτά, δεν νιώθεις εκείνα, δεν λες τα άλλα δεν είσαι χαρούμενος και δεν στέκεις και πολύ καλά!», μπορεί και εγώ να γούσταρα τη βαβούρα τον Χριστουγέννων.

Αλλά αυτή τη στιγμή, δεν είναι ευχάριστη η βαβούρα σου. Είναι πνίξιμο. Και εγώ το πνίξιμο δεν το μπορώ. Μου τη δίνει να νιώθω ότι και η μάζα απλά και μόνο για να ανήκω στη μαζική παράνοια και να μην είμαι τρελός.

Stay tuned!

Soon…more from planet Christ-frickin’-mas!!!!

ΥΓ: Jack Skellington, μαλακία σου ρε φίλε! ΜΙΑ ΧΑΡΑ είναι το Halloween. Tι σκατά τις ήθελες τις νέες συγκινήσεις;

—————————————————————-





Summer Moved On…

11 08 2007

…at least for me.

Τώρα που οι διακοπές είναι μια ανάμνηση και επέστρεψε στο γνώριμο γραφείο, με την ever-expanding ακαταστασία του και την που-να-το-βάλω-το-CD-που-εδώ-πάνω-δε-χωράει-ούτε-η-σκόνη φιλοσοφία πάνω στην οποία στηρίζεται η ύπαρξή του, μπορώ με σιγουριά να πω αυτό: I’m back.

Λίγο πιο μαυρισμένος, λίγο πιο ξεκούραστος,με αρκετά νέες γνωριμίες, με δύο (2) προτάσεις από συγγενείς για spring breaks σε άλλες χώρες (Καναδά – Αυστραλία) – άσχετα που δεν υπάρχει ο θεσμός στην Ελλάδα και αρκετή κούραση από το ταξίδι.

Το ταξίδι αυτό ήταν ένα ταξίδι με ένα και μόνο σκοπό που δεν τον είχα αναφέρει γιατί ήθελα πρώτα να τον πετύχω: ήταν ένα προσκύνημα.

Όχι, όχι…δεν έγινα ξαφνικά θρήσκος. Δεν ήταν τέτοιου είδους προσκύνημα. Ήταν μια επίσκεψη στα δικά μου ιερά που κρύβονται στα σωθικά της εκεί γης, ένα προσκύνημα στο δικό μου Ιερό Πρόσωπο που είναι ο προσωπικός μου Θεός. That’s all I need to know. That’s all anyone ever really needs to know.

Είναι πραγματικά θεραπευτικό το να κλαις. Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που έκλαψα, πριν από χθες. Το να κλαις για αυτά που έχασες δεν είναι θρήνος: είναι
δύναμη. Έχεις νιώσει ποτέ να καθαρίζες μέσα σου; Να λες «τώρα, είμαι εντάξει», «τώρα όλα είναι λίγο καλύτερα»; Δεν υπάρχει άλλο συναίσθημα σαν το κλάμα που βγαίνει ζεστό και τρέχει ελεύθερο χωρίς τις κουραστικές παρεμβάσεις τρίτων που προσπαθούν να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα, που προσπαθούν να σε πείσουν πως ο δικός τους τρόπος είναι λιγότερο οδυνηρός από τον δικό σου.

Ένας στίχος των Placebo μου είχε κολλήσει σε όλο το ταξίδι προς και από εκεί: Soulmates never die…

Και να σου πω κάτι, εσένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές από το σπίτι σου, από το internet cafe που συχνάζεις, από το αεροδρόμιο που περιμένεις το αεροπλάνο σου να σε πάει εκεί που πρέπει και θες;; Είναι αλήθεια. Δεν πεθαίνουν. Απλά αλλάζουν μορφές και σε περιβάλλουν. Όλα είναι πιο αληθινά, όταν δεις μέσα από το ψέμα που χτίζει ο πόνος γύρω τους.

Δεν είχα όρεξη γι’ αυτό το ταξίδι. 3 ώρες με ΚΤΕΛ μέχρι την Πάτρα και 3 ώρες με το πλοίο δεν είναι αυτό που έλεγε κανείς…well, fun. Αλλά άξιζε μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο, μέχρι και το τελευταίο βήμα, μέχρι και τις τελευταίες ανάσες του πιο δύσκολου δρομολογίου: αυτό που σε χωρίζει από το μόνο πράγμα που αγάπησες και σε αγάπησε ποτέ αληθινά.

Until next time, dear love…

Yours forever,

Nam3l3ss

——————————————————-

Music to listen to while waiting for September to come:

Iron & Wine – Trapeze Swingers (Radio Vienna version) ( Please, remember me/ Fondly/ I heard from someone you’re still pretty/And then/ They went on to say/ That the pearly gates/ Had some eloquent graffiti/ Like ‘We’ll meet again’… )

Editors – Smokers Outside The Hospital Doors ( We’ve all been changed/ From what we were/ Our broken parts/ Left smashed on the floor… )

PJ Harvey – We Float ( This is kind of about you/ This is kind of about me/ We just kind of lost our way/ But we were looking to be free… )

Tori Amos – A Case of You ( You are in my blood like holy wine/ and you taste so bitter but you taste so sweet… )





A Post to Say Goodbye

4 08 2007

Βαλίτσα….ΟΚ

Laptop….Φορτισμένο

iPod… Καργαρισμένο

CD, DVD… Στη θέση τους

Πετσέτες, Bathing Suit etc…. Όλα μέσα

Ήρθε η ώρα να κάνω τις πολυπόθητες διακοπές μου. Δεν θα κρατήσουν πολύ – σκάρτα ένα 5ήμερο. Αλλά είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι τώρα. Ατέλειωτες ώρες χωρίς να χρειάζεται να κάνω τίποτα, χαλάρωση στο maximum, πέταγμα από το μπαλκόνι των ρολογιών (δε χρειάζεται να τα ρωτάω πλέον αν είναι ώρα να ξεκινήσω για τη δουλειά ή τη σχολή) και το laptop φορτωμένο με ταινίες και μουσική για τις ώρες ανάμεσα στα δεν-έχω-τίποτα-να-κάνω και τα άντε-τώρα-να-ετοιμάζεσαι-για-επιδρομή-στα-bar. Το κινητό; Πέθανε! Δε σκοπεύω να κάνω χρήση κινητού τουλάχιστον για 5 μέρες και νιώθω και πάλι ελεύθερος…

Έχω δύο χρόνια να κάνω διακοπές και οι λίγες αυτές μέρες μου φαίνονται παράδεισος. Όχι ότι θα άντεχα και περισσότερες υπό διαφορετικές συνθήκες – είμαι φτιαγμένος για να ζω στις πόλεις – ο πλανήτης Nam3l3ss είναι full στις αναμνήσεις από δαύτες. Είναι το ιδανικό διάστημα: ακριβώς στο μέσον του «θέλω να ξεκουραστώ» και του «βαριέμαι τη ζωή μου τώρα».

Μέχρι τώρα, όποιον άκουγα να λέει για «φόρτισμα μπαταριών» και για «δυνάμεις για το χειμώνα που έρχεται», γέλαγα. Φυσικά, αυτό ήταν σε μια άλλη εποχή, πλανήτη και ζωή που οι διακοπές ήταν αυτονόητες και το μόνο θέμα γύρω από την «Επιχείρηση: Ξεκούραση» ήταν ο αριθμός των ημερών και ο τόπος.

Οι φίλοι μου γελάγανε προχτές γιατί εγώ (μιας και ποτέ δεν συμβαδίζω με τον φυσιολογικό κόσμο) έκανα ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Όχι, δεν είμαι παλαιοημερολογίτης on ecstasy. Απλά το καλοκαίρι (μια εποχή που ποτέ δε συμπάθησα ιδιαίτερα) ήταν για μένα το τέλος, η διάσπαση και ο χωρισμός και ακολουθείτο κάθε χρόνο από το φθινόπωρο, την επιστροφή στη συνήθεια, την επαναφορά της καθημερινότητας και την επανένωση με παρέες, δουλειές και υποχρεώσεις.

So, Nam3l3ss is leaving… just for a few days.

Το internet εκεί που θα πάω είναι ορολογία από άλλο πλανήτη και φυσικά δεν παραπονιέμαι διόλου γι’αυτό! Θα συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και υπόσχομαι διθυραμβική επιστροφή στα πάτρεια blogίστικα εδάφη από το τέλος της επόμενης βδομάδας.

ΥΓ: ΠΡΟΣΟΧΗ! Αν είστε στην Κεφαλλονιά, παραθερίζοντας ή μη, κυκλοφορείται στα στενά της Σάμης και τα πλακόστρωτα του Αργοστολιού τσεκάρετε που και που γύρω σας…κάπου εκεί θα είμαι και εγώ, πιθανότατα σκνίπα στο μεθύσι, τραγουδώντας καντάδες και τραγούδια του νησιού. Αν λοιπόν με πετύχετε (λογικά θα με καταλάβετε από το μεγάλο Nam3l3ss στο κούτελο ;P ) ελάτε να τραγουδήσουμε παρέα για όσα μας πονάνε και για όσα μας κάνουν να γελάμε κρυφά μέσα μας.Η ρομπόλα κερασμένη από εμένα…

Until next time…

Think. Provoke. Stay true to yourselves.

Να (μην) προσέχετε.

Nam3l3ss

——————————————-

Music to Listen to Until I Return:

Bedroom Walls – Do The Buildings & Cops Make You Smile? ( When your friends can’t be found/ take a walk into town/ do the buildings and cops make you smile? )

Counting Crows – Round Here ( Round here/ we always stand up straight/ Round here/ something radiates… )

Editors – Munich ( People are fragile things/ you should know by now/ Be careful what you put them through… ) -Have I gone crazy ή όντως η φωνή του frontman των Editors θυμίζει επικίνδυνα Madrugada σε Strange Colour Blue εξάρσεις;

PJ Harvey – Rid of Me ( Oh, you’re not rid of me/ Yeah, you’re not rid of me/ I’ll make you lick my injuries/ I’m gonna twist your head off, see… )

Placebo – Eyesight to the Blind ( Inside out and outside in/ you bring eyesight to the blind. Crying is a crime… )