Medius

14 12 2008
in.gr)

(πηγή φωτογραφίας: in.gr)

It’s a weird time to be alive.

Νιώθω πως παίζω σε ταινία. Μια από αυτές τις ταινίες που όλοι ξέρουμε ποιός είναι ο κακός της υπόθεσης εκτός από τον πρωταγωνιστή. Βλέπεις (π.χ.) το απολυταρχικό καθεστώς που μάχεται ο V ή το την μεταποκαλυπτική Γη του Children of Men και ξέρεις ποιοί είναι οι πραγματικοί εχθροί. Ξέρεις ποιανού το μέρος πρέπει να πάρεις. Ποιό είναι το σωστό και πoιο το λάθος.

Η πραγματική ζωή όμως, δυστυχώς δεν είναι μόνο μαύρο-άσπρο. Συνήθως είναι αποχρώσεις του γκρίζου και σε τέτοιες αποχρώσεις είναι δύσκολο να καταλάβεις αν αυτό που βλέπεις είναι σκούρο ή ανοιχτό.

Γιατί από τη μία δεν τους γουστάρεις τους μπάτσους, δε σου αρέσει να νιώθεις ότι ελέγχεσαι σε κάθε σου βήμα και πως η ελευθερία σου είναι απλά μια λέξη σε χαρτί, αλλά από την άλλη, όπως είπε κάποτε πολύ σοφά ο Βολταίρος, η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου και το να μου στερείς την ελευθερία ή το δικαίωμα που έχω να ζω ειρηνικά στο όνομα μιας επανάστασης με πρόσχημα το φόνο ενός παιδιού είναι κάτι που σε απωθεί και σε ξενίζει σε πολλαπλά επίπεδα ( ερμηνείας των λέξεων, στάσης ζωής, εκμετάλλευσης καταστάσεων και ανθρώπων για μικροπολιτικά παιχνίδια κ.α.).

Συνήθως έχω μια συγκεκριμένη άποψη για τα θέματα που με απασχολούν. Μπορεί ο κόσμος να μην είναι μαύρος ή άσπρος πάντα, αλλά για να επιβιώσεις πρέπει να διαλέξεις μια πλευρά και να πολεμήσεις για αυτά που πιστεύεις. Άλλωστε ο κόσμος δεν πήγε ποτέ μπροστά με ουδέτερες απόψεις.

Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση δυσκολεύομαι.

Διαφωνώ με το φόνο του παιδιού (φυσικά!). Γιατί επρόκειτο για φόνο. Φόνο του χειρότερου είδους. Φόνο εξουσίας.

Διαφωνώ όμως και με το κάψιμο της περιουσίας του άλλου, στο όνομα της διαδήλωσής σου. Διαφωνώ με το να ξεκινάς μια επανάσταστη χωρίς να ξέρεις τι ζητάς ή να υπολογίζεις τα θύματα αυτής που θα αφήσεις στο δρόμο σου. Διαφωνώ στο ότι ο θάνατος του ενός είναι αρκετός για την κατάλυση των πάντων. Οι άνθρωποι (δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα πως το βλέπει κανείς) είμαστε «μικροί» μπροστά στο σύνολο.

Δε λέω πως όσα έγιναν θα έπρεπε να περάσουν έτσι. Φυσικά και όχι. Αλλά έχω κουραστεί να βλέπω ανθρώπους να διαδηλώνουν χωρίς να ξέρουν το γιατί, να διαδηλώνουν για το χαβαλέ και για να «χάσουν μάθημα» ( αλήθεια, γιατί ενώ κάθε μέρα οι μαθητές έκλειναν τη Βουλιαγμένης στο ύψος της Ηλιούπολης το Σάββατο δεν υπήρχε ούτε ένας που να διαδηλώνει; 🙂 ) αλλά κυρίως έχω κουραστεί να βλέπω να παίζονται πολιτικά παιχνίδια πάνω από τον τάφο ενός ανθρώπου.

Οπότε θα μείνω σιωπηλός. Όχι γιατί φοβάμαι ή ντρέπομαι να πω την άποψή μου. Απλά γιατί στο συγκεκριμένο θέμα δεν έχω άποψη. Και πραγματικά δεν πιστεύω ότι είναι ένα από τα θέματα εκείνα στα οποία μπορεί κανείς να πει πως και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Ειλικρινά πιστεύω πως σε αυτή την περίπτωση, μόνο η μία πλευρά έχει δίκιο.

Απλά ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω ποιά είναι αυτή η πλευρά…

—————————————

Reamonn – Supergirl (Αφιερωμένο στη Razzy για τα γενέθλιά της εχθές 🙂 )

Advertisements




How Liberty Died

9 12 2008

So this is how Liberty dies…

…with thunderous applause

(φωτογραφίες από το in.gr)

Και εγώ πάλι σκέφτομαι εσένα. Ανάμεσα στα συντρίμμια και ό,τι έμεινε από τη φωτιά.

Οι άνθρωποι είμαστε εγωιστικά όντα, το ξέρω μικρό μου, αλλά και πάλι δεν το ελέγχω:

Γιατί δεν ξέσπασε ο πόλεμος όταν χάθηκες εσύ;

Γιατί δεν ξεσπά πόλεμος κάθε φορά που χάνεσαι εσύ;

Αυτός θα ήταν ένας πόλεμος με σκοπό. Όχι δικό μου, καθολικό.

Να φροντίσω εγώ που έμεινα πίσω να μην ξανασβήσεις σε κανένα νοσοκομείο, να μην ξαναχαθείς στην άσφαλτο, να μη σου φερθεί ποτέ ξανά κανείς σα σκουπίδι. Να φωνάξω για σένα μέχρι εκεί που φτάνει η φωνή μου.

Ω, ναι.

Σε μια τέτοια διαδήλωση θα είχα λόγο να κατέβω. Όχι μονάχα για σένα. Για εσένα και για μένα και για αυτή την πικρή αίσθηση που γεύομαι ακόμα στα χείλη όταν μιλάω για σένα και στο μυαλό κάθε φορά που σε σκέφτομαι. Να βγώ στους δρόμους, εγώ και η τελευταία μου ανάσα, εγώ και όσα όνειρα μου έμειναν ακόμα να ελπίζω, εγώ και η αναθεματισμένη μου ζωή να κλείσουμε τους δρόμους και να απαιτήσουμε να μη φύγεις ποτέ ξανά.

Και να ‘σαι και εσύ εκεί και να ‘ναι και όλοι όσοι θέλουν να φωνάζουν πως μάχονται για όσα έχουν αξία.

Γιατί εσύ, όπως και να σε λένε, από όπου και να είσαι, όποιο χρώμα και αν έχεις, σε όποια μοίρα και να γεννήθηκες, αξίζεις να πέσω για χάρη σου στην άσφαλτο.

Να πέσω γιατί εγώ το θέλω και γιατί όταν μάχεσαι για κάτι που αξίζει (και όχι απλά επειδή σου είπανε πως αυτό είναι το συμφέρον σου) το έδαφος είναι γλυκό και η πτώση ηρωισμός.

Γιατί μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι μεγαλύτερα από τη δική μου, μικρή ζωή.

Και, άλλα πάλι, όχι…

ΥΓ: Δεν είναι ανατριχιαστικό πόσο όμοια είναι η παρακάτω σκηνή με όσα συνέβησαν;





The Four-Letter Word – Mixtape #4

23 12 2007

Μιας και όπου να’ναι θα γεμίσει (αν δεν έχει ήδη γεμίσει) το δίκτυο με τα «Best Of» και τα «Greatest Hits» του 2007 από όλη την blogοκοινότητα, σκέφτηκα να μην ανεβάσω ακόμα το δικό μου top των τραγουδιών του 2007.

Αντίθετα, ανεβάζω το Mixtape #4, το οποίο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα αυτά τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν εκνευριστικά, τον κόσμο που πάντα ψάχνει μια αφορμή για να γιορτάσει (ακόμα και όταν δεν έχει πραγματικά τίποτα για να γιορτάσει) και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι μου, που κοντεύει να εκραγεί από παιχνίδάκια, μπαλίτσες, λουλουδάκια…ΑΡΓΓΓΓΓΓΓΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!

Κυρίες και κύριοι, The FUCK mixtape!!

Mixtape #4 – The Fuck Songs!





Nightmare Before, During & After Christmas

18 12 2007

I hate that I love Christmas.

Seriously, what’s wrong with me?

Ένα ολόκληρο χρόνο ακούω στα κρυφά χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια (τα πιο ηλίθια που κυκλοφόρησαν ποτέ) με τον ήλιο ντάλα να ιδρώνω και να σκάω σε αποστάσεις κουζίνας-μπάνιου και όταν τελικά τα καταραμένα δεν απέχουν 6 μήνες ή 6 βδομάδες αλλά 6 μέρες, μου τη δίνει απίστευτα το κάθε λαμπάκι, το κάθε χιονανθρωπάκι το κάθε γαμημένο στολισμένο μπαλκόνι-τσίρκο.

I’m starting to think that I am the Grinch.

I just never stole Christmas.

Σημάδια ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα;

Τα Starbucks στολίζονται και θυμούνται το Toffe Nut Latte (και πουλάνε το αρκουδάκι-barista που ΟΛΟΙ επιθυμούσαμε σαν παιδιά, στα 5 ευρώ!)

Ο κόσμος γουστάρει να ξοδέψει (μπράβο μαλάκα, από 2 Ιανουαρίου θα καις τις πιστωτικές σε οικογενειακά μπάρμπεκιου-ελεοημοσύνες μπας και μαζέψεις κανα ευρωλεπτό και μπορέσεις να ξοδέψεις -πάλι! – το Πάσχα).

Το Σύνταγμα κιτστολίζεται (ΟΚ, σίριουσλι, ποιανού σκατά ιδέα ήταν τα φωτάκια πεταμένα πάνω στα δέντρα σαν τη μπουγάδα της απο πάνω που έπεσε και μας πλάκωσε; Πρέπει να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του…)

Η δουλειά σου γεμίζει παιδάκια, emo-πλάσματα, μωρά που κλαίνε, μαμάδες που υστεριάζουν μην τυχόν και ο κανακάρης τους – που έχει παίξει όλη τη χρονιά χωρίς να το ξέρει φυσικά η ίδια το Jenna Jameson: XXX Mansion και το GTA στο οποίο δολοφόνησε ΟΛΕΣ τις γιαγιούλες – πάρει το παιχνίδι που λέει 12+ γιατί θα του αφήσει «ψυχιατρικά τραύματα» (την αμορφοσιά και την μπουρδουκλωμένη ενημέρωσή τους – and I blame Τατιάνα for that – γαμώ!! )

Το τρένο βρωμάει ακόμα χειρότερα (αλλά εορταστικά, nevertheless)

Πρωί Σαββάτου δεν μπορείς να βρεις ταξί, όχι για δείγμα ούτε για να δείξεις σε τουρίστα πως είναι τα ελληνικά ταξί!

Όπου και να πας – yep, that’s right, ακόμα και στο παρακμιακό μπαράκι της πιο κάτω γωνίας που δεν πας ποτέ από τότε που με 3 ποτά έγινες λιάρδα και οι αναμνήσεις σου από το συγκεκριμένο βράδυ ξεκινάνε από…το επόμενο πρωί – true story), έχει κόσμο.

Μαζεύεται η οικογένεια για γεύματα και εσύ βαριέσαι να ακούς πόσο μεγάλωσες, πως έγινες ολόκληρος άντρας (well, duh, 21 είσαι γαμώ την τύχη μου την εορταστική!), ότι όπου να’ναι θα τελειώσεις τη σχολή – άσχετα που εσύ χρωστάς τον κώλο σου σε μαθήματα, ότι όπου να’ναι να βρεις και μια καλή κοπέλα να φτιάξεται ένα σπιτικό (γιατί «σπιτικό»;; ΓΙΑΤΙ;; ΣΠΙΤΙ είναι η #$%$# η λέξη και για την ώρα ένα ΣΠΙΤΙΚΟ χωρίς κανέναν πάνω από το κεφάλι σου μοιάζει όνειρο απατηλό) και ΦΥΣΙΚΑ, οι αδιάφορες συζητήσεις για το πόσο πονάει το κεφάλι της θείας, πότε πήρε προαγωγή ο γλύφτης ο ξάδερφός σου στην πιο ηλίθια δουλειά του κόσμου, πόσες φορές πήγαν φέτος στην εκκλησία και μετά, τα all-time classic, «τι ωραία που περνάγαμε παλιά…» με την συζήτηση να περνά στο ευρώ, τους Αλβανούς, την ζωή στην πόλη, τη ζωή γενικά…και by this point δεν μπορώ να συμμετάσχω όχι μόνο γιατί βαριέμαι τα συκώτια μου, αλλά και γιατί δεν θυμάμαι πια πως είναι να μην έχεις χάσει το νόημα της ζωής.

Μετά είναι και τα πρωινά των γιορτών. Με τη μάνα σου να σε βρίζει που «δυο μέρες έμεινες σπίτι και σε βλέπει πιο πολύ το κρασάδικο παρά εγώ» (γιατί το κλαμπ, το κουτούκι, η συναυλία των Iron Maiden, η μπυραρία, το Skyladiko VIP, το στριπτιζάδικο…. όλα συνοψίζονται ως «κρασάδικο»). Και εσύ θες να απαντήσεις, αλλά αυτό το ρημάδι το βάρος στο κεφάλι δε λέει να σε αφήσει. Και η μουρμούρα συνεχίζεται. «Αδυνάτισες».»Δεν τρως». «Πότε θα κάνεις εξετάσεις;». «Ο θυροειδής είναι κληρονομικός το ξέρεις;»

Και φυσικά, άφησα για το τέλος, το χειρότερο όλων. Την Μητέρα Όλων Των Σπασαρχιδιστών. Την Φράση-Παρότρυνση για Αυτοκτονία.

«Μα είναι τόσο όμορφα τα Χριστούγεννα!!».

ΑΡΓΓΓΓΚΚΚΚΚΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θα ήταν ρε φίλε!

Θα ήταν!

Αν με άφηνες να πιω όσο θέλω, να «γιορτάσω» όπως εγώ γουστάρω, αν δε με θεωρούσες «κατεστραμμένο» που δε χαίρομαι τους Άγιους Βασίληδες που προσπαθούν να δραπετεύσουν από το μπαλκόνια και τα φωτάκια-Medrano σε κεραίες και τέντες (!!)…ίσως και να ήταν. Αν με άφηνες να γουστάρω όπως θέλω εγώ, χωρίς να μου λες «ΑΥΤΟ είναι το σωστό! ΕΤΣΙ είναι τα Χριστούγεννα! Αν δεν κάνεις αυτά, δεν νιώθεις εκείνα, δεν λες τα άλλα δεν είσαι χαρούμενος και δεν στέκεις και πολύ καλά!», μπορεί και εγώ να γούσταρα τη βαβούρα τον Χριστουγέννων.

Αλλά αυτή τη στιγμή, δεν είναι ευχάριστη η βαβούρα σου. Είναι πνίξιμο. Και εγώ το πνίξιμο δεν το μπορώ. Μου τη δίνει να νιώθω ότι και η μάζα απλά και μόνο για να ανήκω στη μαζική παράνοια και να μην είμαι τρελός.

Stay tuned!

Soon…more from planet Christ-frickin’-mas!!!!

ΥΓ: Jack Skellington, μαλακία σου ρε φίλε! ΜΙΑ ΧΑΡΑ είναι το Halloween. Tι σκατά τις ήθελες τις νέες συγκινήσεις;

—————————————————————-