Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τα ‘λεγε ο Καβάφης…

4 04 2014

Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τι εννοούσε ο Καβάφης όταν έλεγε πως τους Λαιστρυγόνες, τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα δε θα τους συναντήσεις ποτέ αν δεν τους κουβαλάς μες στην ψυχή σου.

Frankly, δεν ξέρω γιατί το κάνω.

Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά πηγαίνω ντουγρού στο worst-case scenario. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Back to the Garden

5 02 2014

religionvscienceΈνα από τα αγαπημένα μου θέματα να συζητάω, είναι η λογική και η επιστήμη εναντίον της θρησκείας.

Αυτό που αποδεικνύεται εναντίον αυτού που απλά καλείσαι να δεχτείς ότι υφίσταται άνευ αποδείξεων.

Μου αρέσει η λογική.

Η λογική δε βασίζεται σε συναισθήματα. Δεν άγεται ούτε και φέρεται από αρχέγονους φόβους. Ζητάει και προσφέρει αποδείξεις και η ελπίδα που παρέχει είναι καθαρή και κοφτερή σαν ανέγγιχτο ξυράφι. Είναι ένας αριθμός, ένα ποσοστό ή ένα συμπέρασμα βασισμένο σε αληθείς υποθέσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Sins & Sinners

1 09 2013

Μια φορά και έναν καιρό, όταν όλοι μου οι φίλοι είχαν ακόμα ακμή (εγώ, παραδόξως, δεν είχα) και περιμέναμε το κουδούνι για τσιγάρο και το Σ/Κ για τσάρκα, πίστευα πως η φράση «Hate the Sin, Love the Sinner» μπορούσε να έχει πρακτική εφαρμογή στη ζωή.

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως αυτό απλά δε γίνεται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η ζωή σου ΔΕΝ είναι σκατά

7 06 2013

0

Φορτώνω, όπως κάθε άνθρωπος.

Με δεκάδες πράγματα στους άλλους και χιλιάδες στον ίδιο μου τον εαυτό, τα παίρνω άσχημα.

Αλλά αν υπάρχει κάτι που να εγγυάται ότι θα μου ανάψουν τα λαμπάκι στιγμιαία, τότε αυτό είναι η φράση:

«Είναι σκατά η ζωή μου…»

…ΟΤΑΝ. ΔΕΝ. ΕΙΝΑΙ. ΣΚΑΤΑ. Η. ΓΑΜΩΖΩΗ. ΣΟΥ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »