Lord of the Flies

17 03 2008

Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν και τα αναφιλητά τον τίναξαν. Για πρώτη φορά σε αυτό το νησί, παραδόθηκε στους λυγμούς. Έντονοι σπασμοί θλίψης που έμοιαζαν να συστρέφουν ολόκληρο το σώμα του. Η φωνή του ακούστηκε κάτω από το μαύρο καπνό μπροστά στα καιόμενα συντρίμια του νησιού και μολυσμένα από ετούτο το συναίσθημα, τα υπόλοιπα παιδιά άρχισαν και εκείνα να τρέμουν και να θρηνούν.

Και στο κέντρο τους, ο Ραλφ δάκρυσε για το τέλος της αθωώτητας και το σκοτάδι της ανθρώπινης καρδιάς…

It goes without saying, ότι προτείνω στους πάντες να διαβάσουν το Lord of the Flies του William Golding, εξ ου και η -προσπάθεια- απόδοσης ενός εκ των πιο δυνατών και πιο on-the-spot κομματιών του.

————————————————–

Αν και όπως θα έχετε δει τα ελληνικά κομμάτια που δίνω είναι σπάνιο φαινόμενο, θα κάνω ακόμα μια φορά εξαίρεση για το νέο τραγούδι της Νατάσας Μποφίλιου, που λέγεται  Ένα Αεράκι Θα Φυσήξει Στην Αθήνα και αυτό για δύο λόγους:  1) επειδή γουστάρω πολύ τα παιδιά που δεν ψάχνουν την εύκολη λύση, το γρήγορο hitάκι, την γαρυφαλοστρωμένη πίστα κάποιου μπουζουξίδικου Γ’ κατηγορίας και 2) επειδήκαι μόνο να βλέπατε πόσοι κάθε μέρα έρχονται στο blog μου ψάχνοντας πληροφορίες ή/και mp3 της Νατάσας Μποφίλιου, you’d be extremely surprised!

Εδώ το τραγούδι λοιπόν που κυκλοφορεί σε μερικές μέρες.

You know the drill in these kind of things.

IF we like, THEN we buy END_IF

Νατάσα Μποφίλιου – Ένα Αεράκι Θα Φυσήξει Στην Αθήνα

(BTW, δεν ξέρω τι με τρομάζει περισσότερο: το ότι το εν λόγω κομμάτι που δεν είναι και το καλύτερό της είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει από την ελληνική – σταυρώστε με σταυρώστε με, κρίση με πιάνει κρίση, θέλω να τα πιω να παρεκτραπώ – μουσική σκηνή ή ότι η ελληνική σκηνή φιλοξενεί κομμάτια όπως τα προηγούμενα in the first place…!!)

Advertisements




Εν Λευκώ…

19 04 2007

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Δε σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Νατάσα Μποφίλιου – Εν Λευκώ

Όταν βλέπεις πως στις καθημερινές αναζητήσεις του google από τις οποίες οι χρήστες έρχονται στο blog σου είναι κατά 3/4 πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα/τραγούδι, τότε συνειδητοποιείς πως δεν έχεις άλλη επιλογή (ή μάλλον καλύτερα, δεν έχεις άλλη επιθυμία) από το να κάνεις δώρο στους φίλους και επισκέπτες σου αυτό που επιθυμούν τόσο πολύ.

Έτσι λοιπόν, μόλις βρήκα το κομμάτι της Νατάσας Μποφίλιου, «Εν Λευκώ», το οποίο και εμφανίζεται περισσότερο απ’ όλα στις αναζητήσεις του google-τροφοδότη μου, το πρώτο που σκέφτηκα είναι «Get off your ass and write a new post».

Εδώ λοιπόν θα βρείτε (ομολογουμένως) σε χαμηλή σχετικά ποιότητα το Εν Λευκώ της δεσποινίδος Μποφίλιου, που τόσο μεγάλη εντύπωση φαίνεται πως έχει κάνει στο ελληνικό κοινό.

Και χαίρομαι γι’ αυτό.

Γιατί όπως έχω ξαναπεί, βαρέθηκα να ακούω και αρνούμαι ταυτόχρονα να πιστέψω, πως η σημερινή νεολαία θεωρεί τραγουδιστές τις καρικατούρες του τύπου Μαρτάκη, Νίνο, Πετρέλη και όλων των σχετικών άσχετων «τραγουδο-γαβ-γιστών»…

Το κομμάτι, λοιπόν, της Νατάσας, το οποίο είναι ισάξιο (με λίγα μόλις repeat), αν και δε φτάνει αυτό το «προσωπικό» επίπεδο, της Ασπιρίνης και πάλι δίνει ένα στίγμα του τι μπορούμε να περιμένουμε από τη νέα γενιά που ΔΕ θα βγει από ριάλιτι, ΔΕ θα κάνει χρυσούς και πλατινένιους δίσκους εξ αρχής και ΔΕ θα υπογράψει ποτέ (ίσως) συμβόλαια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ…

Αλλά δεν πειράζει. Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή δεν είναι εκείνα που θεοποιούνται και εκσφενδονίζονται από το marketing στην κορυφή της σημερινής παρακμής, αλλά εκείνα που κερδίζουν λίγο-λίγο τη θέση στην καρδιά σου.

Ladies & gentlemen (και ξέρω πως είστε πολλοί εσείς που ενδιαφέρεστε): Καλή ακρόαση!!

(Και μια σημείωση εδώ: Αν και θεωρώ πως αυτό εννοείται πάντα, αν το κομμάτι σας αρέσει αγοράστε το καινούργιο single. Δεν θα σας πω το κλασσικό «η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική». Θα σας πω όμως «η πειρατεία σκοτώνει το φρέσκο, το καινούργιο, το βαθύ και το ελπιδοφόρο». Γιατί, let’s face it, τα μεγάλα ονόματα δεν κινδυνεύουν. Τι γίνεται όμως με τους νέους; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτοί ΕΧΟΥΝ κάτι να πουν)

Think.

Provoke.

And always listen, even if it’s silence you hear.