Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Ages of Life

21 11 2014

Όταν σκέφτομαι τη ζωή – τη δική μου, τη δική σου και κάθε άλλου ενδιάμεσα – μου αρέσει να την τοποθετώ σε μια νοητή ευθεία όπως αυτή των περιόδων της ιστορίας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, μπορεί να μιλάμε για την πορεία μίας μονάχα ζωής αλλά τι είναι οι ιστορικές περίοδοι αν όχι ένας ωκεανός ανθρώπινων ζωών; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τα ‘λεγε ο Καβάφης…

4 04 2014

Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τι εννοούσε ο Καβάφης όταν έλεγε πως τους Λαιστρυγόνες, τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα δε θα τους συναντήσεις ποτέ αν δεν τους κουβαλάς μες στην ψυχή σου.

Frankly, δεν ξέρω γιατί το κάνω.

Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά πηγαίνω ντουγρού στο worst-case scenario. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αnd when the fires came…

9 06 2013

                    …the smell of cinders and rain
                      Perfumed almost everything
                   We laughed and laughed and laughed

                      When I run in the dark
Into a place that’s lost
Under a sheet of rain in my heart
I dream of home…

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

And under wild blue skies
Marble movie skies
I found a home in your eyes
We’d never be apart

And as my house spun round
My dreams pulled me from the ground
Forever to search for the flame

IMG_0461

For home again…

————————————————————————————————————————–





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 2η: «H Έξυπνη Ξανθιά και ο Άγιος Βασίλης»

22 03 2013

My generation’s apathy. I’m disgusted with it. I’m disgusted with my own apathy too, for being spineless and not always standing up against racism, sexism and all those other -isms the counterculture has been whinning about for years.”

– Curt Cobain

Προχθές σε μια συζήτηση θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που έλεγε ποιός θα κέρδιζε αν έπαιζαν χαρτιά μια έξυπνη ξανθιά, μια χαζή ξανθιά και ο άγιος Βασίλης και η σωστή απάντηση ήταν η χαζή ξανθιά, γιατί ο Άγιος Βασίλης και η έξυπνη ξανθιά είναι φανταστικά πρόσωπα.

[σημ.: ναι, το μυαλό μου roughly 70% της ημερήσια λειτουργίας του αναλώνεται σε άκυρους συσχετισμούς, what of it?]

Νιώθω πως είμαι η χαζή ξανθιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Baby, the Stars Shine Bright

20 11 2012

Αγαπητέ Εγώ στο μέλλον,

Εύχομαι να είσαι καλά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Φθινόπωρο στην πόλη

7 09 2012

Υπάρχει μια μαγική ώρα το φθινόπωρο, κάπου εκεί ανάμεσα στις 6-7 το πρωί, που η Αθήνα είναι πανέμορφη.

Σηκώνεσαι από τον ανύπαρκτο ύπνο σου, ανοίγεις το παράθυρο και πέφτεις πάνω στην χαραυγή.  Το απόλυτο θέαμα.

Και έχει ήδη κίνηση ο δρόμος μπροστά από το σπίτι σου, με λεωφορεία να περνάνε ασθμαίνοντας, αυτοκίνητα να στοιβάζονται σε ουρές ανθρώπων κάτω από το διπλό φως – αυτό της νέας ημέρας και αυτό από τα φώτα του δρόμου που σβήνουν, με κορναρίσματα να σκάνε δειλά ψιλο από ντροπή και ψιλο από νύστα και με αυτή την υπέροχη, αξεπέραστη μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού από το φούρνο παραδίπλα που σου παίρνει τη μύτη και σβήνει σα σφουγγάρι το μαυροπίνακα της βρωμιάς της πόλης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





A Terrible Love

9 07 2012

Υπάρχει ένα παράξενο είδος μελαγχολίας στις παλιές φωτογραφίες.

Όχι δεν αναφέρομαι στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ούτε στις ιμιτασιόν Instagramed φωτογραφίες που έχουν γεμίσει τον τόπο – τις οποίες δεν καταλαβαίνω έτσι κι αλλιώς, γιατί να θέλει κανείς να κάνει μια ανάμνηση ή μια εικόνα «φτιαχτά» ξεφτισμένη; Δεν το κάνει αρκετά καλά ο χρόνος αυτό;

Αναφέρομαι στη μελαγχολία που κρύβουν οι φωτογραφίες από το σχολείο, την πενταήμερη ή μια οποιαδήποτε εκδρομή με τους φίλους μας ή τους ανθρώπους που αγαπάμε. Είμαι σίγουρος πως δεν είναι και πολλοί από εμάς που οι φωτογραφίες τους αυτές είναι ασπρόμαυρες ή sepia, τουλάχιστον όχι χωρίς τη βοήθεια του Photoshop.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





…τόμπολα!

17 07 2011

Ήταν λίγο χαζό, αν το καλοσκεφτείς.

Στους φίλους μου δεν είπα τίποτα για εσένα. Σου έχω πει πως υποστηρίζω – φλογερά, όπως όλα όσα πιστεύω – ότι οι σχέσεις όποιας μορφής και αν είναι αυτές, από απόσταση δε δουλεύουν. Έχω γελάσει κατάμουτρα, έχω κοροϊδέψει και έχω μιλήσει ειρωνικά και υποτιμητικά για παρόμοιες δικές τους σχέσεις. Πώς θα μπορούσα τώρα να κάνω μια στροφή 180 μοιρών απλά και μόνο γιατί το θέμα τώρα αφορούσε εμένα;

Οπότε το κράτησα για εμένα. Και καλύτερα. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να σε μοιραστώ ή να σε γνωρίσω στους φίλους μου αλλά… και ποιός ο λόγος; Εσύ θα έφευγες και εγώ στην καλύτερη περίπτωση θα σε είχα «ψηφιακά». Και το ψηφιακά είναι ο χειρότερος τρόπος που μπορείς να «έχεις» έναν άνθρωπο.

Βασικά, όσο το σκέφτομαι, ήταν πολύ χαζό. Ενάντια σε όλα όσα υποστηρίζω και πιστεύω και αντίθετα με ό,τι λέω πως κάνω. Σχέσεις που ξεκινάνε με επιθυμίες για ένα μέλλον που δε θα έχουν; Καλοκαιρινοί έρωτας;; Παιδιάστικα πράγματα…

Αν εσύ δεν ήσουν… εσύ, δε θα το είχα κάνει για καμία άλλη.

Χαζός έρωτας. Ξέρεις… από τους παιδικούς. Φουλ με τα αστεράκια, τις πεταλούδες και τα τοξάκια μέσα στις ματωμένες καρδιές. Πόσο ανώριμο, ε;

Θυμάμαι το πρώτο ραντεβού μας στην Πλάκα. Εσύ ήσουν cool και άνετη κάτω από δυνατό ήλιο του μεσημεριού της Αθήνας και εγώ να ιδρώνω με κάθε σου ερώτηση. Όταν μου είπες ότι σου αρέσω γιατί σε κάνω να γελάς, άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά στα μηλίγκια.

Σου έπιασα το χέρι στη Φιλλελήνων. Με κοίταξες και μου το έσφιξες χωρίς να πεις λέξη.

Πρώτο φιλί στην Κυδαθηναίων, με δεκάδες μικροπωλητές τριγύρω να μας κοιτάνε νυσταγμένα.  Από ψηλά η Ακρόπολη – να περπατάμε και εγώ να σκέφτομαι πόσοι έχουν ερωτευτεί στη σκιά αυτού του αιώνιου βράχου.

Βόλτα στην Πλάκα. Φαγητό στο Θησείο. Και μετά σπίτι.

Το ήξερα ότι θα φύγεις. Δε μου το έκρυψες και δε με κορόιδεψες. Αν για κάτι σε κατηγορώ είναι που σου είπα «Εγώ δεν τα κάνω αυτά τα από απόσταση. Δεν τα ξέρω και δε θέλω να τα μάθω» και εσύ είπες απλά «έχουμε ακόμα μια ολόκληρη ημέρα».

Όχι, ούτε για αυτό σε κατηγορώ. Την αλήθεια είπες. Ισως όμως εγώ να μην ήμουν απολύτως ειλικρινής. Δεν τα κάνω αυτά γιατί ξέρω πως δεν τα μπορώ. Έχουν υπάρξει στη ζωή μου γυναίκες που πέρασαν για μια μέρα και δύσκολα θυμόμουν το ονομά τους την επομένη. Αυτό δε με πειράζει. Μπορώ να το παλέψω. Για την ακρίβεια, μερικές φορές πιστεύω πως είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορώ να παλέψω.

Τι κάνουμε τώρα όμως που ακόμα θυμάμαι το όνομα σου;