Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Ages of Life

21 11 2014

Όταν σκέφτομαι τη ζωή – τη δική μου, τη δική σου και κάθε άλλου ενδιάμεσα – μου αρέσει να την τοποθετώ σε μια νοητή ευθεία όπως αυτή των περιόδων της ιστορίας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, μπορεί να μιλάμε για την πορεία μίας μονάχα ζωής αλλά τι είναι οι ιστορικές περίοδοι αν όχι ένας ωκεανός ανθρώπινων ζωών; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τα ‘λεγε ο Καβάφης…

4 04 2014

Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τι εννοούσε ο Καβάφης όταν έλεγε πως τους Λαιστρυγόνες, τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα δε θα τους συναντήσεις ποτέ αν δεν τους κουβαλάς μες στην ψυχή σου.

Frankly, δεν ξέρω γιατί το κάνω.

Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά πηγαίνω ντουγρού στο worst-case scenario. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αnd when the fires came…

9 06 2013

                    …the smell of cinders and rain
                      Perfumed almost everything
                   We laughed and laughed and laughed

                      When I run in the dark
Into a place that’s lost
Under a sheet of rain in my heart
I dream of home…

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

And under wild blue skies
Marble movie skies
I found a home in your eyes
We’d never be apart

And as my house spun round
My dreams pulled me from the ground
Forever to search for the flame

IMG_0461

For home again…

————————————————————————————————————————–





Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 2η: «H Έξυπνη Ξανθιά και ο Άγιος Βασίλης»

22 03 2013

My generation’s apathy. I’m disgusted with it. I’m disgusted with my own apathy too, for being spineless and not always standing up against racism, sexism and all those other -isms the counterculture has been whinning about for years.”

– Curt Cobain

Προχθές σε μια συζήτηση θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που έλεγε ποιός θα κέρδιζε αν έπαιζαν χαρτιά μια έξυπνη ξανθιά, μια χαζή ξανθιά και ο άγιος Βασίλης και η σωστή απάντηση ήταν η χαζή ξανθιά, γιατί ο Άγιος Βασίλης και η έξυπνη ξανθιά είναι φανταστικά πρόσωπα.

[σημ.: ναι, το μυαλό μου roughly 70% της ημερήσια λειτουργίας του αναλώνεται σε άκυρους συσχετισμούς, what of it?]

Νιώθω πως είμαι η χαζή ξανθιά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Baby, the Stars Shine Bright

20 11 2012

Αγαπητέ Εγώ στο μέλλον,

Εύχομαι να είσαι καλά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »