Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Κασσάνδρες

2 09 2014

Ξεκινάει σα θυμός και καταλήγει σαν ανείπωτο παράπονο.

Γιατί να είσαι πάντα στη μέση του δίκαιου και του άδικου;

Γιατί να μην είχες γεννηθεί ή γαλουχηθεί διαφορετικά;

Γιατί να μην ήσουν πιο ακραίος;;

Να έγραφες όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου στ’ αρχίδια σου, μόνιμα σε μία ημιναρκωμένη κατάσταση ύπνου και ξύπνιου ή, στην άλλη άκρη, να σε ένοιαζε τόσο πολύ ο εαυτούλης σου που να επιβίωνες με κάθε τρόπο ό,τι αντίκτυπο και αν είχε αυτό στους γύρω σου;

Η ζωή είναι παιχνίδι και εσύ στην καλύτερη βρίσκεται εκτός των εξελίξεων, να παρατηρείς όσα συμβαίνουν για εσένα χωρίς εσένα. Να δέχεσαι αψήφιστα τις ομαδικές ανταμοιβές ή τιμωρίες σαν να είναι προσωπικά σου κατορθώματα ή παραπτώματα.

Ο κόσμος, τελικά, δε φτιάχτηκε για μετριοπαθείς και εσύ προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία στην αόρατη ζυγαριά του «πρέπει» και του «εγώ» με απόλυτη αποτυχία.

Γιατί να μην είμαι διαφορετικός;

Γιατί να μην μπορώ να αδιαφορώ πλήρως για το τι είναι δίκαιο; Γιατί να μην είμαι ένας ξέγνοιαστος μοιρολάτρης που δε σκέφτεται το μέλλον πέρα από την ώρα που δείχνει αυτή τη στιγμή το ρολόι;

Και γιατί , ω γιατί, να πρέπει να καταλήγω πάντα στο ίδιο παγκάκι με την Κασσάνδρα;

Να βλέπω το Δούρειο Ίππο, να προβλέπω το κακό που έρχεται και να μη με ακούει κανείς μέχρι η Τροία να έχει πια πέσει.





(You Don’t Really) Know Thyself

19 08 2014

Είναι πολλά αυτά που μαθαίνεις για τον εαυτό σου μεγαλώνοντας.

Τις παραξενιές που δε λένε να ξεκολλήσουν από το πετσί σου, τον ωκεανό δυνατοτήτων που φυλάς μέσα σου (για ποιόν άραγε;), αυτά που σε κάνουν να γελάς και αυτά που σε κάνουν να θες να σπάσεις ό,τι γυαλικό υπάρχει σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια, το γεγονός πως είσαι ο χειρότερος εχθρός και ο καλύτερος φίλος σου και οι δύο πλευρές είναι πάντα σε πόλεμο, την Αχίλλειο πτέρνα σου και όλα αυτά τα όρια που δε μπορείς ποτέ να ξεπεράσεις.

Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο στα φευγάτα χρόνια της εφηβείας σου ή στα πρώτα σου βήματα στην ενήλικη ζωή, πιθανότατα θα νομίζεις πως εσύ ξέρεις τον εαυτό σου απόλυτα.

Αλλά κάνεις λάθος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Σπατάλη Ευχών

5 07 2014

Υπάρχει ένα κομβικό σημείο στη ζωή σου (εκεί λίγο μετά τα mid-twenties) που οι άνθρωποι γύρω σου αρχίζουν να αναρωτιούνται απροκάλυπτα μπροστά σου πλέον, πότε επιτέλους θα σοβαρευτείς, να γνωρίσεις μια καλή κοπέλα, να κάνεις μια σχέση.

Το πρόβλημα με την παραπάνω απορία είναι ότι οι άνθρωποι που την εκφράζουν λειτουργούν λες και η συνιστώσα των ευχών τους να «σοβαρευτείς» (ό,τι και αν σημαίνει αυτό για αυτούς) λειτουργεί ως καταλύτης για να αλλάξεις τις κοσμοθεωρίες σου.

Αλλά η ζωή και πιο συγκεκριμένα τα θέλω μας, δεν αλλάζουν επειδή κάποιος το ευχήθηκε αρκετά δυνατά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Εύχομαι…

28 06 2014

…να μπορούσες να σε δεις με τα δικά μου μάτια.

Αναρωτιέμαι τι βλέπεις όταν κοιτάζεις τον καθρέφτη σου και γιατί αυτό που βλέπεις σε τρομάζει τόσο.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Aυτοακρωτηριασμοί

26 05 2014

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις στην ψυχολογία είναι πως πρέπει να είσαι έτοιμος να κοιτάξεις τα προβλήματά σου κατάματα πριν αποπειραθείς να τα διορθώσεις.

Όλοι έχουμε τους δαίμονές μας.

Και μερικές φορές, φοβόμαστε πως αυτό είναι όλο και όλο που έχουμε. Ή πως, αν προσπαθήσουμε να τους εξορκίσουμε, θα χάσουμε μαζί και τους φύλακες άγγελούς μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Back to the Garden

5 02 2014

religionvscienceΈνα από τα αγαπημένα μου θέματα να συζητάω, είναι η λογική και η επιστήμη εναντίον της θρησκείας.

Αυτό που αποδεικνύεται εναντίον αυτού που απλά καλείσαι να δεχτείς ότι υφίσταται άνευ αποδείξεων.

Μου αρέσει η λογική.

Η λογική δε βασίζεται σε συναισθήματα. Δεν άγεται ούτε και φέρεται από αρχέγονους φόβους. Ζητάει και προσφέρει αποδείξεις και η ελπίδα που παρέχει είναι καθαρή και κοφτερή σαν ανέγγιχτο ξυράφι. Είναι ένας αριθμός, ένα ποσοστό ή ένα συμπέρασμα βασισμένο σε αληθείς υποθέσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Λέξεις από Ρ

7 07 2013

Παρασκευή σούρουπο.

Μπαλκόνι.

Μπύρες και καλή παρέα με φίλους από την παλιά δουλειά.

Τελευταία μένει πίσω η Μ. για να τελειώσουμε τις μπύρες που έμειναν («έλα ρε, 3 μείνανε, βαριέμαι και να τις ξαναβάλω στο ψυγείο»).

Μου λέει πως χώρισε με τον Χ.

Εκπλήσομαι. Ήταν 3.5 χρόνια μαζί και τους είχα κάπως συνδυάσει.

Αποσπάσματα του διαλόγου (εγώ με italics)

 

– Οπότε του ζήτησες να χωρίσετε;

Όχι, ο Χ. μου το ζήτησε.

– Και εσύ δεν είχες πρόβλημα;

Είχα δεν είχα, δεν έχει σημασία. Είχε εκείνος και αυτό μου έφτανε και μου περίσσευε. Ακόμα και αν ήμουν ερωτευμένη, δε θα ήθελα να είμαστε μαζί μετά από αυτό. Μου είπε πως δεν ήμουν ειλικρινής μαζί του για τη σχέση μας και πως καλύτερα να το αφήναμε.

– Και όντως έτσι ήταν;

Όχι. Στο θέμα της σχέσης μας, δεν του είπα ψέματα ούτε μία φορά. Λίγες μέρες αφού τέλος πάντων «τα φτιάξαμε» του είπα πως οι σχέσεις μου δεν κρατάνε πολύ. Είχε πει να προσπαθήσουμε γιατί «κάθε φορά είναι διαφορετικά». Προσπαθήσαμε. Κρατήσαμε 3 χρόνια και 7 μήνες. ΟΚ, συγκριτικά, όντως κρατήσαμε παραπάνω. Αλλά δεν είπα ψέματα ποτέ.

Και τι του απάντησες;

Του θύμισα αυτά που σου είπα πριν. Και μετά εκείνος μου είπε πως εδώ και κάποιο καιρό αισθανόταν κάπως αλλά εγώ ούτε που έδωσα σημασία.Και αυτό ψέμα.
Έδωσα σημασία. Αλλά κάποιοι άνθρωποι – συμπεριλαμβανομένης εμού – όταν έχουν θέματα με τη σχέση τους δεν θέλουν απαραίτητα να τα συζητήσουν αμέσως. Κάποιοι άνθρωποι θέλουμε χρόνο να επεξεργαστούμε τι είναι αυτό που μας χαλάει ώστε να το παρουσιάσουμε στον άλλο με αρχή-μέση-τέλος και όχι σαν άμορφη μάζα εσύ-φταις-για-όλα. Επίσης υπάρχουν και θέματα προσωπικά που δε θέλεις να τα μοιραστείς με τον άλλο – φάσεις δικές σου προσωπικές. Εκ του αποτελέσματος, μάλλον έκανα λάθος ότι ο Χ ήταν ένας από αυτούς που σκέφτονται και δρουν έτσι.

– Σου λείπει;

Μου λείπει η ιδέα του περισσότερο από τον ίδιο. Αυτό το ότι θα σήκωνα τον τηλέφωνο να τον πάρω στις 7 το απόγευμα που σχόλαγε από τη δουλειά ή που θα τον έπαιρνα να του θυμίσω να δώσει την αντιβίωση στον Πέρση (σημ. σκύλος του Χ). Τον τελευταίο καιρό δε βλεπόμασταν και κάθε μέρα λόγω της απόστασης και της δουλειά, οπότε η λογική λέει ότι θα έπρεπε να μου λείπει 1-2 μέρες την εβδομάδα αλλά για να πω την αλήθεια μου λείπει στιγμές μέσα στη μέρα. Και όσο περνάνε οι μέρες, λιγοστεύουν, οπότε είμαι καλά.

– Καλά, κοίτα, μην τρελαίνεσαι. Ποτέ δεν ξέρεις και μπορεί αυτό να σας κάνει και καλό. Μπορεί να τα ξαναβρείτε ρε παιδί μου.

Μπα.
Και δεν το λέω με κακία ή μιζέρια αυτό. Θέλω να είναι καλά και τον αγαπάω. Δεν παύεις έτσι να αγαπάς έναν άνθρωπο γιατί δε σας βγήκε η συνταγή. Απλά δεν πιστεύω πως ούτε υπάρχει λόγος ούτε και μπορούμε πλέον να τα ξαναβρούμε. Εγώ πίστευα πως ήμασταν ΟΚ. Εκείνος προφανώς, όχι. Αν δε μπορούσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο μετά από κοντά 4 χρόνια σχέσης, τι σκατά; πώς θα το φτιάξουμε αυτό;

– Εντάξει ρε παιδί μου, αλλά αμα δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι…

Έλα τώρα, εντάξει. Παραμύθια για παιδιά. Ο έρωτας έρχεται και φεύγει γρήγορα. Αυτό που μένει είναι η αγάπη. Και αν η φρέσκια σχετικά αγάπη δεν είναι αρκετή δε έχει ελπίδες ότι θα είναι και ποτέ αρκετή. Γιατί να τυραννάμε λοιπόν ο ένας τον άλλο για ένα γαμώτο; Αν γυρνούσε εγώ θα ήθελα να ήταν εκείνος πριν 4 χρόνια και εκείνος εγώ πριν 4 χρόνια. Δεν είμαστε. Τώρα ξέρουμε καλύτερα. Και απλά, δεν ταιριάξαμε για μεγαλύτερο διάστημα. Shit happens.

Τέλειωσαν οι μπύρες.

Με χαιρέτισε και έφυγε για το σπίτι της.

Το γουστάρω το μπαλκόνι μου αλλά έχει πάντα τόσο άκυρο μάζεμα μετά που σου ξενερώνει την όλη διάθεση.

Και τότε σκέφτηκα πως ο δικός μου ρομαντισμός για την εικόνα «μπύρες με το παρεάκι στο μπαλκόνι» ίσως να ήταν μεγαλύτερος από το ρομαντισμό της Μ.

Ο ρεαλισμός σκότωσε τον ρομαντισμό ή ο ρομαντισμός αυτοκτόνησε στη θέα του ρεαλισμού;





Πού πάνε οι παλιές φιλίες όταν πεθαίνουν;

11 05 2013

Το έχω ρωτήσει στο παρελθόν και θα το ξαναρωτήσω και τώρα:

Πού πάνε οι φιλίες όταν πεθαίνουν;

Ή μάλλον, πάνε πουθενά; Ή μένουν εδώ, καρτερικά αναμένοντας την ακατάλληλη στιγμή να έρθουν να σου λερώσουν τις αναμνήσεις σου;

Γιατί νεκροζωντανεύουν ώρες-ώρες και σε κυνηγάνε όπως οι Walkers στο Walking Dead?

Διάβασα κάπου, κάποτε πως όσο μεγαλώνεις τόσο περισσότερο χρειάζεσαι και αναζητάς τους φίλους που είχες μικρότερος.

Έτσι λοιπόν καταλήγουν οι παλιές φιλίες;

Φαντάσματα με ψυχοπαθολογικές τάσεις στοιχειώματος;

Ποτέ δεν το κατάλαβα…

—————————–

Μια ολόκληρη ζωή πριν, ήσουν φίλος με έναν άνθρωπο.

Ήσουν αδερφός του.

Κανονίζατε μαζί τις κοπάνες σας πρώτη ώρα για να κάνετε τσιγάρο στην πλατεΐτσα κοντά στο σχολείο για να προλάβετε δεύτερη ώρα, αλάφραινες λίγο τον πόνο σου – γιατί η εφηβεία είναι δύσκολη εξ ορισμού και ακόμα πιο δύσκολη όταν στο σπίτι σου όλα πάνε σκατά, λιώνατε στα γέλια χωρίς ιδιαίτερο λόγο κάθε φορά, αμπελοφιλοσοφούσατε για τη ζωή, τις γκόμενες και όλα όσα θα έρχονταν αργότερα.

Μοιράστηκες τη ζωή σου, ρε, με αυτόν τον άνθρωπο.

Τα χρόνια που σε όρισαν και σε γνώρισαν στον ίδιο σου τον εαυτό. Ένα (μικρό/μεγάλο) κομμάτι του εαυτού σου είναι διαμορφωμένο χάρη και σε εκείνον.

Και έπειτα… δε συνέβη και τίποτα ιδιαίτερο, δηλαδή… αλλά να… η ζωή.

Δεν χρειαζόταν πια να κάνετε κοπάνα πρώτη ώρα (ούτε τσιγάρο στα κρυφά), βρήκες τρόπους να αλαφραίνεις τον πόνο και μόνος σου, γελάς πια με άλλα αστεία και άλλους ανθρώπους και συνεχίζεις να αμπελοφιλοσοφείς τη ζωή, τις γκόμενες και όλα όσα συνεχίζεις να περιμένεις να έρθουν με μια ματιά διαφορετική από Τότε: λίγο πιο κυνική, λίγο πιο ρεαλιστική και δύο τόνους πιο έμπειρη.

—————————

Flash forward, μια ζωή αργότερα.

Άλλες σκοτούρες, άλλες έγνοιες. Άλλα γαμώτο να κυνηγάς και να σε κυνηγάνε.

Και ένα τηλέφωνο στα ξαφνικά. «Έλα ρε τι κάνεις; Πάμε για κανα καφεδάκι;»

Και να αναρωτιέσαι αν είναι ο ίδιος άνθρωπος που του έλεγες κάποτε πως οι φίλοι όταν χαθούν, χάθηκαν ή αν τον απήγαγαν εξωγήινοι και τον αντικατέστησαν με κλώνο.

Και πως η αγάπη δε χάνειται, ρε μαλάκα, όχι δε χάνεται η αγάπη.

Αλλά η φιλία θέλει επικοινωνία. Να νοιάζεσαι να με πάρεις ένα τηλέφωνο και να νοιάζομαι και εγώ να σε πάρω ακόμα και αν ζούμε σε άλλες πόλεις για μεγάλο διάστημα, ακόμα και αν οι παλιές παρέες μας χάθηκαν στους δρόμους τους και δεν έχουμε τίποτα κοινό να μας κρατάει.

Γιατί βασίζεται στο καθημερινό βασανιστήριο που το μοιράζεσαι για να μην το κουβαλάς μόνος σου.

Γιατί είναι ξεφτίλα, ρε μαλάκα, ξεφτίλα για μια φιλία που την κρατάς μέσα σου ιερή και άγια, να την καταντάς «να πούμε τα νέα μας» 5 χρόνια από την τελευταία φορά που ρωτήσαμε (ή,  καλύτερα, ενδιαφερθήκαμε να ρωτήσουμε) «τα νέα μας».

———————–

…και να προσπαθείς να τα εξηγήσεις (ξανά) όλα αυτά, χωρίς να σε περάσει ο άλλος για εκνευρισμένο ή απογοητευμένο.

Γιατί δεν είσαι. Είσαι απλά συνειδητοποιημένος, με τα δικά σου έστω στάνταρ φιλίας. Και δε θες να φτύσεις εκεί που έφαγες. Γιατί κάπως έτσι νιώθεις. Σα να πατάς τα ιερά σου.

και στο τέλος να μην τα καταφέρνεις.

και να λες  άντε πάμε για καφεδάκι, να πούμε «τα νέα μας» και να ψιλοκοροϊδέψουμε ο ένας τον άλλο ό,τι δεν αλλάξαμε, ότι δεν ξεμείναμε από παρέα για καφέ και θυμηθήκαμε τις εποχές που δεν ξεμέναμε ποτέ και ό,τι όλα πάνε βάσει σχεδίου, όπως τότε που συνομωτούσαμε για το πώς θα βοηθήσει ο ένας τον άλλο να ρίξει το εκάστοτε κορίτσι που μας έπαιρνε τα μυαλά και τις μισές φορές τρώγαμε πανηγυρικά τα μούτρα μας και μαζεύαμε παρέα τα κομμάτια μας.

Αλλά, ξέρεις τι;

Δε γαμιέται.

Αφού θέλεις τόσο πολύ να χαλάσουμε τις παλιές μας αναμνήσεις με μια ξερή καφεδιά, στην οποία δεν έχουμε να πούμε τίποτα και που ξέρεις πως εγώ δε γουστάρω (γιατί ρε πούστη μαζί μεγαλώσαμε και με ξέρεις και σε ξέρω) που και οι δύο ξέρουμε ότι θα είναι πιο ξενέρωτη και από τον Φυσικό όταν μας έλεγε για τις ταλαντώσεις και τις συνισταμένες των δυνάμεων νήματος και βάρους, χαλάλι σου.

Πάμε.

Μπορεί μέρος του να μεγαλώνεις να είναι και το να βάζεις φωτιά σε αυτά που κράταγες μέχρι τώρα ιερά, για να τα απομυθοποιήσεις (επιτέλους) και να ξεκινήσεις την κατασκευή νέων.