Curtain Call

1 01 2015

 

index

Οφείλω να παραδεχτώ κάτι πριν ξεκινήσω αυτό μου το post.

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στους αποχωρισμούς

Πάντα μου έβγαιναν πιο αδιάφοροι ή πιο συναισθηματικοί απ’ ότι πραγματικά ήθελα. Οι αποχαιρετισμοί είναι σα να διοργανώνεις surprise party στον κολλητό σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δακρύσει από τη συγκίνηση ή θα αδιαφορήσει πλήρως.

Απ’την άλλη fuck it…who cares?

Αυτός είναι ο δικός μου αποχαιρετισμός στα όπλα και δε δίνω μία…

The Story of Everything is rolling down its curtains…

Λίγα πράγματα στη ζωή μου λειτούργησαν όπως αυτές οι ψηφιακές σελίδες κάπου στον δυαδικό αυτό κόσμο – ένα δίχτυ προστασίας που έπεφτα πάντα με ασφάλεια πάνω του. Αυτές οι λευκές σελίδες ήταν πάντα η «σταθερά» μου, όπου και όπως και αν ήμουν όλα αυτά τα χρόνια.

Όσο λοιπόν αυτές οι ψηφιακές σελίδες θα πιάνουν σκόνη στο χρονοντούλαπο του WordPress, εγώ θα τριγυρίζω που και που εδώ γύρω.

Θα επισκέπτομαι (όπως το κάνω και τώρα) τα blogs των φίλων μου και θα αφήνω τα comments μου πού και πού. Οπότε μη νομίζετε πως γλιτώσατε έτσι εύκολα από εμένα 🙂


 

Στο μυαλό μου υπήρχαν δύο πιθανοί τρόποι να κλείσω αυτό το blog – ένα «Αντίο και ευχαριστώ για τα ψάρια» (κλεμμένο από Adams) ή ένα ΜΕΓΑΛΟ αποχαιρετιστήριο γράμμα.

Αποφάσισα το δεύτερο – μη γκρινιάζετε…είναι το τελευταίo, so give me a break, νομίζω πως το κέρδισα το δικαίωμα.

(Άλλωστε – εντελώς μεταξύ μας – δε θα μπορούσα ΕΓΩ να γράψω κάτι μικρό ή μεσαίο – ή όλα ή τίποτα)

Σε αυτό το blog πέρασα περισσότερα από 7 χρόνια και αυτό το αντίο ετοιμάζεται τα 3 τελευταία εξ αυτών.

To ψηφιακό μου σπίτι όλα αυτά τα χρόνια ήταν ακριβώς αυτό που είναι και το κανονικό μου σπίτι: ένα καταφύγιο.

Η πιο σημαντική στιγμή και μια για την οποία είμαι απέραντα ευγνώμων αλλά και υπερήφανος είναι η δημιουργία του Καπελο-Βιβλίου, το αποτέλεσμα μιας ομάδας ανθρώπων με όρεξη. Ήταν τιμή μου να μου ζητηθεί να συνεισφέρω σε αυτό…

Έκτοτε, μερικές δεκάδες τσακωμούς με τη μισή μπλογκόσφαιρα, μια περίοδο παύσης πυρών, μια Αμαλία, δεκάδες πρώην bloggers που αποχαιρέτισα κατά καιρούς (γιατί τίποτα ποτέ δεν είναι για πάντα και όποιος πιστεύει σε τέτοιες παιδιάστικες μαλακίες να τον ενημερώσω ότι ο Αϊ-Βασίλης δεν υπάρχει) ήρθε η ώρα μου να πω αντίο και ευχαριστώ – ακόμα και αν απεχθάνομαι τα ψάρια.


 

Όταν ξεκίνησα να γράφω πίστευα πως έγραφα για εμένα, στην πορεία κατάλαβα πως στην πραγματικότητα γράφω για εμάς.

Και αυτό ήταν…comforting, to say the least.

Η αιτία που ξεκίνησα το blog ήταν οι σκέψεις που δε χωράγανε πια στο μυαλό και η αφορμή ήταν η Razz με το post αυτό.

Το έχω πει χιλιάδες φορές, αλλά θα το πω ακόμα μια… αυτό το τυπάκι το θαυμάζω περισσότερο απ’όσο μπορώ να περιγράψω.

Τα υπόλοιπα της τα έχω πει και της ίδιας – και ελπίζω να με πιστεύει.

Στα τέλη Ιανουαρίου 2007 πήρα την απόφαση να φτιάξω το δικό μου blog.

Είμαι ευγνώμων γιατί μέσα από το blog αυτό γνώρισα ανθρώπους, όχι μονάχα λόγια.

Η Razz  (η οποία αν δεν είχε την επιμονή και την υπομονή να έρθει η ίδια να με βρει στη δουλειά – ακόμα μάλλον δε θα είχαμε συναντηθεί), ο Balidor, η Berenikh, η Bliss, και δεκάδες άλλοι ήταν και παραμένουν – είτε συνεχίζουν να γράφουν είτε όχι – λόγοι που είμαι υπερήφανος που υπήρξα ανάμεσά τους.

Και χαίρομαι διπλά γιατί πρόλαβα την προ-troktiko εποχή της μεγάλης ακμής των blogs, πριν αυτά γίνουν συνώνυμα χυδαίων ειδήσεων και φτηνών τρικ για περισσότερα hits.

Υπήρχαν άνθρωποι τότε που είχαν πράγματα να πουν που δε χωράνε στους 140 χαρακτήρες του twitter – ούτε σα λόγια, ούτε σαν ουσία.

Παίδες, μία είναι η αλήθεια, ταλεντα υπάρχουν παντού – ΥΠΑΡΧΟΥΝ σας λέω τους έχω δει, τους έχω μιλήσει και έχουμε πιει και καφέ – απλά πρέπει να ψάξετε για να τα βρείτε.

Εξ άλλου και εγώ δεν ξεκίνησα να γνωρίσω ανθρώπους αλλά… η ζωή πάντα βρίσκει τον τρόπο, που έλεγαν και στο Jurassic Park.


 

Tα μηνύματά σας τόσο στα comments όσο και στο mail μου ήταν – το λιγότερο – ικανά να μου φτιάξουν τη μέρα.

Γι’αυτό σε όλους εσάς που στείλατε ένα mail ή αφήσατε ένα comment ή απλά περάσατε και είπατε ένα «γεια» θέλω να πω… ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τις ημέρες που μου φτιάξατε.

Η ζωή, όπως έλεγε και ο θείος Λένον, είναι, αγαπητά μου παιδιά, αυτό που μας συμβαίνει ενώ εμείς κάνουμε σχέδια.

Αν είσαι και λίγο τυχερός συναντάς ανθρώπους στη ζωή σου για να τη μοιράζεσαι και γουστάρεις να τους αποκαλείς φίλους. Αλλά, αν είσαι πραγματικά τυχερός, ζεις τόσο πολύ ώστε η ζωή σου να είναι πάντα μια νέα περιπέτεια και τόσο λίγο ώστε να μην ξεφτιλιστεί. Ο Καβάφης έγραψε κάποτε πως αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, προσπάθησε τουλάχιστον να μην την εξευτελίζεις.

Ναι, νομίζω συμφωνώ με τον ποιητή…


 

Αυτός ο χώρος δεν με έχει πια ανάγκη ακριβώς όπως δεν τον έχω και εγώ.

Χωρίζουμε φιλικά, ούτε διατροφές, ούτε περιουσίες, ούτε παιδιά έχουμε να χωρίσουμε.

Αγαπάμε ο ένας τον άλλο, και ο Nam3l3ss θα είναι για πάντα ένα δυσλειτουργικό και παραπονιάρικο κομμάτι μου, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αλλά πρέπει να τον αφήσω πίσω μου και να προχωρήσω. Σαν τους παλιούς, αγαπημένους φίλους που δεν παύεις ποτέ να τους αγαπάς και να τους κρατάς στις αναμνήσεις σου, αλλά τώρα πια δεν μπορείτε να κάνετε παρέα όπως κάνατε παλιά γιατί αλλάξε πια ο κόσμος σας και έχετε ανάγκη να φτιάξετε νέες αναμνήσεις. Όχι πια μαζί.

Και από το να καταλήξετε να γίνετε δυο άγνωστοι που λέτε μια «καλημέρα» πού και πού αν δεν καταφέρετε να αλλάξετε δρόμο εγκαίρως, καλύτερα να λήξετε τον αγώνα πριν φτάσετε στα πέναλτυ.

Πέρασα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής μου αποφεύγοντας νέες εμπειρίες, από φόβο μη χάσω αυτά που με ζέσταιναν με την ασφάλειά τους, που στο τέλος ανακάλυψα πως δεν είχα και πολλά πια να χάσω.

Προσπαθήστε όσο μπορείτε να μην κάνετε το ίδιο λάθος με εμένα.


 

Ξεκίνησα αυτό το blog ως 20something και φεύγω από αυτό 20φεύγα.

Φεύγω λίγο πιο ολόκληρος από ότι τότε. Και αυτό είναι πραγματικά το περισσότερο που μπορούσα να ζητήσω.

Δε μπορώ να πω ότι μέσα σε αυτά τα χρόνια έζησα όλα όσα ήθελα να ζήσω – αλλά από την άλλη… για εμένα μιλάμε: και να τα είχα ζήσει μάλλον για κάτι θα είχα να γκρινιάξω…

Οπότε λέω να κάνω τη διαφορά και να μην παραπονεθώ για το χρόνο που άφησα να πάει χαμένος.

Όπως το βλέπω εγώ, στη ζωή του κάθε ανθρώπου υπάρχει μια περίοδος αγρανάπαυση, που δε συμβαίνουν πράγματα και απλά παίρνεις δυνάμεις για τη σπορά που έρχεται.

Εγώ θα πω πως ξεκίνησα με αυτή και φορτσάρω τώρα για να προλάβω τα τρένα πριν χαθούν στον ορίζοντα.


 

Αν υπάρχουν κάποια πράγματα που θα ήθελα να μείνουν από αυτό το blog, από αυτά τα σχεδόν 7 χρόνια και περισσότερα από 300 άρθρα μου, θα ήταν τα εξής:

(σας τα μάζεψα για να τα κάνετε bullet points, να τα κρατάτε πάντα μαζί σας και να τους ρίχνετε κλεφτές ματιές όταν τα πράγματα σκουραίνουν προς χρώμα μουτζούρας)

 

  • Να θυμάστε πως ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση. Ποτέ δεν έχουμε αρκετό και όταν το συνειδητοποιήσουμε, είναι πια πολύ αργά για να κερδίσουμε αυτά που αφήσαμε να χαθούν καθησυχάζοντας τον εαυτό μας πως πάντα θα υπάρχει ένα «μετά», ένα «αύριο» και «περισσότερος χρόνος». Μη μετράτε ώρες, να μετράτε στιγμές και να κάνετε τις στιγμές σας να μετράνε – στο τέλος μονάχα αυτές μένουν.

 

(But there never seems to be enough time / To do the things  / You want to do / Once you find them…)

 

  • Να θυμάστε πάντα πως το μοναδικό πράγμα που πραγματικά έχουμε είναι ο εαυτός μας, σήμερα. Ποτέ μην προσπαθήσετε να αλλάξετε με βία, ποτέ μην προσπαθήσετε να αλλάξετε για κάποιον άλλο. Μην πουλάτε τον εαυτό σας φτηνά. Να τον χαρίζετε μονάχα. Και να το κάνετε μόνο εκεί που πρέπει.  Και η πραγματική αλλαγή θα έρθει – και πάντα έρχεται – όταν την περιμένουμε λιγότερο και όταν έρχεται, το κάνει γιατί εμείς το θέλουμε, το χρειαζόμαστε και είμαστε έτοιμοι για αυτό – ποτέ για άλλο λόγο.

(That I would be loved / Even when I numb myself / That I would be good / Even when I am overwhelmed / That I would be loved / Even when I was fuming / That I would be good / Even if I was clingy…)

 

  • Να θυμάστε να είστε πάντα περήφανοι για αυτό που είστε. Αυτά που περάσατε, αυτά που περνάτε και αυτά που θα περάσετε είστε…εσείς. Χαρές και λύπες, «λευκές» και «μαύρες» εμπειρίες, όλα αφήνουν ένα σημάδι στο χρόνο, στο σώμα και στη ζωή σας. Και στο τέλος, δεν είμαστε παρά ένα ψηφιδωτό όλων αυτών των μικρών, ασήμαντων, ασπρόμαυρων στιγμών. Κάντε το όσο πιο όμορφο μπορείτε και να θυμάστε αυτό που έλεγε ο Oscar Wilde: «Nα είσαι ο εαυτός σου. Όλοι οι υπόλοιποι είναι ήδη πιασμένοι».

(And the truth is  / You can’t hide from the truth / And the truth hurts / Because the truth is all there is…)

 

  • Να θυμάστε πως η ζωή είναι σκύλα αλλά…έχει και τα ωραία της. Τα ΠΟΛΥ ωραία της. Θα σου ανατρέψει όλα σου τα σχέδια δεκάδες φορές, θα σου φέρει τον κόσμο σου τούμπα αλλά τη στιγμή που θα είσαι έτοιμος να παραδώσεις ψυχή και σώμα και να φωνάξεις «έλεος» θα σου σκάσει ένα χαμόγελο 10.000 βολτ και θα σου θυμίσει γιατί αξίζει να τη ζείς. Μην την εμπιστεύεσαι, γιατί θα σε ξεγελάσει και θα στη φέρει με την πρώτη ευκαιρία. Αλλά να την αγαπάς και να την προσέχεις, γιατί, άλλωστε…μπορεί να είναι πολύ, μα πάρα πολύ ωραία, η πουτάνα…

(This could be Heaven / Right here on Earth…)

  • Nα θυμάστε πάντα πως οι φίλοι (όπως πολύ σοφά είχε πει η Razz) είναι σαν τα ουράνια σώματα. Μπορεί να περάσετε μια αιωνιότητα στην ίδια τροχιά με έναν άνθρωπο, κάνοντας αλλοπρόσαλες σβούρες ο ένας γύρω από τον άλλο, ή μπορεί να συναντηθείτε μονάχα για λίγο στη διάρκεια κάποιας κοσμικής καταιγίδας, κυνηγώντας την ουρά του ίδιου Ήλιου. Θα υπάρχουν πάντα Big Bangs και διαστημικά σκουπίδια που θα προσπαθήσουν να σας βγάλουν από την κοινή τροχία σας, αλλά αν οι δυνάμεις της έλξης είναι αρκετά γερές, μη φοβηθείτε τίποτα – οι πλανήτες είναι πλασμένοι για να αντέχουν τα πάντα. Αν πάλι όχι, υπάρχουν πάντα άλλοι μικροί και μεγάλοι πλανήτες για να γνωρίσετε και να κινηθείτε γύρω τους. Και μια μέρα θα βρείτε τους δικούς σας πλανήτες. Οι φίλοι είναι το πιο ιερό πράγμα στον κόσμο και είναι από τα λίγα πράγματα στη ζωή μας που μπορούμε και πρέπει πραγματικά να επιλέγουμε. Και όταν κάποιον τον τιμάτε θεωρώντας τον φίλο, να θυμάστε πως πρέπει να τον τιμάτε και με τις πράξεις σας – αλλιώς η σύγκρουση θα αφήσει μονάχα κομμάτια και των δυο σας.

(Limitless undying love / Which shines around me like a million suns /  It calls me on and on / Across the universe)

 

  • Να θυμάστε όλοι εσείς που δεν ανήκετε στο «μέσο όρο», που η ζωή σας δεν είναι – και ίσως ποτέ να μη γίνει –  το τέλειο παράδειγμα των επιθυμιών των γονιών και των ανθρώπων γύρω σας, πως στο τέλος εμείς θα είμαστε οι νικητές του παιχνιδιού. Αυτοί που ζούνε τις τέλειες ζωές δεν έχουν μάθει να παλεύουν και αυτοί που ζούνε τις πιο θλιβερές ζωές έχουν παραδοθεί και από την προσπάθεια να παλέψουν. Ο κόσμος δεν φτιάχτηκε, δεν άλλαξε και δεν προχώρησε ποτέ από ανθρώπους που ανήκανε στο μέσο όρο. Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό.

(One day / I know / We’ll find / A place of hope / Just hold on to me…)

  • Nα θυμάστε πως στη ζωή δεν υπάρχουν διαλείμματα. Η ζωή είναι είναι μια συνεχής ροή προβλημάτων, ευτυχίας και ανυπότακτης αλλαγής. Δεν υπάρχει κάποιο χάπι να σε ρίχνει 3 μήνες σε λήθαργο ώστε όταν ξυπνήσεις τα προβλήματά σου να έχουν μαγικά λυθεί και δεν υπάρχει και χάπι που να σου παγώνει τη στιγμή που θέλεις να κρατήσεις για πάντα. Πρέπει να διδάξεις τον εαυτό σου πως η ζωή θα «συμβαίνει» πάντα με όλα της τα στραβά και τα ωραία – και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις. Αυτό όμως που μπορείς να επηρεάσεις, είναι ο τρόπος που θα χειριστείς αυτές τις στιγμές – εύχομαι να μάθετε τον τρόπο να τις αξιοποιείτε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

(We are stardust / Billion year old carbon / We are golden / Caught in the Devil’s bargain / And we got to get ourselves / Back to the Garden…)

  • Να θυμάστε πως ποτέ δεν ξεπερνάς το χαμό ενός ανθρώπου, αλλά ο πόνος γλυκαίνει με το χρόνο. Με τον καιρό τα πράγματα γίνονται καλύτερα – οι εφιάλτες σταματούν, οι αισθήσεις μουδιάζουν και οι αναμνήσεις πονάνε πιο γλυκά απ’ ότι στην αρχή – αλλά ποτέ δεν το ξεπερνάς. Από μερικά πράγματα, δε γιατρεύεσαι ποτέ και τα κουβαλάς πάντα σε ένα ξεχωριστό κομμάτι της καρδιάς σου. Θα ανακαλύψεις πως το δυσκολότερο πράγμα είναι να αφήσεις τον άνθρωπο σου, να πεθάνει «μέσα σου», με όλες τις μικρές συνήθειες που αποτελούσαν την κοινή σας καθημερινότητα. Δεν πρέπει όμως να επιτρέψεις σε μια απώλεια – όσο και αν πονάει – να κοστίσει μια ακόμα ζωή, τη δική σου. Θα έχεις και πάλι μικρές, ακόμα πιο εύθραυστες, στιγμές ευτυχίας – και θα μάθεις καλύτερα από όλους πόσο σημαντικές είναι αυτές οι ανάσες και πόσο λάθος είναι όλοι αυτοί που τις θεωρούν δεδομένες.

 

  • Να θυμάστε να μεγαλώνετε όμορφα, ρε! Να γιορτάζετε τις μετρημένες μέρες σας σε αυτή τη μπάλα από γη και θάλασσα σα να είναι και οι τελευταίες και να κάνετε όνειρα και πλάνα σαν να έχετε μόλις ξεκινήσει το ταξίδι. Το «μεγάλωσα πια για αυτά» είναι η πιο ηλίθια δικαιολογία απ’ αρχής κόσμου: αν ποτέ νιώσεις ότι «μεγάλωσες πια» για κάτι, το πιο πιθανό είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε ηλικία που να τη θεώρησες κατάλληλη για να το κάνεις και απλά συνεχίζεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ακόμα και τώρα. Οπότε τρέχα και κάνε αυτό που γουστάρεις – μάθε οδήγηση, κάνε bungee jumping, κάνε one-night stands, υιοθέτησε ένα σκυλάκο –  και άσε τον κόσμο να ζηλεύει που μπορείς και γιορτάζεις τη ζωή σου κάθε μέρα και πιο δυνατά.

(The love we’ve had / Will turn all over / Going south  / And we are older / And some sing / Dreams of spears / Chosen once in life / And some days / We’re all alone / On the banks of the Rhine…)

  • Να θυμάστε πάντα πως όταν περνάτε την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σας, ο νόμος των πιθανοτήτων λέει πως υπάρχει μια άλλη ψυχή εκεί έξω που μπορεί να σας καταλάβει και να σας νιώσει και απλά περιμένει να σηκώσετε τον κώλο σας από το πάτωμα, να πάρετε τα πόδια σας και να πάτε να τη βρείτε. Θα υπάρχει πάντα κάποιος για να μιλήσεις – ΠΑΝΤΑ – αρκεί να μάθεις να ψάχνεις. Και μερικές φορές, μπορεί να είναι πιο κοντά απ’ ότι νομίζετε.

(I’m gonna drive you through the night/ Down the hills /I’m gonna tell you something you / Don’t want to hear… )

  • Να θυμάστε πως ο έρωτας, όπως και η ζωή, είναι απρόβλεπτος και γι’ αυτό ακριβώς αξίζει να παίζει κανείς το παιχνίδι του. Δεν υπάρχει 2+2=4 στον έρωτα και αυτή είναι η μαγεία του. Μην προσπαθήσετε να τον εξηγήσετε, να τον βάλετε σε καλούπια και να τον πλάσετε με βάση τις φαντασιώσεις και τις προσδοκίες σας από αυτόν – κατά πάσα πιθανότητα θα αποτύχετε οικτρά. «Ο έρωτας είναι ο ύστατος παράνομος«, που έλεγε και ο Robbins, «το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να γίνετε συνεργός του». Αν προσπαθήσετε να τον φυλακίσετε στις δικές σας απαιτήσεις, μάλλον θα το σκάσει από το παράθυρο πριν φτάσετε στο αληθινό «σ’αγαπώ».

(Come on skinny love / Just last the year/ Pour a little salt / We were never here…)

  • Να θυμάστε εσείς που έχετε πληγωθεί από εμάς τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους, είτε χλευάζοντας την διαφορετική θρησκεία σας, είτε το χρώμα σας, είτε τη σεξουαλική σας ταυτότητα, είτε την καταγωγή σας πως δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Υπάρχουμε και κάποιοι που προσπαθούμε με τον τρόπο μας ο καθένας να κάνουμε τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όλους μας – για εσάς και για εμάς, σαν «εμείς» και όχι σαν «εμείς και εσείς» – και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι χρόνος. Και όχι γιατί πιστεύουμε πως αξίζετε ή χρειάζεστε ιδιαίτερη μεταχείριση, αλλά ακριβώς γιατί πιστεύουμε και πολεμάμε για να έχετε ίδια μεταχείριση. Μην τα παρατάτε. Ο κόσμος θα ήταν βαρετός… αφόρητα βαρετός αν ήμασταν όλοι ίδιοι.

(Combat baby/ Come back baby / Fight off the lethargy/ Don’t go quietly/ Combat baby/ Said you would never give up easy… )


Μα, πάνω και περισσότερο απ’όλα, να θυμάστε να ΖΕΙΤΕ.

Γιατί δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αξιοποιήσεις τον περιορισμένο και άγνωστο χρόνο που σου δόθηκε, από το να ζήσεις. Πραγματικά, δυνατά και έντονα.

Και ακόμα και αν δεν είναι αυτό που ονειρευόσουν όταν ήσουν παιδί, η καλύτερη εκδίκηση σε μια καριόλα τύχη που δε σε βοήθησε να σου γελάσει το αστέρι σου, είναι να ζήσεις στο φουλ.

Κυρίως αυτό.

Εύχομαι οι ζωές σας να είναι γεμάτες ελπίδα για όσο περισσότερο γίνεται.

Be my friend
Hold me,
Wrap me up

Unfold me
I am small
And needy

Warm me up
And breathe me…


Πάντα δικός σας,

Nam3l3ss

Advertisements

Ενέργειες

Information

18 Σχόλια

2 01 2015
RaZzMaTaZz

αυτό δεν το περίμενα. αργκ.

καταλαβαίνω όμως τη λογική πίσω απ’ το it’s better to burn out than to fade away, οπότε δεν θα γκρινιάξω. απλά θα σου πω ευχαριστώ για όσα έχεις γράψει, straight from the fuckin heart, και για όλες τις μουσικές (πλην radiocrap) που έχεις μοιραστεί. και ειδικά για τα παραπάνω bullet points, σήμερα, of all days (κι όχι μόνο επειδή μόλις μπήκε ο χρόνος), δε θα μπορούσα να ‘χα διαβάσει κάτι πιο ταιριαστό. I owe ya coffee/beer for this one.

p.s.1 δεν κάνω το αντερκάβερ κομάντο για να γνωρίσω όποιον κι όποιον 😛

p.s.2 τώρα αν σου πω οτι ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν 7 χρόνια;

p.s.3 βγάλε βιβλίο ρε συ, και θα είμαι σε κάθε παρουσίαση, στην πρώτη σειρά, cheering you on 😉

2 01 2015
Nam3l3ss

It’s been a long time coming, Razzie.
Για να καταλάβεις κομμάτια του κειμένου τα ειχα γράψει από πρόπερσι (I guess, αντιπρόπερσι πλέον).

Θα παραδεχθώ πως για καιρό ήμουν κάπου ανάμεσα στο burning out και το fading away.

Ας μην αρχίσουμε τα ποιός χρωστάει καφέ/μπύρα σε ποιόν, γιατί με κόβω να βγαίνει ότι σου χρωστάω την ily και την Bud ολόκληρες.

p.s.1: το ξέρω και με τιμά :p
p.s.2: αμα σου πω και εγώ ότι το κοίταγα και δεν το πίστευα;;
p.s.3: χαχαχα περιμένω πρώτα να έρθω πρώτη σειρά στο δικό σου 😉

3 01 2015
RaZzMaTaZz

one hell of an ending, όμως, θα το ξαναπώ. well done my young padawan!

2 01 2015
Ρ.α

Και τώρα εγώ (και όλοι οι εγώ) απο ποιον θα λαμβάνω μήνυμα με προβληματισμούς μα πιο πολύ με ελπίδα;;;;; 🙂
Νιώθω ότι θα μου λείψει κάτι πολύ!!!! ( Μήπως τελικά το βιβλίο που λες Razzmatazz να γίνει;;;!!!!!;;;;;;;;;; 🙂 )
Άρχισα να σε διαβάζω πριν χρόνια εντελώς τυχαία και τελικά το ‘τυχαία’ έγινε ‘ επιλογή’ και ‘προτίμηση’.
Σε ευχαριστώ λοιπόν που μοιράστηκες όμορφες μουσικές μα πιο πολύ όμορφες σκέψεις!
Να είσαι καλά και κάτι δικό σου : » Όσο ξέρω ότι κάπου έκει έξω υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς και σαν τον Balidor και τη Razz, ξέρω πώς υπάρχει ένας μικρός λόγος να συνεχίζεις να ελπίζεις …»

2 01 2015
Nam3l3ss

χαχα
σ’ευχαριστώ Ρ.α
Με τιμάνε τα λόγια σου και χαίρομαι που το τυχαίο έγινε επιλογή και προτίμηση.
Μια πιο πολύ χαίρομαι που θα σου λείψω – είναι εγωιστικό το ξέρω, αλλά δεν υπάρχει πιο όμορφη αίσθηση από το να ξέρεις ότι υπάρχουν 5-10-100-1000 άνθρωποι εκεί έξω που θα τους λείψεις την ώρα που φεύγεις.

3 01 2015
Γλύκα

Κρίμα γιατί είσαι από τις πιο όμορφες φωνές της ελληνικής μπλογκόσφαιρας.
Πάντα με άγγιζαν τα κείμενά σου.
Anyway, καλή τύχη σε ό,τι και να κάνεις από ‘δω και πέρα.
🙂

4 01 2015
Nam3l3ss

Σ’ έυχαριστώ, Γλύκα.
Όπως λέγανε και στην αγαπημένη μου σειρά, «Everything, Everyone, Everywhere, Ends.»

4 01 2015
Rachel Tsateri

Καμαρωνω την επιλογη σου κι εσενα και την εξελιξη σου. Με πολλα ταυτιστηκα για αυτο κι ενιωθα πολυ κοντα σου. Ευχαριστουμε για τον αποχαιρετισμο σου, ηταν απο ακρη σε ακρη αυτο που θα περιμενε κανεις απο σενα. Με τη φωνη σου κι αυτα που ειχες να πεις ησουν καλη επιρροη και διδακτικη για πολλους,που ισως δεν ειχαν περιβαλλον καταλληλο για να τους μεταδωσει αυτες τις ιδεες.. Εδωσες κινητρο και food for thought και μπραβο σου και οπως ελεγε ο Νιτσε, ανταμειβει κανεις ασχημα το δασκαλο σα μενει παντα μαθητης..Αστους ολους να βρουν το δρομο τους και θα τον βρουνε…Εχεις βοηθησει ομως να ριξεις λιγο φως σε πολλους για να τον βρουνε ..να σαι σιγουρος. Ειμαι σιγουρη πως δεν εχεις ιδεα του κατα ποσο βοηθησες η επηρεασες βαζοντας τη ψυχη σου στο χαρτι κι ακριβως για αυτο το λογο σε παραδεχομαι και ευχομαι να εχεις παντα αυτο που φερνει την ευτυχια. Διαυγεια.

4 01 2015
Nam3l3ss

Να, ορίστε!
Μηνύματα σαν κι αυτό είναι που θα μου λείψουν περισσότερο απ’όλα.
Σ’ευχαριστώ και εγώ με τη σειρά μου για τα λόγια σου, Rachel!

5 01 2015
psychoticdimension89

αν και σε ανακαλυψα σχετικα τελευταια να ξερεις οτι σε καποιες περιεργες φασεις τα ποστ σου με βοηθησαν πολυ.Κάποιες φορές ταυτιστηκα,καποιες προβληματιστηκα,καποιες χαμογελασα και καποιες αλλες με βοηθησαν να κανω ενα βημα παραπερα.
Καλη τυχη και καλη δυναμη!

5 01 2015
Nam3l3ss

Σ’ευχαριστώ, psychoticdimension89.
Χαίρομαι και για τα τέσσερα.
Περισσότερο όμως, για το τελευταίο. 😉
Καλή συνέχεια!

8 01 2015
klailia

ενα memento vivere στο google με εφερε στο σπιτικο σου και ενα memento vivere sto τελευταιο σου ποστ με αποχαιρεταει…να ξερες ποσες φορες στα ζορια μου κατεφευγα παντα σε καποιο απο τα κειμενα σου…ποσες φορες με γκρεμιζαν και με στηναν παλι κοματι κομματι απο την αρχη…θα μου λυψεις η αληθεια ειναι αυτη…αν και το εγωιστικο κομματι μεσα μου φωναζει να μεινεις εδω παρεα μου για παντα…το λογικο μου κομματι φωναζει ανοιξε τα φτερα σου και επιτελους πετα…καλη ζωη να χεις φιλε μου…και αν ποτε η ζωη στα φερει σκουρα μη ξεχνας…καπου εδω θα τρυγυριζουμε!καλη τυχη

8 01 2015
Nam3l3ss

🙂
Memento vivere λοιπόν, και για τους δυό μας!

12 01 2015
dizzydream

Ουπς, τι ξάφνιασμα κι αυτό… Καλή συνέχεια σ’ ό,τι κάνεις! 🙂

13 01 2015
Nam3l3ss

καλη συνέχεια και σε εσένα!
Hold down the fort 😉

15 04 2015
Enas_agnwstos

Τώρα είδα το ποστ αυτό, και είπα να σχολιάσω για πρώτη φορά! Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος και περιεκτικός. Το blog σου το ανακάλυψα όταν ήμουν κι εγώ σε φάση 20something (κάπου 2007-2008), «χτυπημένος» από φιλίες που προδόθηκαν, και φρικαρισμένος από τη συνειδητοποίηση ότι ανήκω κι εγώ σε μια «μειοψηφία». Όσο ήμουν στην Αθήνα τότε (καθώς είχα κατέβει από επαρχία-φοιτητής) και ήμουν στη φάση αυτή, το blog σου ήταν η μόνη φωνή που άκουγα. Για να μιλήσω σε κάποιον για μένα και γενικά να γυρίσω σελίδα, έπρεπε να αλλάξω πόλη, χώρα… Και ξαφνικά κι εσύ άρχισες να αραιώνεις τα ποστ σου (να σου πω την αλήθεια το μυριζόμουν ότι το blog θα έφτανε στο τέλος…

Φίλε μου nam3l3ss…Ειλικρινά δεν σε ξέρω, αλλά να ξέρεις ότι με βοήθησες πάρα πολύ με τα γραπτά σου. Να ξέρεις ότι η πάλη με τους εσωτερικούς δαίμονες δεν σταματά ποτέ! Σε αυτή τη μάχη όμως, φωνές σαν τη δική σου σε ενισχύουν. Σου εύχομαι ολόψυχα να είσαι καλά, χαρούμενος κι επιτυχημένος σε ό,τι κάνεις και όποτε αισθανθείς να ξαναγράψεις μην διστάσεις!

15 04 2015
Nam3l3ss

Εnas_agnwstos: Είδα το μήνυμά σου στις 5.30 το πρωί και δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ από τη χαρά.

Δεν ξέρω αν σε βοήθησα – νομίζω πως ο χρόνος, η Αθήνα και πάνω απ’όλα ο εαυτός σου βοήθησαν πολύ περισσότερο απ’όσο θα μπορούσα ποτέ εγώ να βοηθήσω – αλλά αν το έκανα έστω και στο ελάχιστο, να ξέρεις πως χαίρομαι περισσότερο απ’όσο μπορώ να περιγράψω με λέξεις. Ειλικρινά.

Ελπίζω, όπου και αν είσαι και σε όποια «μειοψηφία» και αν ανήκεις, να είσαι ευτυχισμένος και να έχεις γύρω σου ανθρώπους να αγαπάς και να σ’αγαπούν.

Σ’ευχαριστώ για το μήνυμα.

20 11 2015
And God made Dog | The story of everything...

[…] πριν, αποφάσισα ότι η περίοδος αγρανάπαυσής μου (see here) είχε έρθει η στιγμή να τελειώσει και πως αν ήθελα να […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: