The Ages of Life

21 11 2014

Όταν σκέφτομαι τη ζωή – τη δική μου, τη δική σου και κάθε άλλου ενδιάμεσα – μου αρέσει να την τοποθετώ σε μια νοητή ευθεία όπως αυτή των περιόδων της ιστορίας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, μπορεί να μιλάμε για την πορεία μίας μονάχα ζωής αλλά τι είναι οι ιστορικές περίοδοι αν όχι ένας ωκεανός ανθρώπινων ζωών;

Ξεκινάς στην Εποχή των Παγετώνων σου.

{Τα παιδικά σου χρόνια. Εκεί όπου όλα είναι μαγεία και δέος. Καταλαβαίνεις λίγα και χαίρεσαι πολλά. Δεν ανησυχείς για τίποτα και όλα είναι αρωματισμένα με μια μυρωδιά μυστήριου. Αυτά δε σημαίνει πως είναι όλα εύκολα. Θες να μεγαλώσεις. Να γίνεις πιο δυνατός, πιο ανεξάρτητος, πιο ευτυχισμένος (γιατί με τόσα που ξέρεις, νομίζεις πως η ευτυχία κρύβεται στον κόσμο των μεγάλων).}

Περνάς στο Χρυσό σου Αιώνα.

{Η εφηβεία σου. Που τη νιώθεις να φεύγει σκατά γιατί σε έφτυσε η γκόμενα που γούσταρες από πέρσι και κότευες να της το πεις (και τώρα τα’χει με άλλον), έχεις διαγώνισμα πρώτη ώρα Φυσική Κατεύθυνσης και δεν έχεις όρεξη να δεις ούτε τι χρώμα είναι το βιβλίο απ’έξω και οι γονείς σου προσπαθούν να σε χώσουν σε ένα καλούπι που δε θες να μπεις. Αλλά, είτε το προσπαθείς είτε όχι, εξελίσεσαι. Μέρα με τη μέρα είσαι όλο και πιο δυνατός, όλο και πιο όμορφος, όλο και πιο έξυπνος. Και το καλύτερο – αλλά και πιο παραπλανητικό – κομμάτι της εξέλιξής σου αυτής είναι ότι η ζωή σου ακόμα δεν έχει καν ξεκινήσει και νιώθεις πως πάντα θα υπάρχει ακόμα ένα βουνό να κατακτήσεις και ότι πάντα θα το κάνεις με την ίδια ευκολία.}

Από το πουθενά, ο προσωπικός σου Μεσαίωνας.

{Τα σκοτεινά σου χρόνια. Όταν λίγα βγάζουν νόημα και σχεδόν τίποτα δεν αποδίδει όπως θα ‘θελες. Δουλεύεις πολύ και βγάζεις λίγα – χρήματα και αποτελέσματα. Μια μαύρη περίοδος στη ζωή σου που αναρωτιέσαι συνεχώς αν είσαι (ή αν έχεις καν την προοπτική να γίνεις) εκεί που έλεγες ότι θα είσαι όταν ήσουν μικρός. Απογοήτευση, κλάμα και ελάχιστη λογική σε όλα τα πράγματα γύρω σου. Κινείσαι μηχανικά – περισσότερο από συνήθεια, λιγότερο από πόθο – και σκουντουφλάς στα πρέπει και τα θέλω σου. Και κανένα από τα δύο δε μοιάζει να σε ωθεί στη σωστή κατεύθυνση.}

Και έπειτα από τα Σκοτεινά σου Χρόνια, η Αναγέννησή σου.

{Τα χρόνια τη δημιουργίας σου. Όταν πια ξέρεις τι είσαι, τι θέλεις να κάνεις και δεν καταλαβαίνεις Χριστό από τα εμπόδια που υψώνονται στο δρόμο σου για να το κάνεις. Η εποχή που θα πας «και ας σου βγει και σε κακό». Και, ω τι θαύμα, σου βγαίνει σε καλό! Θα πέσεις σε δεκάδες Βατερλώ και ο κόσμος γύρω σου μπορεί να ζει ακόμα το δικό του μεσαίωνα – αλλά αυτό εσένα δε θα σε επηρεάσει, όσο δεν το αφήνεις να σε αγγίξει. Θα κουράζεσαι αλλά το βράδυ θα κοιμάσαι αγκαλιά με τα όνειρά σου που πλέον θα ξεκινούν να αποκτούν σάρκα και οστά. Και που, κυρίως, είναι δικά σου, όχι δανεισμένα από το μπαμπά και τη μαμά, τους φίλους και τις προσδοκίες των Άλλων. Είναι ολόδικά σου! Και αυτό είναι το πιο πουπουλένιο μαξιλάρι – και ας πονάει το κεφάλι μέχρι θανάτου από την κούραση.}

—————————————————————————————————

Για μια πολύ μεγάλη περίοδο στη ζωή μου, ζούσα τα δικά μου Σκοτεινά Χρόνια.

Τον προσωπικό μου Μεσαίωνα.

Και ήταν μια μαύρη εποχή, γεμάτη αυτοαμφισβήτηση, απογοητεύσεις, ανούσια άγχη και υπερβολικές απαιτήσεις. Για ένα πολύ μεγάλο διάστημα, το μόνο που μπορούσα να δω μπροστά μου ήταν οι γκιλοτίνες της ζωής, να περιμένουν καρτερικά να ακουμπήσω το κεφάλι μου και να πω πως παραδίνομαι, πως έπαιξα κι έχασα και πως θα συμβιβαστώ για πάντα σε μια ζωή μετριοπαθούς επιβίωσης.

Κάποια από αυτά ήταν απροσδόκητες ατυχίες. Τα περισσότερα από αυτά ήταν δικά μου λάθη.

Και αυτό είναι που μετανιώνω περισσότερο βγαίνοντας από αυτή την απαίσια εποχή και κοιτάζοντας προς την Αναγέννησή μου – ότι άφησα τον εαυτό μου να αγγίξει την κατάθλιψη και την απόλυτη παραίτηση απ’όλα.

Βλέπετε, το χειρότερο πράγμα με τους Σκοτεινούς σου Αιώνες είναι ότι δεν μπορείς να βρεις εύκολα την πηγή τους. Πού και πότε, πώς και τι ήταν αυτό που πήγε στραβά και σε έριξε για τόσο καιρό στο πηγάδι της ζωής σου, να φωνάζεις βοήθεια στους περαστικούς και να μην σε ακούει κανείς;

Δεν ξέρω.
Και δεν ξέρω γιατί συνήθως δεν υπάρχει «κάτι» αλλά ένα συνοθύλευμα από «κάτι» που λειτούργησαν ως καταλύτης για να φτάσεις στο απόλυτο τίποτα.
Δε θυμάμαι αν το έχω πει και πιο παλιά, πάντως σίγουρα θα το πω ξανά και στο μέλλον:Ξόδεψα τόσο χρόνο προσπαθώντας να διατηρήσω τα κεκτημένα μου, που τελικά κατέληξα να μην έχω και τόσα πολλά να χάσω. Και αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα στον κόσμο – ότι τελικά βάραγες σκοπιά «γερμανικό» νούμερο σε ένα αδειανό σεντούκι και στις σκιές των ανθρώπων που αγάπησες.

Αλλά όλα αυτά είναι παρελθόν.
Και αν και το να θυμάσαι το παρελθόν σου είναι απαραίτητο όταν γυρίζεις σελίδα και υποδέχεσαι τη νέα σου ζωή, είναι  όμως εξίσου απαραίτητο να συνηδειτοποιείς πως, μπορεί όλα αυτά να σε έμαθαν όλα όσα ξέρεις σήμερα (και μερικά από αυτά που δεν ξέρεις καν ότι ξέρεις) αλλά είναι ώρα να τα βάλεις στο συρτάρι τους και να τα αφήσεις πια εκεί δίπλα στο σκισμένο βιβλίο της ιστορίας.

Γιατί στη ζωή, όπως και στην ιστορία, φορτώνεσαι έναν Μεσαίωνα και σου χαρίζεται μία Αναγέννηση.

Αν γαμήσεις την Αναγέννησή σου με δόσεις Μεσαίωνα, το μοναδικό που θα σου απομείνει θα είναι γκιλοτίνες στο σαλόνι.

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

11 12 2014
kat.

Μμ…
για μενα ο χρυσός αιώνας δεν είναι η εφηβεία αλλα από τα 30 έως τα 45 περίπου. τότε συμβαίνουν όλα τα καλά.. τοσοο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο!

παρά ταυτα μου άρεσε η οπτική σου γωνία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: