Ο Θάνατος Είναι Μια Βρώμικη Υπόθεση, Part II

29 10 2014

Με ρίσκο να μετατρέψω το blog μου στη στήλη «Θάνατοι» τοπικής εφημερίδας, αυτό το post αφορά έναν ακόμη θάνατο στην οικογένειά μου. Two in one month. What are the chances?

Επίσης θεία.

Επίσης μεγάλης ηλικίας.

Αυτή τη φορά όμως, υπάρχουν υπόλοιπα.

Υπόλοιπα που πρέπει κάπου να ειπωθούν.

Με την αιώνια ελπίδα λοιπόν ότι το wordpress πιάνει και σε post-mortem ιντερνέτια…

«Αγαπητή» θεία,

Σήμερα το μεσημέρι έμαθα ότι πέθανες.

Μακάρι να μπορούσα να σου πω ότι λυπήθηκα. Θα το ήθελα πολύ αυτό, αν όχι για άλλο λόγο έστω και μόνο για τις παιδικές αναμνήσεις που σε έχουν στο background.

Δυστυχώς για όλους μας, ήσουν μια πρώτης τάξεως σκύλα και ο κόσμος είναι ένα καλύτερο μέρος τώρα που την έκανες με ελαφρά από αυτόν.

Ήσουν ένα μίζερο ανθρωπάκι. Ένας κακιασμένος, φτηνός άνθρωπος που τύλιγε τη φτήνια του σε ακριβά υφάσματα και πεπαλαιωμένες coup.

Ευτυχώς για τους ανθρώπους που άφησες πίσω, οι δικοί μου δε με έκαναν αρκετά κάφρο ώστε να έρθω στην κηδεία σου όπως είχα υποσχεθεί κάποτε, με κόκκινα ρούχα και τραγουδώντας. Όχι ότι μου το είπαν οι δικοί μου. Τουλάχιστον το να έρθω στην κηδεία σου είχαν τα μυαλά να μη μου το ζητήσουν.

Είναι φορές σαν κι αυτές που θα ήθελα να υπάρχει Θεός. Γιατί αν υπήρχε θα υπήρχε και η Κόλαση και ο Παράδεισος και εσύ σίγουρα θα έπαιρνες το express για εκεί που Τα Καλοριφέρ Καίνε Non-Stop Στο Φουλ.

Σε λυπόμουν.

Γιατί ήσουν μια δυστυχισμένη οχιά διμούτσουνη που κρυβόσουν επιμελώς στις αυλές όλων μας και με την πρώτη ευκαιρία έχυσες άπλετο το φαρμάκι σου εναντίον ενός άρρωστου παιδιού το οποίο δεν υπήρξε ποτέ τίποτα λιγότερο από άριστο απέναντί σου. Όπως άριστη υπήρξε και η οικογένεια του άρρωστου αυτού παιδιού. Αλλά εσύ επέλεξες να γίνεις τέρας με όσους σε ευεργέτησαν και συνέχισαν να το κάνουν και μετά το δηλητήριό που έφτυσες στα μούτρα τους. Για εσένα όλα και όλοι ήταν αμεληταίες παράπλευρες απώλειες.

Τα θυμάσαι όσα είπες; Ελπίζω πως ναι. Ελπίζω η λήθη να μην έρθει ποτέ για ανθρώπους σαν κι εσένα. Ελπίζω εκεί που θα είσαι να παίζουν dolby surround τα λόγια σου, σε τέρμα ντεσιμπέλ για όλη την αιωνιότητα.

Θειούλα, αν υπάρχει Κόλαση… προετοιμάσου!

Φαντάζομαι πως αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές θα νομίζεις πως είμαι εκδικητικός και πως σε μισούσα. Η αλήθεια είναι ότι είμαι εκδικητικός αλλά δε σε μισούσα. Ούτε στην προκειμένη περίπτωση ήθελα να σε εκδικηθώ. Αν το ήθελα θα το είχα κάνει όσο ήσουν ακόμα εν ζωή. Τώρα δεν έχει και νόημα.

Αλλά θέλω να ξέρεις πως για εσένα, από εμένα δεν έχει συγχώρια.Ότι στη Γη άφησες κάποιον που τα λόγια σου και οι πράξεις σου ήταν ένας από τους βασικούς καταστροφείς της Παιδικής Αθωότητάς του.
Υποθέτω πως – κατά κάποιον απολύτως ανώμαλο τρόπο – σου χρωστάω και ένα ευχαριστώ. Μου άνοιξες τα μάτια στο πόσο αισχρός μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος και πόσο να ξεφτυλίσει την αγάπη που κάποτε του έδινες απλόχερα.Ξέρεις, θειούλα, όλοι κάνουμε λάθη. Από αμέλεια, από βλακεία, από χίλιους δύο λόγους. Τα δικά σου λάθη όμως, έγιναν από απόλυτη κακία. Και αυτό δε στο συγχωρώ.Ήξερες τι έλεγες. Ήξερες πού το έλεγες. Ήξερες την ψυχολογική κατάσταση των ανθρώπων που το έλεγες.
Και δε σε ένοιαξε τίποτα.

Υπάρχει ένα ξεχωριστό μέρος για ανθρώπους σαν κι εσένα στην Κόλαση, θεία.

Καλή διασκέδαση!

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: