Ο Θάνατος Είναι Μια Βρώμικη Υπόθεση

10 10 2014

Πήγα σε μια κηδεία τις προάλλες.

Για κάποιο λόγοι οι (ηλικιωμένοι ευτυχώς) συγγενείς μου, επιλέγουν να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για τόπους αναψύξεως με το που σκάει μύτη το φθινόπωρο. Είχα να πάω από πέρσι σε κηδεία.

Δυστυχώς, εκείνη που χάθηκε ήταν μια θεία που αγαπούσα από παιδί. Ευτυχώς, ήταν μια γυναίκα 90φεύγα χρονών που έζησε μια ζωή γεμάτη, την έζησε με πάθος και όπως ακριβώς τη γούσταρε. Είδε παιδιά, εγγόνια και τα τελευταία χρόνια πρόλαβε να ακούσει και τα δισέγγονά της να τη λένε «πρό-γιαγιά».

Θυμάμαι ότι της έκανα πλάκα όταν γεννήθηκε το πρώτο δισέγγονό της, ότι με τόσα χρόνια εμπειρίας στον τομέα γιαγιά, δεν την έλεγαν προ-γιαγιά αλλά «pro» γιαγιά. Και γέλαγε. Με εκείνη τη βαθιά μπάσα φωνή της που θα ήταν τέλεια για διαφήμιση τσιγάρων Santé.

Η κηδεία της ήταν απλή και σεμνή και η κόρη της λυπημένη αλλά συνειδητοποιημένη.

Σκεφτόμουν κατά τη διάρκεια της ακολουθίας πως για όλους όσους βοήθησε, αγάπησε και έζησε μαζί της όλα αυτά τα χρόνια της ζωής της, ο κόσμος στην κηδεία ήταν πολύ λίγος. Αλλά μετά συνειδητοποίησα πως οι περισσότεροι από αυτούς που άνηκαν σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες είχαν ήδη πεθάνει πριν από εκείνη. Και, με κάποιον τρόπο, αυτό με έκανε να γελάσω μέσα μου και να συνειδητοποιήσω πως δεν ήμουν παρών στο θρήνο για το χαμό μιας αγαπημένης θείας, αλλά στην γιορτή για το μέγεθος και την ποιότητα της ζωής της.

Ήταν πλήρης ημερών, αλλά πάνω απ’όλα, ήταν πλήρης εμπειριών.

Κάτι όμως μου έκανε εντύπωση στην κηδεία.

Η αποστείρωση.

Και θυμήθηκα αμέσως μια σκηνή από το Six Feet Under – που αν ΕΣΥ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές δεν το έχεις δει, τρέχα στο «θείο» να το κατεβάσεις ASAP, γιατί δεν είναι σειρά αλλά εμπειρία ζωής.

Δες παρακάτω για να καταλάβεις τι εννοώ:

(Δεν έχει spoilers. Είναι από το πρώτο επεισόδιο και το θάνατο αυτόν τον ξέρεις και διαβάζοντας το summary της σειράς γιατί είναι ο καταλύτης της)

Όχι, δεν υπήρχε αλατιέρα στην κηδεία της θείας μου.

Αλλά υπήρχαν γαντάκια.

Πλαστικά γαντάκια χειρουργείου.

Καταλαβαίνω το θάνατο. Πιστέψτε με, έχασα μια αδερφή στα 9 της χρόνια – τον νιώθω στα κόκαλά μου το θάνατο.

Κατανοώ την ανάγκη των ανθρώπων να τον… εξωραΐσουν. Να τον κάνουν πιο… καθωσπρέπει (for lack of a better word).

Αλλά o Nate παραπάνω έχει δίκιο: αυτό είναι και το μέγιστο λάθος μας.

Ο θάνατος δεν είναι αποστειρωμένα γαντάκια χειρουργείου.

Ο θάνατος είναι μια βρώμικη υπόθεση.

Μια messy (δεν υπάρχει καλή απόδοση στα ελληνικά) κατάσταση, μια αναταραχή στον κόσμο εντός και εκτός σου.

Δεν επιδέχεται πολιτισμικού εκμοντερνισμού για τον απλούστατο λόγω πως είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που έχουν παραμείνει ως έχουν από την αρχαιότητα έως και σήμερα: πονάει ο πούστης.

Δεν έχει σημασία αν είσαι ο Λόρδος Βύρωνας ή το απόλυτο βλαχαδερό. Όταν χάνεις τον άνθρωπό σου πονάς πάντα με τον ίδιο αρχέγονο πόνο που πονούσε και ο προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ πάππους σου και ο δικός του αντίστοιχα.

Και όταν πονάς, πρέπει ο πόνος να ξεσπά κάπως. Ειδάλλως συσσωρεύεται σα δηλητηριώδες νεφέλωμα στο μπουκάλι. Και κάποια στιγμή θα σκάσει – δεν τίθεται θέμα αν θα σκάσει ή όχι, είναι μονάχα θέμα χρόνο το πότε θα γίνει.

Δε φόρεσα, λοιπόν, γαντάκι.

Όχι γιατί είμαι εξυπνότερος από τους άλλους. Όχι γιατί εγώ καταλαβαίνω τον πόνο καλύτερα. Όχι γιατί εγώ πόνεσα περισσότερο.

Αλλά γιατί έτσι είναι ο θάνατος. Βρώμικος.

Άσε τα γαντάκια στην άκρη για μια στιγμή και, αν νιώθεις να το κάνεις, πιάσε το χώμα με τα χέρια σου. Αν δε νιώθεις, it’s all good και πάλι: κανένας νεκρός δε γύρισε να σου πει «γιατί δε μου ‘ριξες χώμα στην κηδεία μου;». Αλλά αν το νιώθεις πραγματικά, γάμα τα τα γαντάκια.

Ναι, αυτό το χώμα πριν σκέπαζε κάποιον άλλο νεκρό και τώρα θα σκεπάζει το δικό σου και κάποια μέρα κάποιον άλλο.

Είναι εντάξει, δε θα κολλήσεις θάνατο.

Τίμησε έτσι τον άνθρωπο που αγάπησες.

Χωρίς αποστείρωση και betadine αποχεραιτισμούς. Χωρίς καθωσπρεπισμούς.

Από το θάνατο δε γλίτωσε κανείς. Ούτε εγώ ούτε και εσύ θα γλιτώσουμε.

Είναι μια απαίσια κατάσταση για αυτούς που μένουν πίσω και ένας οξύς πόνος στην καρδιά που αμβλύνεται λίγο γνωρίζοντας πως ο άνθρωπος που μόλις αποχαιρέτισες έζησε τη ζωή του στο full – ΑΝ το πρόλαβε αυτό.

Αλλά όταν επιλέγεις να πεις αντίο, λέγε αντιο με το στόμα ανοιχτό.

Όχι με ψιθύρους.

————————————————————-

Γεία σου, ρε θεία.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: