Κασσάνδρες

2 09 2014

Ξεκινάει σα θυμός και καταλήγει σαν ανείπωτο παράπονο.

Γιατί να είσαι πάντα στη μέση του δίκαιου και του άδικου;

Γιατί να μην είχες γεννηθεί ή γαλουχηθεί διαφορετικά;

Γιατί να μην ήσουν πιο ακραίος;;

Να έγραφες όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου στ’ αρχίδια σου, μόνιμα σε μία ημιναρκωμένη κατάσταση ύπνου και ξύπνιου ή, στην άλλη άκρη, να σε ένοιαζε τόσο πολύ ο εαυτούλης σου που να επιβίωνες με κάθε τρόπο ό,τι αντίκτυπο και αν είχε αυτό στους γύρω σου;

Η ζωή είναι παιχνίδι και εσύ στην καλύτερη βρίσκεται εκτός των εξελίξεων, να παρατηρείς όσα συμβαίνουν για εσένα χωρίς εσένα. Να δέχεσαι αψήφιστα τις ομαδικές ανταμοιβές ή τιμωρίες σαν να είναι προσωπικά σου κατορθώματα ή παραπτώματα.

Ο κόσμος, τελικά, δε φτιάχτηκε για μετριοπαθείς και εσύ προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία στην αόρατη ζυγαριά του «πρέπει» και του «εγώ» με απόλυτη αποτυχία.

Γιατί να μην είμαι διαφορετικός;

Γιατί να μην μπορώ να αδιαφορώ πλήρως για το τι είναι δίκαιο; Γιατί να μην είμαι ένας ξέγνοιαστος μοιρολάτρης που δε σκέφτεται το μέλλον πέρα από την ώρα που δείχνει αυτή τη στιγμή το ρολόι;

Και γιατί , ω γιατί, να πρέπει να καταλήγω πάντα στο ίδιο παγκάκι με την Κασσάνδρα;

Να βλέπω το Δούρειο Ίππο, να προβλέπω το κακό που έρχεται και να μη με ακούει κανείς μέχρι η Τροία να έχει πια πέσει.

Advertisements