Το Κεντρί

25 07 2014

Υπάρχουν χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, πράγματα που σε τσιμπάνε καθημερινά σα μέλισσα τον Αύγουστο, όταν έχεις χάσει την αδερφή σου.

Υπάρχουν τα μεγάλα: το μέλλον σας που είναι πλέον κάτι ανάμεσα σε ερήπια και επιστημονική φαντασία, τα όνειρα που κάνατε μαζί και αυτό το αναπόφευκτο αίσθημα μοναξιάς που σε σκεπάζει σαν κύμα ώρες-ώρες. Ότι δεν έχεις τον άνθρωπό σου πια κοντά.

Και υπάρχουν και τα μικρά: οι εικόνες και οι μυρωδιές που σου θυμίζουν μια άλλη εποχή, οι μικρές καθημερινές υπενθυμίσεις μέσα από παρόμοια περιστατικά και τυχαία νέα που μαθαίνεις καθώς κινείσαι μέσα στον κόσμο που συνεχίζει να υπάρχει απαράλλακτος.

Και έπειτα υπάρχουν και τα απρόβλεπτα…

Αυτά που δεν είναι μικρά και δεν είναι ούτε μεγάλα. Απλά… είναι.

Και, όπως το απροσδόκητο τσίμπημα της μέλισσας τον Αύγουστο, σε καταλαμβάνουν εξ’ απήνης. Ξέρεις ότι μπορείς να το ξεπεράσεις – έχεις ξεπεράσει πολύ χειρότερα από αυτά – γιατί δεν είναι στην ουσία η ένταση του πόνου που σε διπλώνει στα δύο αλλά η έκπληξη και η ρητορική, αυτοματοποιημένη ερώτηση «από πού μου προέκυψες εσύ; νόμιζα σε είχα ξεπεράσει» που σε κάνει να αναπηδάς.

Με ρωτάνε αρκετά τον τελευταίο καιρό αν είμαι μοναχοπαίδι.

Δεν ξέρω γιατί μου είχε διαφύγει το να φτιάξω μια τυποποιημένη απάντηση (και) γι’αυτή την ερώτηση, μια ακόμα νοητική αμμωνία για ένα ακόμα απρόσμενο κεντρί. Ίσως απλά τόσο καιρό να είχα προστατεύσει τον εαυτό μου περιστοιχίζοντάς τον με ανθρώπους που ήξεραν και δε χρειαζόταν να ρωτήσουν.

Ίσως.

Φαντάζομαι η απάντηση είναι προφανής για τους περισσότερους.

Αλλά για εμένα δεν είναι.

Πώς ορίζεις κάτι που ήταν αλλά δεν είναι πια;

Αν χάσεις τον αδερφό ή την αδερφή σου, επιστρέφεις στο «μοναχοπαίδι»;

Κάποτε είχα διαβάσει μια φράση που έλεγε ότι αν χάσεις τους γονείς σου λέγεσαι ορφανός. Αν χάσεις το σύζυγο ή τη σύζυγό σου, λέγεσαι χήρος ή χήρα. Δεν υπάρχει όμως λέξη που να περιγράφει τους γονείς που έχασαν ένα παιδί.  Μάλλον αυτό είναι τόσο φριχτό που δεν υπάρχει κατάλληλη λέξη για να το περιγράψει.

Το ίδιο ισχύει και όταν χάνεις τον αδερφό ή την αδερφή σου. Έχεις πάψει προ πολλού να είσαι μοναχοπαίδι. Δεν έχεις, όμως, αδέρφια – τουλάχιστον όχι από αυτά που να μπορείς να κλάψεις, να γελάσεις, να σκοτωθείς και να μονιάσεις μαζί τους ξανά και ξανά. Αλλά δεν ξέρεις πια πώς να νιώσεις όπως ένιωθες Πριν.

Σαν άλλος Αδάμ, μπορείς να προσπαθήσεις να θυμηθείς και να ζεις τη ζωή σου όσο πιο κοντά γίνεται στην αθωότητα που γνώρισες μικρός, αλλά δε μπορείς ποτέ πια να επιστρέψεις στον Κήπο. Όχι ολοκληρωτικά.

Κομπιάζω, λοιπόν.

Το σκέφτομαι για ένα λεπτό – που είμαι σίγουρος κάνει όλους τους γύρω μου να αναρωτιούνται αν είμαι ηλίθιος – και απαντάω ανάλογα την περίσταση. «Ναι», «όχι», «είχα μια αδερφή, αλλά πέθανε», «ήμουν κάποτε μοναχοπαίδι, έπειτα δεν ήμουν για 9 χρόνια και μετά ξανάγινα»…

Δίνω διαφορετικές απαντήσεις για το πιο απλό και σύνθετο θέμα στο μυαλό μου.

Κάθε φορά που λέω πως είμαι, νιώθω βρώμικος. Σα να κρατάω ένα μυστικό και να διαπράττω την πιο μεγάλη ύβρη.

Κάθε φορά που λέω ναι, νιώθω πως ανοίγω τον εαυτό μου σε άχρηστες αγκαλιές, «πόσο λυπάμαι…» και ΄αβολες ματιές τύπου «δεν έπρεπε να είχα ρωτήσεις, σε στεναχώρησα».

Κανείς δε με πιέζει να απαντήσω οτιδήποτε από τα δύο. Κανείς ποτέ – ούτε οι γονείς, ούτε οι παπούδες, ούτε κανένας άλλος – δε μου είπε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να απαντάω σε μια τέτοια ερώτηση. Ήμουν πάντα ελεύθερος να το μοιραστώ ή να το κρύψω.

Η απόφαση είναι πάντα ολοκληρωτικά και απόλυτα δική μου.

Και κάθε φορά, φοβάμαι ότι δεν υπάρχει σωστή απάντηση για να δώσω.

Εκτός από μία φορά…

Μια φορά, που η απάντησή μου ήταν μακροσκελής και ίσως κουραστική. Αλλά έτσι είχα νιώσει, έτσι είχα κάνει και δεν απολογούμαι γι’αυτό, ούτε τώρα ούτε τότε. Ας μη με ρωτούσαν.

«Αν είμαι μοναχοπαίδι; Χμ. Τυπικά είμαι. Είμαι το μοναδικό εν ζωή παιδί των γονιών μου. Είχα όμως μια αδερφή. Και πέθανε απο καρκίνο πριν κλείσει τα 10.

Είτε όμως έχεις αδέρφια που ζουν και είναι καλά είτε δεν είχες ποτέ, δε μπορείς να καταλάβεις τι εννοώ όταν λέω πως δεν είμαι μοναχοπαίδι πλέον.

Δε σε κοιτάω αφ’υψηλού, δεν το παίζω παντογνώστης και δε δραματοποιώ την κατάσταση. Υπάρχουν όμως κάποια συναισθήματα όπως ο έρωτας και η απώλεια, που αν δεν τα νιώσεις να κυλάνε στις φλέβες σου, δεν εξηγείται ούτε το πως τα νιώθεις αλλά ούτε και το γεγονός πως έπειτα από αυτά δεν είσαι πια ποτέ ο ίδιος.


Τυπικά, λοιπόν, ναι είμαι μοναχοπαίδι.
Αν πήγαινα αύριο το πρωί σε μια δημόσια υπηρεσία, θα σου πιστοποιούσαν πως δεν έχω αδέρφια εν ζωή. Το τι είμαστε όμως «τυπικά» με το τι είμαστε ουσιαστικά, μερικές καταραμένες φορές, είναι πολλά περισσότερα από απλά μερικά γράμματα σε σειρά ή ένα τικ σε ένα κουτάκι.»

——————————————-

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

13 08 2014
starlight

Μου συμβαίνει κ εμένα πολύ συχνά.. Μια τόσο απλή ερώτηση..
Κ εμένα με κοιτάνε σαν χαζή που το σκέφτομαι.. κ μετά λέω όχι (δεν έχω αδέρφια) κ ξέρεις αυτή η έλλειψη σιγουριάς στην απάντηση μου φέρνει πάντα και τη δεύτερη ερώτηση (είσαι μοναχοπαίδι;) που με θυμώνει και με στεναχωρεί άπειρα.. Δεν του αξίζει.. όμως είμαι τόσο αδύναμη..

13 08 2014
Nam3l3ss

Όπως βλέπεις, δεν είσαι μόνη σου.
Λυπάμαι μονάχα που και οι δυό μας – και εκατομμύρια άλλοι εκεί έξω – αναγκαζόμαστε να αναζητάμε σύνθετες απαντήσεις σε ερωτήσεις που υποτίθεται είναι τόσο εύκολες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: