Το φιλί που ακούστηκε σε όλη τη Γη

17 07 2014

Πρωί. 9.30π.μ.

Ξυπνάω με το πρώτο φως του ήλιου. Το παράθυρο ανοιχτό και δε θυμάμαι αν το άνοιξες εσύ ή εγώ. Η κουρτίνα χορεύει στο ρυθμό του ανεμιστήρα. Μια μυρωδιά φρεσκοψημένου ψωμιού γεμίζει το δωμάτιο και δίνει άλλη διάσταση στην αίσθηση ότι η ζωή δε γίνεται καλύτερη από αυτό που ζούμε τώρα, εδώ, στα μαύρα μου σεντόνια.

Μπαίνεις στο δωμάτιο.

Έχεις μόλις ξυπνήσει, κρατάς ένα μπουκάλι παγωμένο νερό στο χέρι και είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω αντικρύσει ποτέ ξυπνώντας, σε αυτές τις 10000 μέρες ζωής που μετράω.

Σου χαμογελάω. Ξαπλώνεις δίπλα μου και ακουμπάς το χέρι σου στο στέρνο μου.

Σεξ.

Όχι ρομαντικό. Ούτε και βίαιο.

Φυσικό και ζωώδες.

Όπως πρέπει να’ναι.

Τα μαλλιά σου ανακατεμένα από τον ύπνο, κυματίζουν ελαφρά με κάθε γύρισμα του ανεμιστήρα. Αφήνεις μια πνιγμένη κραυγή και βλέπουμε μαζί μικρά βεγγαλικά να φωτίζουν το ταβάνι του δωματίου μου.
Μεσημέρι. 11.50π.μ.

Πρέπει να φύγεις.

Σου λέω να μείνεις σήμερα, αύριο τακτοποιείς τις δουλειές σου.

Χαμογελάς πονηρά και μου λες ότι δε θέλεις να σε χορτάσω.

Τα καστανά σου μαλλιά πέφτουν σαν καραρράκτες στους ώμους σου και εγώ θέλω να χαθώ για λίγο ακόμα στα νερά τους.

Θα σε μετανιώσω αύριο, σου λέω. Δεν έχει λογική όλο αυτό, το ξέρεις και το ξέρω.

Δεν πειράζει, απαντάς. Έχουμε ένα χθες και ένα σήμερα να θυμόμαστε. Φτάνει αυτό.

Μου δίνεις ένα Φιλί από αυτά που ακούγονται σε όλη τη Γη. Το πάθος του με συνθλίβει και σε αυτή τη στιγμή, σ’αγαπώ όπως δεν αγάπησα ποτέ μου. Με όλες τις νευρώσεις και τις κοσμοθεωρίες μου να κηρύττουν προσωρινή εκεχειρία μπροστά στην εξώπορτα του σπιτιού μου.

Φέρνω τα χέρια μου στο λαιμό σου και δε θέλω να τραβηχτείς. Θα τελειώσει η στιγμή μας.

Ανοίγεις την πόρτα και χάνεσαι στη σκάλα.

 

Απόγευμα. 4μ.μ.

Καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να τιθασεύσω τη σκέψη σου που γυρνά σαν αγρίμι στο μυαλό μου.

Δε θα πάει πουθενά ούτε και αυτό, μου λέω. Έχει περάσει τόσα για να φτάσει εδώ που είναι. Δεν την αγαπάς, τη θέλεις και σε καυλώνει. Μην της γαμήσεις όλα όσα πέρασε για να φτάσει εδώ, μονάχα για μια καύλα της μέρας σου.

Το Φιλί, όμως, δε με αφήνει να ησυχάσω.

Με ακολουθεί σε διαδρομές με λεωφορεία και ώρες καταραμένης ησυχίας.

Και η μουσική που συχνά βοηθάει, τώρα και αυτή σε θυμίζει.

 

Βράδυ. 11.45μ.μ.

Εύχομαι να ήσουν εδώ.

Δε μου λείπεις εσύ. Μου λέιπεις εγωιστικά. Μου λείπω εγώ όπως είμαι όταν είμαστε μαζί. Χαλαρός, ήρεμος, σα να ξέρω τη θέση μου στον κόσμο. Η ύψιστη μοφή ναρκισσιστικού ξεμυαλίσματος.

Κλείνω το τηλέφωνο για να μη σου στείλω μήνυμα. Και μετά από 2 λεπτά το ανοίγω και σου στέλνω τι κάνεις.

Μου απαντάς: «Μέχρι την επόμενη φορά…»

Έχω χάσει στο παιχνίδι ανάμεσά μας, το ξέρω, μα δε με νοιάζει και ιδιαίτερα πια.

Σκέφτομαι να βγω να βρω κάτι να σε αντικαταστήσω.

Να αποδείξω στον εαυτό μου πως μπορώ να συνδυάσω τα τραγούδια που ακούω με άλλη, πως δεν είσαι κάτι που άφησε σημάδι.

Και έπειτα σκέφτομαι τα χέρια μου να σου χαιδεύουν τα μαλλιά. Να περνάω τα δάχτυλά μου από τις τούφες που πέφτουν στα μάτια σου και να τις κάνουν στην άκρη για να συναντήσω το βλέμμα σου.

Και εσύ να μου χαμογελάς.

Βλέπεις, εδώ στον Κύκλο των Καταραμένων Εραστών, χαμογελάμε πολύ για να ξορκίσουμε τα δαιμόνια του κόσμου.

 

Advertisements

Ενέργειες

Πληροφορίες

4 Σχόλια

19 07 2014
kat.

ένιωσα σα να διάβασα κρυφά το ημερολόγιο σου..
κατάλαβα καλά ή όχι; υπάρχει πρόβλημα στο να βρίσκεστε στο μέλλον;
ελπίζω όχι..
τόσο δυνατές στιγμές θα έπρεπε να επαναλαμβάνονται πολύ συχνά..

20 07 2014
Nam3l3ss

Καλά κατάλαβες. Κάποιες στιγμές δε χωράνε στα στενά περιθώρια του μυαλού σου και θες να τις μοιραστείς γιατί…δεν ξέρω γιατί… μάλλον επειδή ισχύει αυτό που λένε ότι misery likes company.

It’s complicated είναι η σύντομη εκδοχή.

Αλλά έχεις δίκιο, τέτοιες στιγμές πρέπει να επαναλαμβάνονται συχνά για να θυμόμαστε ότι είμαστε ζωντανοί.

24 09 2014
azul del mar

Νιώθω οτι εισβάλλω στο δικό σου κόσμο γράφοντας εδώ, αλλά δεν μπορώ να μην το πω.
Αυτό που ακούστηκε σε όλη τη γη, αυτός που βρίσκεται πιο κοντά του απ’ όλους είναι τόσο κουφός που δεν το ακούει…

Γιατί να ερμηνεύεις και να βάζεις λογική στα συναισθήματα? Είναι σαν να ζητάς από μια ελιά να γίνει ροδακινιά. Όσο και να τη μπολιάσεις, ελιές θα σου βγάζει. Άντε να βγούν λίγο πιο στρογγυλές.
Έχεις σκεφτεί να δώσεις χώρο στην ελιά να απλώσει τις ρίζες της; Ίσως ανακαλύψεις οτι την χρειάζεσαι εξίσου με τη ροδακινιά. Και ίσως τότε να μεγαλώσει λίγο η γη, ή ας πούμε να ανακαλύψεις οτι ο Νάρκισσος είναι μεταμφιεσμένη μαργαρίτα. Και ποιος ξέρει τι άλλο…

24 09 2014
Nam3l3ss

Aχ, Azul…
Αν ήξερα γιατί συνεχώς προσπαθώ να ερμηνεύω πράγματα και να βάζω λογική στα συναισθήματα, θα ήμουν ένας πολύ, πάρα πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος.

Αλλά, όπως λέει και ένα τραγουδάκι:
«έτσι είναι, μάτια μου, η καρδιά
φταίει το υλικό της».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: