The Politics of Politics

14 06 2014

Μεγαλώνοντας, η πολιτική δεν είχε θέση στις «καλές» συζητήσεις των ανθρώπων.

Ίσως έφταιγε η μεταπολίτευση ή ίσως απλά οι γονείς και οι παππούδες μας να βαρέθηκαν (ή να βολεύτηκαν), αλλά τα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου σαν παιδί, οι πολιτικές συζητήσεις ήταν πάντα επιφανειακές και άνοστες. Δεν υπήρχε ανταλλαγή απόψεων, υπήρχε το τρίπτυχο «πολιτική άποψη – κούνημα κεφαλιού συνομιλητή – αλλαγή συζήτησης»

Για τους πολύ νεότερους αλλά και για τους μεγαλύτερους από εμένα, η γενιά μου, η γενιά Y, είχε διδαχθεί κατά μεγάλη πλειοψηφία από την προηγούμενη γενιά πως οι πολιτικές συζητήσεις στο τραπέζι – όπως και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σπιτιού για να ακριβολογούμε – ήταν σα να συζητάς για τη σπαστική κολίτιδα εν ώρα φαγητού: αγενές και τόσο αδιάφορο που μετά από λίγη ώρα κατέληγε αφόρητα βαρετό. «Who cares?», ελληνιστί «ωχ, αδερφέ όλοι ίδιοι είναι».Πρόσφατα μου είπε κάποιος «ωραία τα λες, για να σε δω και να τα κάνεις όμως. Ασχολήσου με την πολιτική και άλλαξε τα πράγματα εκ των έσω, αντί να λες απλά απόψεις».

Καταλαβαίνω την επιθυμία που ωθεί τους ανθρώπους στο να θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική. Πιστέψτε με, την καταλαβαίνω. Για κάποιους, τα λεφτά και η εξουσία που συνοδεύει την πολιτική τους άνοδο είναι το μοναδικό ή το κύριο ζητούμενο. Για άλλους, είναι η δόξα και η υστεροφημία. Για μερικούς λίγους, είναι η πραγματική επιθυμία να διορθώσουν τα στραβά που βλέπουν γύρω τους.

Για εμένα όμως η πολιτική είναι ένας φαύλος κύκλος, ένα κυνήγι γάτας και ποντικιού όπου εσύ νομίζεις πως είσαι η γάτα αλλά είσαι τελικά πάντα το ποντίκι.Ακόμα και αν ξεκινάς με τις αγαθότερες των προθέσεων, η πολιτική είναι συνώνυμο του συμβιβασμού και των εκπτώσεων στις πεποιθήσεις και τα ιδανικά σου. Και εγώ, προσωπικά, δε νομίζω πως θα ήμουν ποτέ διατεθειμένος να παίξω αυτό το παιχνίδι.

Δεν είμαι ηλίθιος. Γνωρίζω πως υπάρχει πάντα ο φόβος – ή, αν μου επιτρέπετε τον όρο, η αυτοεκπληρούμενη προφητεία – ενώ εσύ ήσουν απασχολημένος να οχυρώνεις τα ιδανικά σου, οι άνθρωποι γύρω σου να χτίσουν ολόκληρες ζωές.

Δε μου αρέσει η πολιτική, λοιπόν. Ή μάλλον δε μου αρέσουν οι πολιτικοί. Και ο τρόπος που παίζουν το παιχνίδι εις βάρος των άλλων – σα jenga, «για να βγάλουμε και αυτό το τουβλάκι να δούμε αν θα πέσει να μας πλακώσει το πυργάκι».

Σαφώς και η πολιτική έχει την ενδιαφέρουσα, την ‘καλή» και χρήσιμη πλευρά της. Αν δεν την είχε, δε θα υπήρχε χιλιάδες χρόνια τώρα γιατί οι κοινωνίες τείνουν να φτύνουν σαν τα κουκούτσια από τα κεράσια, ότι είναι αποδεδειγμένα άχρηστο.

Αλλά η πολιτική σήμερα (ιδιαίτερα στην ακόμα μουχλιασμένα συντηρητική Ελλάδα, αλλά και παντού στον κόσμου) έχει λιγότερο να κάνει με το τι κάνουμε και περισσότερο με το τι φαίνεται πως κάνουμε. Δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Αρκεί να φαίνεται πως το κάνουν.

Και για εμένα, αυτό είναι λίγο. Πολύ, πάρα πολύ, λίγο.

Η φιλοσοφία μου στη ζωή είναι απλή και νομίζω συνοψίζεται άριστα στην wiccanική ρήση – αν και δεν είμαι wiccan – «An it harm none, do what ye will«, ή ελληνιστί, «Και όσο δεν κάνεις κακό σε κανέναν, κάνε ό,τι επιθυμείς«.Μπορείς να φανταστείς, αγαπητέ αναγνώστη, την εφαρμογή μιας τέτοιας φιλοσοφίας στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας;

Από πού θα ξεκινούσα για να εξηγήσω στους πιθανούς ψηφοφόρους μου την επικίνδυνα φιλελεύθερη για την ελληνική πραγματικότητα στάση ζωής αυτή;

Πιστεύω πως οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν ίσες ευκαιρίες, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Θα ήθελα έναν κόσμο όπου οι πολιτικοί δεν παίρνουν μίζες για να συνεχίζουν να επιτρέπουν στους δυνατούς να διατηρούν και να αυξάνουν τη δύναμή τους εις βάρος των πολλών. Άποψή μου είναι ότι το κράτος θα έπρεπε να λειτουργεί συντονιστικά και επικουρικά όπου χρειάζεται, όχι σαν μπαμπούλας και δυνάστης των ζωών των ανθρώπων που υποτίθεται υπηρετεί. Πιστεύω πως η εκκλησία θα έπρεπε να είναι απόλυτα ξεχωριστή από το κράτος. Πιστεύω στην ελευθερία του να ζεις τη ζωή σου όπως γουστάρεις  είτε εισαι straight, είτε είσαι gay είτε οτιδήποτε in between. Δε μου αρέσει ένας κόσμος που επιτρέπει σε ανθρώπους να πεθαίνουν στα νοσοκομεία του επειδή δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για περίθαλψη.

Πώς να ξεκινήσεις να αναλύεις τα προβλήματα των ανθρώπων όταν οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να κλείσουν τα αυτιά και να υποκριθούν ότι δεν υπάρχουν όλα αυτά τα προβλήματα, για λίγη ασφάλεια;Γι’αυτούς τους λόγους δε νομίζω πως η πολιτική θα μου ταίριαζε. Θα ήταν σα να φοράω αποκριάτικο κουστούμι κακής ποιότητας.Και αν δεν καταφέρω τίποτα σπουδαίο σε αυτή τη ζωή, τουλάχιστον μπορώ να διατηρήσω τα ιδανικά μου.Να μην πέφτω σε περιόδους εκπτώσεων για να διασφαλίσω την (επαν)εκλογή μου.

Να μην ξεχνάω ότι τα λεφτά και η εξουσία δε θα αγγίξουν ποτέ την ευτυχία που μπορεί να σου προσφέρει το ευχαριστώ ενός συνανθρώπου σου.Προτιμώ να έχω την ικανοποίηση της προσφοράς, χωρίς τη διαβρωτική επίδραση της πολιτικής και όσων αυτή συνεπάγεται και απαιτεί.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: