Aυτοακρωτηριασμοί

26 05 2014

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις στην ψυχολογία είναι πως πρέπει να είσαι έτοιμος να κοιτάξεις τα προβλήματά σου κατάματα πριν αποπειραθείς να τα διορθώσεις.

Όλοι έχουμε τους δαίμονές μας.

Και μερικές φορές, φοβόμαστε πως αυτό είναι όλο και όλο που έχουμε. Ή πως, αν προσπαθήσουμε να τους εξορκίσουμε, θα χάσουμε μαζί και τους φύλακες άγγελούς μας.

Και αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι πάντα απόλυτα ξεκάθαρο αν οι δαίμονές μας είναι τα εμπόδια στο δρόμο μας ή η βενζίνη στο καπό μας.

Αλλά έρχεται κάποια στιγμή που αναβλητική σου φύση φταίνει σε ένα σταυροδρόμι: θα παραιτηθείς αφήνοντας τους δαίμονές σου να σε καταλάβουν πλήρως ή θα τους πολεμήσεις και όπου βγει;

Μοιάζει εύκολο μόνο που… τους έχεις συνηθίσει αυτούς τους δαίμονες. Τρύπωσαν μέσα σου κάπως, κάπου, κάποτε σε μια ηλικία που όλα ήταν αλλιώς και εσύ ήσουν ένας άλλος. Και τώρα δεν ξέρεις αν τα δεκανίκια που έχεις μάθει να χρησιμοποείς για να περπατήσεις θα σε αντέξουν.

Ιδού ο δικός μου δαίμονας, τον οποίο μοιράζομαι μαζί σας ελπίζοντας να μπορέσετε και εσείς να ξετρυπώσετε τους δικούς σας.

Γαμάω τις καλές μου μέρες.

Και σε μια ζωή με μετρημένες μέρες ( που κάποτε είχαμε υπολογίσει γύρω στις 25000), οι καλές είναι τόσο λίγες που το να της γαμάς αυτοβούλως δεν είναι μόνο ηλιθιότητα, είναι έγκλημα κατά του εαυτού σου.

Πώς τις γαμάω; Ασάλιωτες.

Παίρνω κάθε δυσκολία και την ανάγω σε κατακλυσμική καταστροφή.

Όπως έχω ξαναπεί, δεν ξέρω γιατί το κάνω.

Υποψιάζομαι, αλλά δεν ξέρω.

Νομίζω πως είναι ο τρόπος μου να κρατάω στεγανά. Το να φοβάσαι εξ αρχής ότι κάτι θα πάει στραβά ίσως υποσυνείδητα να νομίζω πως είναι καλύτερο από την εναλλακτική του να σε βρίσκει απροετοίμαστο (hint: δεν είναι – το ίδιο πονάς, το ίδιο απογοητεύεσαι και το ίδιο ξενερώνεις, απλά περνάς σε ανώτερο level των προαναφερθέντων συναισθημάτων).

Απογοητεύω μόνος μου τον εαυτό μου για να μειώσω τον πόνο μιας πιθανής απογοήτευσης αργότερα.

Σκεφτείτε το κάπως έτσι:

Είναι σα να αποφασίζεις να κόψεις τα πόδια σου πριν πας για σκι, από φόβο μην πάθεις γάγγραινα στο χιόνι και χρειαστεί αναγκαστικά να μπεις στη διαδικασία χωρίς να είσαι προετοιμασμένος.

Το πρόβλημα όμως με αυτό είναι πως τις περισσότερες φορές καταλήγεις με κομμένα πόδια ακόμα και χωρίς γάγγραινα. Γαμάς κάτι που δεν έπρεπε και δε χρειαζόταν να γαμήσεις από φόβο μη γαμηθεί από μόνο του (ναι, το ξέρω δεν είναι «ποιητικό» αλλά είναι ειλικρινές και ο μόνος κατάλληλος τρόπος να το περιγράψω).

Είναι ένας αέναος κύκλος απογοήτευσης και αναμονής για απογοήτευση.

Το χειρότερο όλων, δε, είναι ότι μαθαίνεις να την αναζητάς. «Μα γιατί δεν έχει στραβώσει ακόμα κάτι;;» είναι η πρώτη σου σκέψη όταν τα πράγματα πάνε καλά.

Και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, όλο αυτό το βαρέθηκα.

Με κούρασε να προετοιμάζομαι κάθε φορά να ανέβω τα Ιμαλάια, όταν στην πραγματικότητα έχω μονάχα να ανεβώ το Λυκαβηττό (τις περισσότερες φορές δε, με τελεφερίκ).

Οπότε θα το αλλάξω.

Κάπως.

Ξεκινάω τον εξορκισμό μου.

Ξεκινήστε τους δικούς σας.

—————————————————————————

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: