Τα ‘λεγε ο Καβάφης…

4 04 2014

Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τι εννοούσε ο Καβάφης όταν έλεγε πως τους Λαιστρυγόνες, τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα δε θα τους συναντήσεις ποτέ αν δεν τους κουβαλάς μες στην ψυχή σου.

Frankly, δεν ξέρω γιατί το κάνω.

Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά πηγαίνω ντουγρού στο worst-case scenario.

Μπορώ να υποθέσω πως είναι κάποια ψυχολογικά μπαγκάζια από μια καμμένη εφηβεία και σοβαρούς οικογενειακούς μώλωπες, αλλά δεν είμαι ειδικός. Οπότε δεν ξέρω σίγουρα.

Αυτό που ξέρω είναι πως το κάνω.

Κάθε φορά που φτάνω σε φάση ζωής «λόφος», νιώθω πως έχω να σκαρφαλώσω το Έβερεστ.

Όλοι, λίγο ή πολύ, το κάνουμε και το ξέρω. Αλλά όταν αυτό σου γαμάει την ψυχολογία πέραν κάθε λογικής εξήγησης και καταλήγεις να αναρωτιέσαι «γι’αυτό γάμαγα αυτοβούλως τόσο καιρό την ψυχολογία μου;» όταν τελικά φτάσεις στην κορυφή του λόφου τότε, αγαπημένο φιλαράκι, έχεις πρόβλημα.

Πέρασα ένα μήνα περιμένοντας τον Ποσειδώνα να έρθει να μου κάνει τη γαλήνια, ανεξερεύνητη, διαφορετική και άκρως ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική θάλασσα τρικυμία.

Αλλά εκείνος δεν εμφανίστηκε ποτέ.

Ξόδεψα γύρω στα 10-12 χρόνια άγχους για μια δεδομένη στιγμή και όταν αυτή ήρθε ήταν μια από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου. Όχι τέλεια, αλλά η ομορφιά, σύντροφε, τη βρίσκει με την ατέλεια. Και με τη διαφορετικότητα. Στο να είσαι εσύ εσύ και εγώ εγώ και να πρέπει να βάλουμε στην άκρη τα όποια ηλίθια μας χωρίζουν και να συνεργαστούμε για να κάνουμε το μαύρο άσπρο (ή έστω έναν τόνο πιο γκρίζο).

Αντ’αυτού εμφανίστηκαν δελφίνια και μια ήρεμη θάλασσα, που αν μου έλεγες πριν ότι θα συναντούσα στο ταξίδι μου θα γέλαγα και θα σε πέρναγα για τρελό. Τόσο σίγουρος ήμουν για την επικείμενη τρικυμία.

Αλλά δεν ήρθε.

Και γέλασα πολύ αυτή την περίοδο. Πάρα πολύ όμορφα. Γούσταρα που έκανα κάτι διαφορετικό. Που μάθαινα κάτι καινούργιο, αντί για νέους τρόπους να εξερευνώ αυτά που ήδη γνώριζα. Που μου γάμησαν το πρόγραμμα και με έβαλαν να κάνω πράγματα που αρχικά δε γούσταρα και δεν καταλάβαινα και γιατί πρέπει να τα κάνω. Που γνώρισα ανθρώπους τόσο διαφορετικούς από εμένα που υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχα απορρίψει από το πρώτο λεπτό. Και που έμαθα από αυτούς και αυτοί από εμένα. Που δέθηκα μαζί τους και γέλασα με αστεία που δε με έκαναν να γελάω παλιά. Και, το ξαναλέω, γέλασα πολύ αυτή την περίοδο.

Μιλάς με γρίφους γεροντα, θα μου πείτε.

Το ξέρω.

Οπότε σας αφήνω με κάτι πιο απλό.

Αν φοβάστε να κάνετε ένα βήμα γιατί δεν ξέρετε τι σας περιμένει παρακάτω στο δρόμο, κάντε το.

Σήμερα.

Μην περιμένετε το πόδι σας να κάνει το βήμα από μόνο του ή κάτι/κάποιον να σας αναγκάσει να το κάνετε.

Γιατί, όπως μου έμαθε και ένα νέο φιλαράκι, «η ζωή είναι πολύ μικρή και γαμημένη για να είμαστε πάντα σοβαροί και αγχωμένοι».

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

5 04 2014
psychoticdimension89

»Όχι τέλεια, αλλά η ομορφιά, σύντροφε, τη βρίσκει με την ατέλεια. Και με τη διαφορετικότητα.»
Πόσο όμορφο είναι αυτό που έγραψες?!

6 04 2014
dizzydream

🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: