Τελικά, είχες δίκιο…

11 04 2014

Ένα από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ότι έχεις πάντα την ευκαιρία να παραδεχτείς πως έκανες λάθος.

Ακόμα και αν αυτή η παραδοχή δεν οδηγεί πουθενά, λειτουργεί πάντα ως μια πρώτης τάξεως κάθαρση το να λες δυνατά (ή να γράφεις κάπου, as the case may be) ότι έκανες μαλακία.

Και εγώ τότε έκανα μαλακία.

Απευθύνομαι σε εσένα που μπαίνεις ακόμα εδώ μέσα πού και πού (το ξέρω ότι μπαίνεις) και σου λέω ανοιχτά πως έκανα μαλακία.

Εσύ, βέβαια, το ήξερες αυτό από τότε αλλά εγώ εδώ και λίγο καιρό νιώθω πως χρωστάω να στο πω.

Ήσουν too much και εγώ ήμουν σε άλλη φάση. Δεν έχει σημασία πως περάσαν χρόνια από τότε. Οι μαλακίες που κάνουμε δεν ξεφτίζουν με τον καιρό όπως τα χρώματα από τις παλιές φωτογραφίες. Παραμένουν το ίδιο μεγάλες ή μικρές για πάντα, ακόμα και αν τα χρόνια περάσουν. Έχουν μια περίεργη αφθαρσία.

Δεν ξέρω αν τώρα είμαι στη σωστή φάση ή αν ο χρόνος δίνει άλλη διάσταση στα πράγματα και τις ιστορίες που δεν ειπώθηκαν όπως έπρεπε να είχαν ειπωθεί, αλλά ξέρω πια πως έκανα λάθος κινήσεις.

Αν περιμένεις να σου πω «στείλε μου αν θέλεις ένα μήνυμα», δε θα στο πω. Ούτε και εγώ θα σου στείλω. Δεν έχει πια νόημα, άλλωστε. Το χθες είναι χθες και έχουμε και οι δύο προχωρήσει στις ζωές μας τόσο που δεν ξέρω αν θα υπήρχε και τίποτα να μας δένει πια όπως τότε.

Θα σου ευχηθώ να είσαι ευτυχισμένη εκεί που είσαι. Να έχεις γύρω σου ανθρώπους που να σ’αγαπούν.

Όπως και να’χει όμως, η universal truth μου για την ημέρα είναι πως στο συγκεκριμένο θέμα που είχε να κάνει με εμάς τους δύο, εσύ είχες δίκιο και εγώ είχα άδικο.

Έπρεπε να είχα(με) προσπαθήσει.

Να περνάς όμορφα.

Nam3l3ss

—————————————–





Τα ‘λεγε ο Καβάφης…

4 04 2014

Τον τελευταίο μήνα κατάλαβα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τι εννοούσε ο Καβάφης όταν έλεγε πως τους Λαιστρυγόνες, τους Κύκλωπες και τον άγριο Ποσειδώνα δε θα τους συναντήσεις ποτέ αν δεν τους κουβαλάς μες στην ψυχή σου.

Frankly, δεν ξέρω γιατί το κάνω.

Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά πηγαίνω ντουγρού στο worst-case scenario. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »