Inspiration is a Walker

4 02 2014

Απέναντι από το σπίτι μου είναι μια τεράστια πολυκατοικία.

Είναι μια από αυτές τις απροσδιορίστου ηλικίας πολυκατοικίες, με τα (κυριολεκτικά) δεκάδες διαμερίσματα σε ό,τι μέγεθος μπορείς να φανταστείς που όταν την κοιτάζεις μοιάζει να μην ξεκινά και να μην τελειώνει πουθενά.

Στο διαμέρισμα που είναι περίπου στο ίδιο ύψος με το μπαλκόνι μου (οπότε υποθέτω 3ος-4ος όροφος) μένει μια μεγάλης ηλικίας κυρία που καπνίζει στο μπαλκόνι. Από τις πρώτες φορές που την είδα μου έκανε εντύπωση. Βγαίνει πάντα καλοντυμένη, ακουμπάει τους αγκώνες της στα κάγκελα, κάνει πάντα ένα και μόνο τσιγάρο το οποίο πάντα καπνίζει μέχρι το φίλτρο και έπειτα σβήνει στο τασάκι που έχει στο τραπεζάκι της και γυρίζει μέσα. Ποτέ δεν την έχω δει να το πετάει από κάτω (πιστέψτε με, συμβαίνει πιο συχνά απ’ότι νομίζετε).

Συνήθως έχω την τέντα μου μισοκατεβασμένη, αλλά τα τελευταία χρόνια όποτε δούμε ο ένας τον άλλο στο μπαλκόνι χαιρετιόμαστε σαν παλιοί φίλοι. Αν ποτέ πέφταμε μούρη με μούρη στο δρόμο δεν ξέρω αν θα τη γνώριζα και, από μία πλευρά, καλύτερα να μην την αναγνώριζα γιατί θα ένιωθα απλά άβολα να μιλάω με κάποια που δεν ξέρω…που δηλαδή ξέρω… αλλά βασικά δεν ξέρω.

—————————————-

Όταν σκέφτομαι κάτι έντονα, όταν μου ‘ρχεται η «έμπνευση» να γράψω κάτι ή όταν απλά έχω τα νεύρα μου… κόβω βόλτες μες στο σπίτι.

Δεν καταλαβαίνω πότε ξεκινάω να το κάνω.

Σηκώνομαι για κάποιο άκυρο συνήθως λόγο, όπως το να βάλω ένα ποτήρι νερό, να πλύνω τα χέρια μου ή να κλείσω το παράθυρο του σαλονιού και περνάει τουλάχιστον ένα 10λεπτο μέχρι οι σκέψεις μου να μπούν σε μια σειρά και να συνειδητοποιήσω ότι όλη αυτή την ώρα περπατάω από το παράθυρο του σαλονιού ως το παράθυρο του δωματίου (τα δύο άκρα του σπιτιού) και από το δωμάτιο στο σαλόνι σαν το φάντασμα. Για αυτά τα δέκα λεπτά, μπορώ να απομονώσω ήχους, άγχη και φωνές και απλά… να υπάρχω χωρίς να είμαι απόλυτα εκεί. Ακούγεται τρομαχτικό, αλλά πιστέψτε με, είναι αναζωογοννητικό συναίσθημα.

Θυμάστε στα καρτούν που όταν έχουν νεύρα πάνε πέρα-δώθε και στο τέλος ανοίγουν μια τρύπα στο πάτωμα; Ε, ας πούμε ότι αν οι νόμοι της φυσικής στα καρτούν ίσχυαν και στην πραγματικότητα, θα είχα βγει στην Κίνα (και θα είχα επιστρέψει).

Σας ορκίζομαι πως αν τα μισά από αυτά που μου έρχονται στο μυαλό όταν περπατάω έβρισκαν το δρόμο τους σε ότι γράφω, τα κείμενά μου θα είχαν πραγματική λογοτεχνική αξία.

Δυστυχώς, μόλις καθίσω στην καρέκλα για να τα γράψω τα έχω ήδη ξεχάσει, σαν όνειρο που είδες λίγα λεπτά πριν ξυπνήσεις το πρωί, μέχρι το απόγευμα σου έχει μείνει μονάχα μια γενική ιδέα των όσων διαδραματίζονταν σε αυτό και το βράδυ θυμάσαι απλά ότι κάτι είδες αλλά τίποτα παραπάνω. Φαντάζομαι πως κάπως έτσι θα ένιωθε και η Πυθία όταν ξύπναγε από τη μαστούρα.

Και δεν υπάρχει τρόπος να κρατήσω όσα έχω στο μυαλό μου όταν περπατάω πάνω κάτω μες στο σπίτι. Κινητά και σημειωματάρια απλά θα μου τραβούσαν την προσοχή αλλού, μαγνητόφωνα και βίντεο θα έκαναν ότι έλεγα να ακούγεται σαν λόγια άλλου – ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, σαν παπαγάλος που επαναλαμβάνει τα λόγια μου ειρωνικά – και δεν είναι και μια από αυτές τις στιγμές που θέλεις να ζητήσεις τη βοήθεια κάποιου άλλου (που και να θελα, ποιός θα το έκανε; θα προσλάμβανα στενογράφο;).

Με λυπεί το γεγονός πως δε θυμάμαι όλα όσα σκέφτομαι κατά τη διάρκεια αυτής της φάση και πρέπει να περιορίζομαι στη συρραφή των κομματιών που ξεπηδάνε στο μυαλό μου όταν καθίσω στην καρέκλα για να γράψω. Όλες οι ατάκες που έχετε σχολιάσει κατά καιρούς, όλα τα κομμάτια εκείνα που έχετε κάνει quote στα σχόλιά σας, ήταν από αυτά τα πέρα-δώθε από το σαλόνι στο δωμάτιο and back again.

[Αλήθεια, τι θα περιέγραφε καλύτερα αυτή τη φάση; Επίσκεψη της Μούσας μου ή απλά Μαστούρωμα από το Καυσαέριο; Και τα δύο ακούγονται εξίσου πιθανά…]

—————————————-

Συνειδητοποίησα σήμερα πως η γειτόνισσα απέναντι, που μου κουνάει το χέρι όταν με βλέπει στα διαλείμματα για τσιγάρο της, πρέπει να με έχει πετύχει σε αρκετές από αυτές τις «οικιακές» βόλτες μου.

Αναρωτιέμαι τι να σκέφτεται για μένα.

Να με περνάει άραγε για τρελό;

Να σκέφτεται πως ξεχνάω πού και πού να πάρω τα χάπια μου και γι’αυτό πολλές φορές κυκλοφορώ πάνω-κάτω μες στα 55 τ.μ. του σπιτιού μου με βλέμμα ναυαγού σε άγνωστη γη;

Ίσως να πρέπει να της προτείνω να γίνει η στενογράφος μου. Δείχνει τόσο γαλήνια στο μπαλκόνι της, που ίσως εκείνη να ξέρει πως να κάνω τη Μούσα/Μαστούρα μου να μείνει λίγο περισσότερο. Έστω για λίγο λεπτά μονάχα, αφού καθίσω στην καρέκλα.

Αναρωτιέμαι πόσες φορές να με έχει δει.

Αναρωτιέμαι αν βρίσκει το θέαμα αστείο ή τρομακτικό.

Αν θα καταλάβαινε, αν της εξηγούσα.

Και αν θα έπρεπε να κλείνω παράθυρα και να κατεβάζω τελείως τις τέντες, ή αν είμαστε η απρόσμενη παρέα ο ένας του άλλου.

Η Κυρία με το Τσιγάρο και ο Νεαρός Που Πηγαινοέρχεται Χωρίς Λόγο.

Kαι όσο κάθομαι εδώ, σβήνονταν και γράφονταν bytes που αντιστοιχούν σε γράμματα και λέξεις σε μια ψηφιακή σελίδα, κάνοντας copy-paste προτάσεις από τη μία παράγραφο στην άλλη και σκέφτομαι τον τίτλο του post, νομίζω πως καλύτερα θα ήταν να ανεβάσω την τέντα.

Μπαίνει περισσότερος ήλιος έτσι.

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

5 02 2014
Γλύκα

Εγώ πάντως απολαμβάνω όλα σου τα κείμενα. Χείμαρρος σωστός είναι τα περισσότερο και ας μην ανταποκρίνονται σε όλα αυτά που έχεις στο μυαλό σου. Έχεις χάρισμα με τις λέξεις.

6 02 2014
Nam3l3ss

Να’σαι καλά, Γλύκα 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: